Paul Barnell (Williams) heeft een reisbureau in het plaatsje Saint Olaf. Dat ligt in Alaska en je zou zeggen dat dit een uitstekende plek is om reizen naar de zon te verkopen. Dat valt echter een beetje tegen: het bedrijf loopt slecht en daarnaast heeft Paul's echtgenote Margaret een flinke klap van de molen gekregen. Af en toe neemt ze in haar pyama de benen. Tot nu toe heeft de politie haar altijd weer teruggevonden, uitgeput en op haar pantoffels, maar op een dag gaat het natuurlijk fout. Helaas denkt de verzekering dat ze zich aanstelt, dus een behandeling zit er ook niet in. In plaats daarvan belt Margaret dan af en toe maar met een 'psychic hotline', wat het equivalent is van een brandwond behandelen met kokend water. Kortom, Paul heeft het niet makkelijk.
Nu is zijn broer Raymond vijf jaar geleden spoorloos verdwenen en het lijkt Paul niet onredelijk om zo langzamerhand diens levensverzekering maar eens uit te laten keren. Hij meldt zich bij de verzekeringsmaatschappij, waar hij van de heer Ted Waters te horen krijgt dat Raymond toch echt zeven jaar vermist moet zijn voor hij doodverklaard kan worden. En twee jaar, dat is echt te lang voor Paul. Maar dan lacht het geluk hem eindelijk eens toe: op een dag doet hij de vuilcontainer voor zijn deur open en dan blijkt daar een diepgevroren lijk in te liggen! Gratis! Paul sleept het lijk naar de koelkast in de kelder en bedenkt een plan om met het lijk alsnog de polis van zijn broer te incasseren. Dat vereist enige planning, maar uiteindelijk krijgt hij het voor elkaar: de politie treft een lijk aan dat is aangevreten door wolven (nogal wiedes, aangezien Paul er ook wat gebakken spek en lappen biefstuk op gelegd had) en de verzekeringsmaatschappij lijkt dan ook van plan om uit te betalen. Tenminste, tot het dossier bij Waters (Giovanni Ribisi in een geweldige maar ondankbare rol) terecht komt. Die herinnert zich nog dat Paul twee weken daarvoor al een claim had ingediend. En dan zou na vijf jaar die broer alsnog opduiken en meteen het loodje leggen? Dat zaakje stinkt, en niet alleen naar gebakken spek! Waters bijt zich vast in de zaak, ondanks het feit dat zijn baas dat niet nodig vindt. Hij zal er echter al snel achter komen dat het kleine, timide ventje niet alleen een oplichter, maar ook een formidabele tegenstander is!
Paul krijgt trouwens ook te maken met een extra probleem; dat lijk is namelijk niet zomaar in die container terecht gekomen.Twee huurmoordenaars vragen zich af waar het gebleven is en beginnen hun eigen speurtocht...
Dit is dus een pikzwarte comedy, waarin veel grappige dingen gebeuren maar waar je zelden hardop om zult lachen. Er zit trouwens ook een behoorlijk onsmakelijk stuk in, op het moment dat het aangevreten lijk ontdekt wordt. Toch is The Big White een aanrader, want Williams is weer goed op dreef (al zie ik hem toch liever iets dynamischer) én hij krijgt heel sterk tegenspel van Giovanni Ribisi. Weliswaar zijn er wat aanwijzingen dat de regisseur wat artistieke ambities heeft (zo is het verzekeringskantoor haast nog witter dan de sneeuwvlakte van Alaska), maar dat zie ik dan maar als een extraatje voor wie dat leuke details vindt. Daarnaast kon ik wel wat gaatjes in de interne logica prikken (met DNA-onderzoek zou je bijvoorbeeld simpel kunnen vaststellen of het lijk echt familie was van Paul en er is ook geen reden waarom de moordenaars zich nog druk zouden maken om een lijk dat al keurig en onder een valse naam begraven is), maar dat mag geen groot probleem zijn. The Big White is een vette voldoende waard.
Score: 7,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|