Kevin Kline is in deze film William Hundert, de nogal stijve assistent-hoofdonderwijzer van het prestigieuze St. Benedicts College. Hij geeft geschiedenis en doet dat in de stellige overtuiging dat hij de staatsmannen van de toekomst voor zich heeft en dat die wat kunnen leren van de Grieken en de Romeinen. Na een paar jaar bij Hundert in de klas kun je alle Romeinse keizers in omgekeerd alfabetische volgorde opdreunen. De echte bollebozen kunnen zelfs meedoen aan de jaarlijkse Julius Caesar competitie, waarbij Hundert voor quizmaster speelt en de winnaar een lauwerkrans wint.
Tijdens een van zijn colleges meldt zich een nieuwe student bij Hundertwasser. Het is Sedgewick Bell, de zoon van een senator. En ja hoor, Sedgewick is natuurlijk een lastpak. Hij kan zijn klasgenoten zonder enige moeite om zijn vinger winden en presteert het bijvoorbeeld om per roeiboot naar de nabijgelegen meisjesschool te gaan om te zien of er iemand zin heeft om te zwemmen. Hundert heeft helemaal geen trek in dat joch, maar je voelt aankomen dat hij er toch in slaagt om wat invloed uit te oefenen. Sedgewick doet zelfs mee aan de voorrondes van de Julius Caesar wedstrijd, waarbij Hundertwasser voor het eerst in zijn leven stiekem met de punten rommelt om Sedgewick in de finale te krijgen.
Kline als leraar is erg geloofwaardig. Al na een paar seconden was ik de knettergekke Otto uit A Fish Called Wanda vergeten, wat bij sommige andere films van Kline wel eens wat langer duurt.
Het uitgangspunt van dit verhaal deed me overigens denken aan diverse andere films met een master/pupil thema, zoals Good Will Hunting en Dead Poets Society. Dat is een zwak punt aan deze film: je hebt het op de een of andere manier allemaal al eens gezien, al is het maar in een aflevering van een goedkope kinderserie. Het is net als met onderzeebootfilms, als je begrijpt wat ik bedoel. Ook de finale, waarin de volwassen ex-leerlingen van Hundertwasser hem uitnodigen om nog een keer een onofficiële Caesar-quiz te houden (hee kom nou, als je dat al niet zag aankomen…), is bepaald geen vuurwerk.
Dit is een uitgesproken tamme film. Ik vond het allemaal wel aardig, maar het is een beetje te suf voor een zaterdagavondje in de bioscoop. The Emperors Club komt volgens mij beter tot zijn recht op video of TV, maar is dan wel weer een aanrader.
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|