Pffff... lastig hoor. Ik ben er nog steeds niet uit wat ik hier nu van moet vinden... Kijk, The Castle is formeel gezien een comedy. Hij zit barstensvol met gortdroge humor waar Herman Finkers nog een puntje aan zou kunnen zuigen. De grapjes worden echter zo onderkoeld en droog verteld, dat je gewoon vergeet te lachen. Gedurende het eerste uur was het dan ook doodstil in de zaal. Daarna begonnen we er allemaal aan te wennen, maar verder dan af en toe grinniken kwamen we niet. Het probleem met droge humor is namelijk dat je er nogal bij na moet denken en concentratie sluit gebulder uit, temeer omdat ondertiteling in zo'n geval eigenlijk waardeloos is: c'est le ton qui fait la musique. (Memo: er moet nu echt dringend een grap gemaakt worden want je gaat wel heel erg op Jacques Goderie lijken! - Ed.)

De Australische familie Kerrigan bestaat uit vader Darryl, moeder Sal, een dochter en drie zonen. Het gezin woont vlak bij een startbaan, naast een hoogspanningsmast. In een bioscoop met goed geluid trilt de zaal mee als er een vliegtuig overkomt. Het gekke is echter dat het gezin, met name vader Darryl, dit een geweldige lokatie vindt! Pa heeft geen enkel probleem met de hoogspanningsmast, want die herinnert hem aan 'het vermogen van de mens om electriciteit te maken.' Het vliegveld is ook handig, want als dochter Tracy terugkeert van huwelijksreis loopt ze in vijf minuten mét haar bagagekar vanuit de vertrekhal tot haar eigen voordeur. Dat is toch makkelijk? Tracy is trouwens de studiebol in het gezin: zij heeft haar kappersdiploma...
Doe-het-zelven is bijna een geloof voor Darryl: hij zit er niet mee om al aan een nieuwe patio te beginnen als hij de dakkappel nog niet eens af heeft en in de loop der jaren heef hij zijn huis 'opgewaardeerd' met extra kamers, een nep-schoorsteen (geeft een warme sfeer), schrootjes, sierlatjes en meer van die rotzooi die je bij de Gamma ziet liggen en waarvan je denkt: 'Wie heeft er zo weinig smaak dat hij zoiets koopt?' Wel, mannen als Darryl.
De jongste zoon, tevens de verteller van het verhaal, is als baby waarschijnlijk een aantal keer voorover van de commode gelazerd want niet alleen is hij zo simpel als een goudvis met Alzheimer, maar hij is ook behoorlijk lelijk. Met zo iemand moet je gaan stappen, dan ben je altijd de knapste en de slimste. (Martijn, ga je straks mee een pilsje drinken? - Ed.)

De problemen beginnen als het vliegveld wil gaan uitbreiden en de familie wordt onteigend. Dat pikt pa niet en hij gaat naar zijn advocaat, Dennis Denuto. Deze adviseert zijn cliënt echter dringend een échte advocaat te kiezen want hij weet niets van de materie. Omdat echte advocaten hun vingers echter niet willen branden aan deze zaak, start hij toch een procedure. Dat is nog best lastig want Dennis moet nu wetboeken gaan lezen met Romeinse cijfers en die kent hij niet. Ook Darryl's argumentatie maakt weinig indruk op de diverse rechtbanken, want hij komt niet verder dan: 'Het is niet eerlijk en het is tegen de wet.' Als de rechter vraagt welke wet hij specifiek bedoelt is het antwoord van zijn advocaat: 'De grondwet, edelachtbare.' Kortom, ze maken nog minder kans op succes dan Paul de Leeuw op de hoofdrol in Terminator IV. Het ziet er naar uit dat het gezin echt het veld moet gaan ruimen.

Als je een comedy definieert als een film die bedoeld is om je aan het lachen te maken, is The Castle geen goede comedy. Daarnaast is de film in 11 dagen en met een relatief laag budget opgenomen en dat is wel een beetje te zien. Het lijkt meer op een TV-serie dan een film. Overigens is hij al in 1997 opgenomen. Het wordt zo langzamerhand een echte belediging dat wij in Europa steeds als laatste aan de bak komen, behalve bij films die niemand wil zien (uit Polen, Italië, etc.).
Verder zijn de hoofdpersonen zo wereldvreemd dat het moeilijk is om er echt sympathie voor te ontwikkelen. Ze zijn weliswaar niet kwaadaardig, integendeel, maar hebben een warme gloed van vriendelijkheid waarbij een EO-jongerendag op de slag bij Arhem lijkt.

Wie deze film onderdeel maakt van een avondje uit, maakt volgens mij een slechte keuze. Hij is wel goed, maar dat is niet voldoende. Het verhaal is niet inspirerend genoeg voor het witte doek. En aangezien dit als bioscoopfilm gepresenteerd wordt, moet ik dat als criterium aanhouden. Was dit een TV-film, dan gaf ik een zeven. Voor de statistieken wordt het echter een tikkie minder:

Score 6,5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .