Geloof het of niet, maar ik schrijf liever een positieve dan een negatieve bespreking. Je zou denken dat het extra makkelijk is om grapjes te maken over een beroerde film, maar dan verval je in een soort grimmige galgenhumor die wat mij betreft te makkelijk is. (Sinds wanneer? - Ed.) Ik ken zelfs een reviewer die er een specialisme van heeft gemaakt, Mr. Cranky. Hij is grappig, maar hij haat alles en als criticus is hij dus waardeloos. Het schrijven van een review duurt bij een slechte film net zo lang als bij een goede en de verdienste blijft hetzelfde. Bovendien bedenk ik me bij slechte films altijd dat ikzelf nog nooit een film heb gemaakt en dat herinnert me (meestal) aan een gepaste gematigdheid. Kortom, ik blijf liever positief. (Okay, wie ben je en wat doe je achter de PC van Martijn? - Ed.)
Als ik nu bij het PR-bureau zou werken dat de release van The Perfect Storm in Nederland begeleidt zou ik niet vrolijk worden en u voelt waarschijnlijk ook wel waar dit heen gaat...
Zo erg is het niet: The Perfect Storm is een redelijke film met bijzondere speciale effecten. Maar er wordt op een heel goedkope manier op je gevoel gespeeld en ik houd er niet van als ik zo overduidelijk gemanipuleerd wordt. Kijk, de hoofdrolspeler in deze film is dus een hele grote storm. Niet kapitein Billy Tyne (George Clooney) die met zijn vissersboot iets te grote risico's neemt om een andere kapitein (een vrouw nog wel) af te troeven. Niet bemanningslid Bobby Stratford (Mark Wahlberg) die ruzie heeft met zijn vriendin omdat hij weer eens met Tyne op pad gaat. En ook niet de twee bemanningsleden die elkaar aanvankelijk wel kunnen schieten maar uiteindelijk toch waardering voor elkaar ontwikkelen. Ze spelen wel mee, maar ze zijn niets meer dan bewegend visvoer. Hetzelfde geldt voor de opvarenden van een zeiljacht en de bemanning van een reddingshelicopter.
Wat grijpt je meer aan: duizend doden bij een overstroming in Bangladesh of drie doden als het huis van de overburen afbrandt? Dat laatste, waarschijnlijk. Die overburen kende je persoonlijk, al was het maar oppervlakkig. Volgens dezelfde logica doet regisseur Wolfgang Petersen (op basis van het boek van Sebastian Junger) zijn uiterste best om bij de kijker sympathie te kweken voor iedereen die in de storm terecht komt. Zelfs de grootste engerd van het stel krijgt op de valreep nog verkering, zodat er nog een wanhopig vrouwtje kan aanschuiven in het visserscafé waar de nieuwsberichten over deze storm gevolgd worden.
Dit alles is natuurlijk bekend van het rampengenre. The Perfect Storm
doet wat dat betreft niets bijzonders. Titanic, The Towering Inferno,
Poseidon Adventure en Backdraft en nog honderden andere films werken
volgens hetzelfde principe: eerst sympathie opwekken voor het aanstaande
slachtoffer en dan de beuk er in. Nou, dan zal het wel aan mij liggen:
het rampengenre ligt me kennelijk gewoon niet zo. (En al die films
waarin iets naars gebeurt en waarbij iedereen dan moeite doet het op te
lossen en met een grote finale en dan eind goed al goed zijn ook niet
jouw koppie thee he? - Ed.)
Evenzogoed heb ik ademloos gekeken naar die metershoge golven en het
verbaasde me toen ik achteraf hoorde dat de meesten uit de computer zijn
gekomen. In elk geval zou ik mooi hebben bedankt voor een rolletje, want
Clooney, Walhberg en collega's zijn flink door elkaar geschud en heel,
HEEL erg nat geworden. Aan spektakel geen gebrek, dus. Trouwens, Clooney
en Wahlberg zijn hard op weg een soort duo te worden: in Three Kings
speelden ze ook samen, met ongeveer dezelfde gezagsverhouding. Deze
opmerking mede in het kader van 'ik ben een oplettende reviewer', al kan
het ook best in de persmap hebben gestaan. Oh wacht, het staat hier met
koeienletters in de Internet Movie Database. Damn. Tot zover mijn slimme
observatie voor deze film. (Dat het in de meeste scenes zo nat was vond
ik ook wel erg alert opgemerkt, voor jouw doen dan. - Ed.)
Kortom: knap gemaakt, spectaculair, aardige momenten, maar uiteindelijk moet een speciaal effect ten dienste staan van het verhaal, niet andersom. En voor wie nu denkt dat het niet anders kan heb ik twee woorden: Toy Story.
Score: 5,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|