Wesley Snipes, zo weet ik sinds de film Passenger 57, is cool. Hij is
een soort kruising tussen Eddy Murphy en Steven Seagal en dat moeten we
net hebben. ('We' zijn kennelijk de op geweld en flauwe grappen beluste
mannen van Nederland - Ed.)
Het is echt wachten op het moment dat Snipes gaat zeuren om rollen met
meer diepgang, Shakespeare ofzo, maar tot die tijd is hij een actieheld
en The Art Of War is ondanks de intrigerende titel ook niet meer dan een
actiefilm.
The Art Of War is tevens de titel van een oud boek over oorlogsvoering,
geschreven door de Chinese krijgsheer Sun Tsu en hoewel het geen boek is
voor op je nachtkastje is het wel degelijk een handig naslagwerk voor
iedereen die een ander iets betaald wil zetten. Het gaat over
misleiding, strategie en de beste manier om iemand aan te vallen,
waarbij maar een ding telt: winnen. Nutteloos weetje: in Passenger 57,
ook zo'n actiefilm van Snipes, leest hij aan het begin datzelfde boek.
Snipes speelt Neil Shaw, wat trouwens een eigenaardige voornaam is voor
een zwarte man of ligt dat aan mij? (Niet alle zwarte mannen heten '
Ice', Martijn - Ed.) 'Neil' is een speciaal agent voor
een geheime eenheid van de Verenigde Naties. Da's weer eens wat anders
dan de FBI of MI6, nietwaar?
Het verhaal begint als een container vol dode Chinezen (sambal bij?) wordt ontdekt
in de haven van New York, net voordat er een belangrijk handelsverdrag wordt gesloten tussen Amerika en de VS. Dat
brengt het verdrag in gevaar al zou ik niet weten waarom, maar het is
vast wel ergens uitgelegd. En als het niet die container met dooie
Chinezen was, dan helpt het vast ook niet dat de Chinese Ambassadeur
tijdens een diner voor zijn plaat wordt geschoten.
Die ambassadeur wordt trouwens gespeeld door James Hong en dat is een
soort standaard-Aziaat in Hollywood. De man heeft in meer dan 450 (!)
producties meegespeeld en wordt steeds weer opgevoerd als iets anders,
of het nu een Chinees, Koreaan of Indonesiër is. Kennelijk moeten wij
met zijn allen doen of we die spleetogen toch niet uit elkaar kunnen
houden, maar James Hong haal ik er zo langzamerhand wel tussenuit hoor.
Die man speelt ook echt aan de lopende band criminelen, dat moet apart
werk zijn. Moet je eens zes keer aan een Surinaamse acteur vragen om een
drugsdealer te spelen, dan heb je toch meteen het comité Discriminatie
Nee aan je broek. En ondertussen geeft James Wong al 20 jaar gestalte
aan crimineel Azië. Maar ik dwaal weer eens af.
Je kunt er vervolgens op wachten dat Shaw de moordaanslag in zijn
schoenen krijgt geschoven, want het is spannender boeven vangen als je
collega's ook nog eens achter je aan zitten. Meer is me van het verhaal
niet bijgebleven. Sorry hoor. Ik zie zes films per week en ik kan niet
eens de verjaardag van mijn ouders onthouden dus over de gehele linie
valt het best mee. Mag ik ook even een keer een stencilplotje vergeten?
Dank je.
Dit is een heel aardige film, laat dat duidelijk zijn. Veel technische snufjes, veel schieten, bijdehante opmerkingen tijdens het gevecht... het zou een James Bond film kunnen zijn, ware het niet dat er geen finale in een grote boevenbunker plaatsvindt. Zelfs de bjna verplichte lichte verwonding aan het begin van de film ontbreekt niet. Maar ik was het allemaal wel ERG snel vergeten. Zonder aantekeningen zou ik je niet meer kunnen hebben vertellen wat er allemaal gebeurde. En de beroepseer, voor zover filmcritici die hebben, schrijft dan voor om daar enige kritische opmerkingen over te maken, waar de woorden 'weinig diepgang' en 'oppervlakkig' in voor moeten komen. Collega's zeuren ook over eigenaardige cameravoering maar ik heb daar geen klachten over. Ik wilde alleen even kwijt dat Donald Sutherland, toch niet de minste, de secretaris-generaal van de Verenigde Naties speelt. Diezelfde V.N. wil Shaw dus een moord in de schoenen schuiven. Helaas is de echte boef een of andere onderknuppel, met als gevolg dat de hele rol van Sutherland net zo goed geschrapt had kunnen worden. Er doet trouwens ook nog een Aziatisch meisje mee. Kittig ding. Is verder ook niet blijven hangen. Zo'n film dus.
Conclusie: niet onverdienstelijk, maar zeker niet onvergetelijk.
Score: 6/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|