Hoofdfiguur Steve Zissou is een ongegeneerde parodie op Jacques Cousteau. Hij is dus een oceanograaf die documentaires maakt vanaf zijn eigen schip, hij is nogal blij met zichzelf, hij draagt een raar petje en hij spreekt op lijzige toon zijn eigen films in. De rol is voor Bill Murray, een van de weinige komieken die ik zelfs graag zie als hij geen grappige tekst heeft. Zissou heeft zijn beste jaren gehad, al is hij dan wereldberoemd en getrouwd met de ex van zijn aartsvijand. De laatste negen jaar heeft hij geen fatsoenlijke film gemaakt en het wordt steeds moeilijker om financiering te vinden voor zijn films en expedities.
Het schip Belafonte (Snap je hem? Harry Belafonte zong vaak Calypso's) wordt bevolkt door allerlei types, die naast een functie binnen de filmcrew ook nog een andere specialiteit hebben. Zo is er een bij die op rottige, piepende keyboardjes de muziek voor de documentaires 'componeert'. Het zware werk wordt overigens gedaan door onbetaalde stagiares, die Steve niet eens bij naam kent.
Dit moet een comedy voorstellen en dat blijkt uit een heleboel details. Zo heeft de Belafonte allerlei faciliteiten waaronder een betegelde sauna inclusief Zweedse masseuse, een helicopter en de onvermijdelijke onderzeeboot. We krijgen een rondleiding door het schip waarbij heel duidelijk te zien is dat het een halfopen set van drie etages is, maar dan net zo realistisch als de auto's uit Bob de Bouwer. De dieren die Zissou tegenkomt zijn meestal overduidelijk kleipoppetjes die met stop-motion tot leven worden gebracht en dan is er nog een regie-assistente die af en toe topless voorbij loopt. Dat laatste leidt overigens bijzonder af: toen ik doorhad dat het vaker gebeurde bleef ik maar naar de hoeken van het beeld staren, maar helaas hield het grapje na een half uurtje weer op.
Aan sterren geen gebrek, overigens. Zissou's echtgenote wordt gespeeld door Anjelica Huston (die overigens geen moer te doen heeft), de Duitse monteur en dwarsligger aan boord is een rol voor Willem Dafoe, Owen Wilson speelt een jongeman die denkt dat Steve zijn vader is en die dan ook een reisje mee mag maken en Kate Blanchett speelt een superstijve Britse journaliste die zwanger is van haar getrouwde hoofdredacteur en die rijdens haar verblijf aan boord alleen maar teleurstellende kantjes aan haar voormalige held ontdekt.
Deze film deed me denken aan The Royal Tenenbaums, omdat daar ook een cast met hele grote namen bezig was met een onbegrijpelijk, duidelijk grappig bedoeld maar tenenkrommend irritant verhaal. (Overigens deden Murray, Wilson en Huston daar ook aan mee en werd het verhaal door dezelfde gek, Wes Anderson, geschreven.) Nu is The Life Aquatic gelukkig niet echt irritant en je kunt je aardig vermaken door op alle gekke details te letten, zoals de Smurf-achtige muts op het duikpak van een van de duikers en de vreemde kaart van Nederland en Vlaanderen die ergens zonder verklaring aan de muur hangt. Bovendien komt er na een expositie van ruim een uur (expositie is het opzetten van het verhaal en het introduceren van de karakters) eindelijk een beetje schot in de zaak als de Belafonte wordt aangevallen door piraten, waarbij ze zelfs iemand in gijzeling nemen. Zissou treedt krachtig op, wat hem vervolgens op een rebellie van de bemanning komt te staan. Helaas zakt het verhaal daarna meteen weer in, om verder te kabbelen met vage gesprekjes en magere grapjes. Alleen de stukjes documentaire van Zissou zijn bijna leuk van lulligheid, met van die jaren '70 projectietitels en die knerpmuziek die dus speciaal aan boord wordt gemaakt en waar iedereen bijzonder tevreden over lijkt te zijn.
Dit wil een comedy zijn, maar het wordt gewoon niet leuk. Ik zat bij de persvoorstelling in een redelijk volle zaal maar meer dan een beetje gegrinnik heb ik niet gehoord. Wedden dat die eikels onder hun prutstukkies toch dikke voldoendes gaan zetten? Die willen voor elkaar niet weten dat ze er niks aan vonden, natuurlijk. Zo werkt dat helaas. Dwarsligger die ik ben, kom ik toch niet tot een voldoende: een suf verhaal kan ik vergeven als er goede grappen in zitten, maar na een uur wordt The Life Aquatic saaier dan een lege goudvissenkom. Voor het basisidee en de grote namen, die doen wat ze kunnen om de boel te redden (met name Willem Dafoe), heb ik uit medelijden toch nog een fooitje over:
Score: 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|