Of ik een hekel heb aan voetbal? Absoluut niet. Maar wel aan voetballers, voetbalfans, voetbalvelden en zéker aan voetbalwedstrijden. Daarom is de wereld van de vijftienjarige Jimmy Grimble me compleet vreemd. Als je nou elke schooldag in elkaar getrapt wordt omdat je hardnekkig met een Manchester City-tas loopt terwijl de bullebakken op school voor Manchester United zijn, dan vraag je er toch ook om? En dan ziet hij er ook nog eens uit als Alfred E. Neumann.
Afgezien daarvan heeft Grimble nog een derde probleem: hij kan heel behoorlijk voetballen, maar niet als iemand toekijkt. Beetje lastig in die branche. Ik heb toevallig hetzelfde met keyboard spelen: koptelefoon erin en ik speel als Jan Rietman. Koptelefoon eruit en het klinkt alsof ik het instrument met een voorhamer in elkaar sta te meppen. Zo gaan die dingen. De enige reden dat Jimmy (samen met alle etters) in het schoolteam komt, is dat er maar 12 kandidaten zijn. Drie keer raden wie de reserve is.
De coach van dat team is ene meneer Wirral, een ex profvoetballer die sportleraar is geworden en een probleempje heeft met de ordehandhaving op school. Dat komt mede omdat de directeur hem openlijk afvalt als het gaat om de selectie van spelers voor het schoolelftal. Persoonlijk vind ik dat sportleraren niet hard genoeg aangepakt kunnen worden. Een goede sportleraar is een dode sportleraar. (Stil nou maar, Juf Carla leest dit toch niet - Ed.) Maar een sportleraar als underdog, dat is ergens toch wel weer sympathiek. Met name als Robert Carlyle die speelt, die we een jaar geleden nog als Bond-schurk in de weer zagen. Die man ga ik eens in de gaten houden, die kan wel wat.

Op een dag, als Jimmy weer eens op de loop is om een pak slaag van zijn teamgenoten te voorkomen, vlucht hij een vervallen huis binnen en ontmoet daar een zwerfster die hem een paar oude voetbalschoenen geeft, met de mededeling dat deze magische kwaliteiten bezitten. Jimmy knikt beleefd en flikkert de schoenen in de eerste de beste container, maar als zijn eigen schoenen vlak voor een wedstrijd in een vuilniswagen belanden (opnieuw dankzij die etters op school: Jimmy heeft echt een enorme plaat voor zijn hoofd. Daar is een conducteur aan verloren gegaan) heeft hij weinig keus en dus gaat hij de magische schoenen ophalen. Doet het jou ook zo aan Sjakie en de wondersloffen denken?
En zo ontrolt zich verder een geheel voorspelbaar verhaal. Schrijf, als je deze film vantevoren gaat bekijken, zelf eens op wat je denkt dat er gaat gebeuren. Weet je ook eens hoe het voelt om helderziende te zijn.

Nog afgezien van het onderwerp en het voorspelbare verhaal, speelt de film ook in een zeer deprimerende omgeving. Het zelfmoordcijfer onder VVV-medewerkers in Manchester is namelijk het vijfvoudige van dat in de rest van Engeland. In die regio hebben ze trouwens ook niet de meest charmante accenten. Voorbeeldje: 'lucky' spreken ze daar uit als 'lookeah'. Daar moet je wel tegen kunnen, anderhalf uur lang.

Knip dit in vier stukken en zend het zondagochtend uit bij de VPRO, dan heb je een voortreffelijke kinderserie. Maar voor volwassenen is het te rechtlijning en te voorspelbaar, terwijl er voor kinderen ondanks het prima spel, leukere dingen te zien zijn in de bioscoop.

Score: 6/10
Martijn Warnas

PS: Het is me volledig ontgaan of en wanneer deze film uit is gekomen. Misschien moet dat zelfs nog. Maar de review is al ruim een jaar af en nu ben ik het zat.

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .