Voor het eerst in lange tijd ben ik weer eens naar een persvoorstelling geweest. 25 Mei 1999 om precies te zijn. En wat krijg ik te zien? Een film uit 1997 die tijdelijk in circulatie komt wegens een of ander festival. De naam kwam me ook al zo bekend voor...
The Apostle, geschreven, gespeeld en geregisseerd door Robert Duvall heeft indertijd een heleboel prijzen (of in elk geval nominaties daarvoor) gewonnen, maar is in Nederland nooit groot uitgebracht. Wat mij betreft hadden de distributeurs een vooruitziende blik.
Wel eens zo'n Amerikaanse TV-dominee gezien? Irritant he? Wel, dat is The Apostle maar dan 148 minuten lang. Dus werd ik, als achttiende generatie heiden (and proud of it) gezandstraald met Hallelujah, Praise The Lord en meer van dat fraais. Ik was het na vier minuten al meer dan zat. Sterker nog, ik denk dat zelfs Kardinaal Simonis het wat veel van het goede zou hebben gevonden.
Robert speelt een Godsdienstwaanzinnige. Dat doet hij erg goed, maar dat maakt het nog niet leuk om naar te kijken. 'Sonny' werd als kleine jongen meegenomen naar kerkdiensten van de zwarte gemeenschap en die zijn nogal eh... 'uitbundig'. Dat is voor een uurtje op zondagochtend misschien nog wel op te brengen (OH YEAH, PRAAAAAISE THE LORD!) maar Sonny gedraagt zich de hele dag zo en in plaats van dat iemand hem een schop onder zijn kont verkoopt (OH YEAH, HALLELUJAH, LORD, KICK HIS BONY BUTT! MAKE HIM SHUT UP, LORD!) wordt het kennelijk aangemoedigd. Zijn gekke oude moeder is in ieder geval apetrots op haar zoon, die voorspreker wordt van een plaatselijke kerk. Ondertussen knijpt Sonny regelmatig de kat in het donker, maar hij meent dat te kunnen compenseren met nog meer luidruchtig geschreeuw.
Zijn vrouw wordt het echter allemaal zat en neemt een minnaar. Sonny komt erachter, wordt boos en slaat de man het ziekenhuis in. Even op persoonlijke titel: dat is wat mij betreft geheel gerechtvaardigd. In wat voor krankzinnige wereld leven we eigenlijk als je de man die je vrouw van je afpakt niet eens met een honkbalknuppel voor zijn bek kunt slaan?
Helaas denkt de politie er niet zo over, temeer daar de man in een coma raakt en uiteindelijk overlijdt. Sonny heeft dan echter al lang de pleiterik gemaakt en begint een paar honderd mijl verderop, in het dorpje Bayou Boutte, een eigen kerkje. Hij doet dat in samenwerking met de plaatselijke predikant en via het radiostation werft hij zijn 'klantjes'. Vanaf dat moment wordt hij een hele brave (maar nog steeds bloedirritante) man, die de armen helpt en meer van dat fraais.
Dat was het eigenlijk wel, wat mij betreft. Er gebeurt tussen het geschreeuw door wel het een en ander, maar dat is allemaal erg slecht uitgewerkt: het verhaal kan in een half uurtje verteld worden, als alle missen eruit worden gemonteerd. Er zijn nog wat andere acteurs (Farrah Fawcett, Miranda Richardson, Billy Bob Thornton) maar die komen bijna niet aan het woord dus daar kan ik weinig van zeggen.
The Apostle wordt niet in het grote circuit in roulatie gebracht dus hij draait zeker niet bij u om de hoek, tenzij u bij het Vondelpark woont. Het Filmmuseum heeft hem 'tijdelijk geïmporteerd' zoals dat heet. Mooi: we kunnen 'm dus terugsturen.
Het is niet de eerste keer dat ik een film die aan alle kanten bejubeld werd eigenlijk zwaar pet vind. Maar waarom zouden die Nederlandse distributeurs The Apostle links hebben laten liggen? Trouwens, sinds wanneer hebben filmcritici verstand van goede films? Het zal wel hoor, dat Duvall zo'n geweldige acteur was. Maar deze film is gewoon niet leuk. Oppervlakkig, luidruchtig, obsessief religieus en met een flinterdun verhaal. Heus, ik kick er niet op om mijn pen in het gif te dopen, maar de waarheid moet gezegd. HALLELUJAH!
Damn... dat heb ik nu dus nog dagen in mijn hoofd...
Score: 3/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|