

Het personage van The Punisher komt oorspronkelijk uit een stripverhaal. Frank Castle is een politieman wiens complete familie (inclusief de achternicht die je alleen ziet op verjaardagen) is uitgemoord door criminelen. Vanaf dat moment lapt hij de wet aan zijn laars en gaat hij op boevenjacht. In 1989 werd dit 'verhaal' al eens heel slecht verfilmd met Dolph Lundgren en in 2004 deden het opnieuw. Slecht verfilmen, bedoel ik.
Nu is het uitgangspunt van die strip ook wel bijzonder slap. De meeste superhelden zijn hun familie geheel of gedeeltelijk kwijt, maar die kunnen dan nog groen worden of webben spinnen. The Punisher kan werkelijk niets bijzonders, behalve lekker knutselen, lassen en schieten.
Natuurlijk kun je daarmee spectaculaire films maken, maar doe dat dan NIET in dezelfde stijl als Batman, Daredevil of The Hulk. Dat donkere, dat broeierige, dat rechtlijnige, dat kun je niet hard maken bij een man die in alle opzichten doodgewoon is. Rambo liep tenminste nog met een leuke hoofdband en in zijn blote borstkas door de jungle, maar Frankie houdt zelfs gewoon zijn shirt aan! (Dat shirt is van wijlen zijn zoontje en het gestileerde plaatje van een doodshoofd wordt Frank's nieuwe 'logo'. Daarom telt hij waarschijnlijk ook als superheld: hij heeft een eigen huisstijl.)
Actie is er in overvloed, meteen al aan het begin van de film. We zien dan de moordpartij op Frank's familie gebeuren, tijdens een gezellig feestje aan het strand. (Of eigenlijk vlak na dat feestje, als ik er over nadenk. De meeste feestjes zijn wel klaar als er mannen met machinegeweren opduiken.)
Een dynamietstaaf tussen de barbecueworsten was weliswaar ruim voldoende geweest, maar in plaats daarvan zien we een redelijk lange en schokkende scène waarbij zijn vrouw, zijn kind, zijn vader en verder ook alle ooms, tantes, neefjes en nichtjes individueel het loodje leggen. De boeven laten Frank ook voor dood achter, maar als die dankzij een vriend in alle anonimiteit kan revalideren besluit hij wraak te nemen. De rest van de film bestaat dan uit afrekeningen, afgewisseld met een waarschijnlijk grappig bedoelde kennismaking met drie losers: een vrolijke dikzak, een zenuwleider met piercings en een depressieve serveerster (Rebecca Romijn-Stamos). Hoewel Frank zich uitsluitend wil richten op zijn wraakacties, proberen die drie toch hardnekkig vriendschap met hem te sluiten.
Vin Diesel en Hugh Jackman wezen de rol af, dus kwamen de producenten uit bij Thomas Jane. Die heeft een indrukwekkend CV (Dreamcatcher, Deep Blue See, The Thin Red Line), maar hij is compleet het verkeerde type voor deze rol. De man heeft gewoon de kop niet om voortdurend chagrijnig te kijken; je verwacht elk moment dat hij gaat grijnzen en dan 'geintje!' roept. Zelfs John Travolta is niet in vorm, als de boef van dienst. Hij hangt wat rond in maatpakken, slaat dreigende taal uit of probeert het juist met een zoet lijntje, maar blijft tot het bittere eind net zo eng als een chocolade paashaas. Ook dat past dus niet in het comic-book genre.
Wie alleen interesse heeft in ontploffingen en bloed aan de muur zal zich met The Punisher waarschijnlijk wel vermaken. Mocht je echter meer dan twee hersencellen bezitten, dan krijg je na een half uurtje door dat dit een volslagen zielloze film is, niet meer dan het allerslapste excuus om eens lekker met stuntmannen en losse flodders te rossen. Dan helpt dat flinterdunne verhaallijntje met die drie sufferds verder ook niet veel meer, al is het serveerstertje dan wel weer een mooie trofee annex pleister op de wond voor bij het slot. Ik zal wel (weer eens) de fijne nuances van de stripverfilming hebben gemist, maar ik ben gewoon iets te oud om een film nog goed te keuren vanwege het aantal ontploffingen. Oppervlakkige, zielloze dommigheid, dat is het. Wacht maar gewoon op Hellboy, als je weer eens een fatsoenlijke stripverfilming wilt zien.
Score: 4/10
Martijn Warnas