Ach ja, schoonfamilie. De mijne heeft het erg getroffen, maar dat kan niet iedereen zeggen. Jerry bijvoorbeeld. Zijn leven ziet er goed uit: hij is gek op zijn werk en zijn dochter gaat trouwen met een heel geschikte knaap. Omdat Jerry een neuroot is, bemoeit hij zich weliswaar overal mee, maar voor hem is dat normaal.
Bij een schoonzoon hoort meestal ook wat familie en daar gaat het in deze film mis. Steve Tobias (Michael Douglas) is een hele rare snuiter en Jerry vertrouwt hem zo ver hij hem kan schoppen. De tagline van deze film is trouwens erg leuk: 'Hij verloor niet zozeer een dochter, maar kreeg er een gestoorde bij.' En al snel raakt Jerry, zeer tegen zijn zin, betrokken in duistere zaakjes.
Om gefluisterde ruzies in de zaal te voorkomen wil ik meteen even melden dat de hoofdrolspeler inderdaad als twee druppels water op George uit Seinfeld lijkt, maar het toch niet is. Zeg maar tegen je vriendin dat ik het gezegd heb en dat ze verder haar tetter moet houden anders wacht ze maar in de auto. Het is ook altijd hetzelfde liedje! Hé, nou ben ik er weer helemaal uit! Nou dan GA JE TOCH LEKKER NAAR JE MOEDER?! Ga daar tegenaan lullen! Als je er tussen weet te komen tenminste, knappe jongen die… Hoezo, wat bedoel ik daarmee? Lijkt me wel duidelijk!!!
Sorry. Waar was ik… oh ja.
Michael Douglas maakt de film, als een figuur waarvan nooit duidelijk is of hij nu een boef of een held voor moet stellen. Tegenspeler Albert Brooks (die dus op George lijkt en trouwens ook te horen is als de stem van de vader in Finding Nemo) sukkelt er maar een beetje achteraan, al hoort dat nu eenmaal bij de rol van aangever. Het helpt alleen niet dat het verhaal soms wat onduidelijk is, waarschijnlijk om ons zo lang mogelijk te laten twijfelen over Steve. Daarnaast is het nogal vergezocht. Overigens zijn alleen de twee vaders leuk: alle andere karakters hadden net zo goed door bordkartonnen poppen kunnen worden gespeeld. Zelfs Candice Bergen (Murphy Brown) en de door mij wegens zijn vertolking van Hercule Poirot zeer bewonderde David Suchet als nichterige drugsdealer kunnen deze film niet verder helpen. Niet dat het allemaal zo erg is, maar als je met hooggespannen verwachtingen gaat kijken valt dit vrijwel zeker tegen. Ikzelf kwam echter blanco binnen, las de persmap, dacht: "Dit wordt dus niks" en toen viel het nog erg mee. Zo zie je maar.
Nog even twee losse opmerkingen van mijn blocnote: de finale is niet erg hi-tech of spectaculair. Nu hoeft dat ook niet persé, maar het zou zo veel goed kunnen maken. Een etentje staat of valt ook vaak bij het toetje, nietwaar? En verder heeft deze film gek genoeg vrijwel geen eigen muziek, al wordt er wel erg veel geleend. Ik hoorde onder meer Barbara Streisand, de Bee-Gees en zelfs doodleuk Live And Let Die van Paul McCartney, min of meer het alternatieve Bond-thema. Ze hadden kennelijk niet eens zin (of budget) om daar een variant op te maken. Het tekent de hele sfeer van deze film: een beetje goedkoop.
Score: 6/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|