Al Pacino? Altijd goed. Al zou die man alleen het telefoonboek voorlezen, dan kocht ik nog de DVD. In The Recruit speelt hij een karakter wat hij al honderd keer heeft neergezet, in een film met een doorsnee verhaaltje. Geeft niks: het blijft een plezier om die man te zien.
James Clayton is een computerwhizzkid, met een bijbaantje als bartender. Samen met wat vriendjes heeft hij een erg slim computerprogramma geschreven, waardoor hij de aandacht trekt van Walter Burke (Pacino). Burke rekruteert nieuwe medewerkers voor de CIA en leidt ze vervolgens ook zelf op. Hij hoeft niet lang te praten om James nieuwsgierig te maken en binnen een minuut of twintig begint de film aan de kern van het verhaal: de opleiding van James tot geheim agent. Dat gebeurt op een geheim trainingscentrum, ergens in het bos. Samen met zijn klasgenoten, waaronder de mooie en gevaarlijke Layla, leert James daar alles over inbreken, verhoortechnieken en meer van dat spionnengedoe. Je kunt je waarschijnlijk wel voorstellen hoe Pacino zich als instructeur gedraagt: veel stoere taal, veel bijdehante oneliners. Prachtig hoor, daar niet van. Maar niks nieuws onder de zon.
Na de opleiding beleeft James zijn eerste echte avontuur, waarbij Burke natuurlijk betrokken is. Ik kan er weinig over zeggen, want voor je het weet verklap ik zo veel dat een ervaren filmkijker het scenario zelf kan uitschrijven zonder de film te hebben gezien. Ik mag wel verklappen welke reden James heeft om überhaupt aan deze opleiding mee te doen: je leert er hoe je binnen vijf minuten in een bar een vrouw oppikt die met je mee naar huis wil. Kijk, DAAR heb je wat aan! Okay, even serieus: James' vader werkte voor een oliemaatschappij, maar Burke beweert hem ooit gekend te hebben en dat maakt James bijzonder nieuwsgierig. Was zijn vader ook stiekem een CIA-agent? En wat weet Burke nog meer te vertellen?
Dat cijfer wordt dus een probleem. Is deze film spannend? Best wel. Op zijn minst is hij onderhoudend. Hoe is het acteerwerk? Nou ja, Al Pacino speelt mee hé. Dan weet je het wel. Maar het verhaal stelt geen ene sodemieter voor. Het lijkt wel een afgekeurd script voor een TV-serie, ofzo. Toch wil ik daar deze keer niet al te moeilijk over doen. Patat mét is ook altijd hetzelfde recept, maar op zijn tijd best lekker. Ik geef de krapst mogelijke ruime voldoende waar ik over kan beschikken:
Score: 6,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|