De eerste Terminator-film dateert uit 1984. Toen was ik elf. Het was een van de meest indrukwekkende films die ik op dat moment ooit gezien had. Ik geloof dat ik alleen die videoband met de Pin Up Club nog spannender vond, al begreep ik daar minder van.
De tweede Terminator-film is van zeven jaar later, 1991. Ik was achttien en gek van computers. En dit was nou net de film waarin die nieuwe Terminator dankzij de computer van vloeibaar staal leek te zijn, een doorbraak in het gebruik van digitale effecten. Kortom, bingo!
Inmiddels ben ik dertig en Arnold Schwarzenegger nadert de zestig. Hoe geloofwaardig kan hij nog een robot spelen (laat staan dezelfde als 19 jaar geleden) en hoe makkelijk ben ik, gepokt en gemazeld filmrecensent, nog te paaien met ontploffingen en schietpartijtjes? De antwoorden zijn respectievelijk: redelijk geloofwaardig en redelijk makkelijk. THA MAN IS BACK!!! Overigens was hij dat in 1996 al, maar die film werd opgenomen in 3D en duurde maar 12 minuten.
In deel twee, Judgment Day, werd een leuke plotwending toegepast: in deel één speelde Arnold nog een moordlustige robot uit de toekomst die zijn uiterste best deed om de (toekomstige) verzetsheldin Sarah Connor te vermoorden. Omdat hij echter een robot was, kon hij in deel twee terugkomen als precies hetzelfde type, maar dan geprogrammeerd om haar juist te beschermen tegen een nóg gevaarlijkere robot. Kortom, hij ging van boef naar held. (Als u dit niet kunt volgen, bent u overigens verexcuseerd. Ik bedoel, wie na 19 jaar nog steeds niet weet hoe de Terminator verhaallijn in elkaar zit, die kan het duidelijk niet schelen.)
In deel drie blijft Arnold de held: het verzet heeft duidelijk nog steeds te weinig budget, want hoewel Skynet, het misdadige robotbrein dat in de toekomst de aarde gaat veroveren en zo slim is om toekomstige lastpakken alvast te laten vermoorden voordat hijzelf überhaupt bestaat, weer een nieuw type cyborg heeft ontwikkeld (deze keer vermomd als een lekker wijf, namelijk het fotomodel Kristianna Løken) sturen ze opnieuw een zwaar verouderde T800-robot (Arnold dus) om haar opdracht te verpesten. Die vrouwtjesrobot heeft overigens typenummer T-X, in de wandelgangen de Terminatrix.
Overigens heeft deze film de officiële ondertitel Rise Of The Machines. Dat heeft te maken met het feit dat in deze film Skynet tot leven komt, hoewel het Amerikaanse leger eigenlijk iets heel anders van plan was met dat computernetwerk. Sarah Connor is inmiddels dood (want actrice Linda Hamilton had er geen zin meer in) en nu komt Arnold haar zoontje en zijn toekomstige echtgenote beschermen. En meer hoef je echt niet te weten, geloof me.
Eigenlijk kun je alleen maar over deze film praten door het over zijn voorgangers te hebben. Dat is niet zo gek bij een (onbedoelde) trilogie, maar het komt ook omdat deze film bij lange na niet de impact zal hebben van zijn illustere voorgangers. En dat komt niet omdat ik geen elf meer ben, maar omdat we tegenwoordig verwend zijn. Begrijp me goed, dit is een spannende film die alleen al vanwege de stunts met de rijdende bouwkraan het bekijken waard is, maar het blijft een herhaling van zetten. Dat hoeven we regisseur Jonathan Mostow niet kwalijk nemen: hij heeft een film gemaakt die in alle opzichten net zo goed was als de twee vorige films van James 'Titanic' Cameron, die tegenwoordig liever in onderzeebootjes rondhangt dan dat hij een behoorlijke actiefilm maakt. Helaas voor Mostow was er deze keer geen overtreffende trap te bedenken. Het is mooi geweest met die Terminators, maar dit is een keurig afscheid. Hasta la vista, baby.
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|