Nee he, daar gaan we weer. Dit is vast en zeker een prima film, maar hij gaat geheel aan mij verloren omdat ik geen vrouw van middelbare leeftijd ben. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat andere doelgroepen (jonge, knappe, stoere, grappige webmasters, om maar eens een willekeurige steunpilaar van onze samenleving te noemen) deze film ook maar in de verste verte interessant zullen vinden.
Om te beginnen gaat de film over een groep vrouwen. Oude vrouwen, want anders had ik wel beter opgelet. Het duurde een goed half uur voor ik ze een beetje uit elkaar kon houden en het hielp bepaald niet dat ze steeds heen en weer liepen. Ze zijn allemaal 100% Engels maar ze wonen in Florence, vanwege de cultuur. Drie dames moet ik er even uit lichten: Lady Hester (Maggie Smith), weduwe van een voormalig Brits Ambassadeur, Elsa (Cher), een Amerikaanse kunstliefhebster en mannenverslindster en Mary (Joan Plowright), een relatief aardige dame die voor een Italiaanse zakenman werkt als secretaresse annex kinderverzorgster van een bastaard zoontje dat voor zijn echtgenote verborgen moet blijven. Dat jochie, Luca, is de mannelijke hoofdrolspeler. Zijn vader wil dat Mary een echte Engelse gentleman van hem maakt. Er lopen nog wat andere dames rond, vertolkt door eerbiedwaardige actrices (Lilly Tomlin, Judi Dench) maar die laat ik even buiten beschouwing.
In 1935 is Mussolini al aan de macht, maar hij ligt dan nog erg goed bij de Engelse dames. 'Mussolini is the gentleman who makes the trains run on time.' De zwarthemden zijn dan ook nog aardig en helpen bijvoorbeeld mensen met oversteken. Luca is een jaar of zeven en zijn leven bestaat uit ijsjes eten en schattig kijken. Als de vijandelijkheden tussen Engeland en Italië langzaam maar zeker toenemen, besluit zijn vader dat Luca maar beter Duits kan gaan leren en stuurt hem naar Zwitserland. Of Oostenrijk, dat vergeet ik steeds. Het zal wel in de persmap staan maar bij deze promotor moet je altijd een bloedmonster afgeven en op een petri-schaaltje spugen voor men gelooft dat je van de pers bent, en daar had ik even geen zin in.
De film springt naar 1940 en alle Engelse dames worden door Mussolini geïnterneerd. Lady Hester denkt echter dat Il Duce hen juist probeert te beschermen, want ze is een jaar daarvoor nog bij hem op de thee geweest om haar zorgen uit te spreken over de situatie in Italië. De foto van die ontmoeting koestert ze nog steeds. Haar idee dat ze een gast is in plaats van een gevangene wordt versterkt als ze worden overgeplaatst van een barak naar een hotel, al weet ze niet dat de door haar zo gehate Elsa ('Americans simply don't understand picknicks') daar voor betaalt. Luca gaat ondertussen bij de ondergrondse (er waren, althans volgens deze film, ook 'goede' Italianen) en helpt onder meer om mensen naar het buitenland te smokkelen.
Tsja... er gebeurt nog wel meer in dit verhaal maar dat laat ik er even buiten. In elk geval blijven de gruwelijkheden van de oorlog de dames grotendeels gespaard. Er overkomt hen wel veel, maar het is gewoon niet erg interessant. Toevallig weet ik het een en ander van hoe Engelsen zich in het buitenland gedragen dus ik kon wel lachen om de toenemende ergernis van de Italianen, maar afgezien daarvan is dit dus typisch een film voor mijn moeder en die heeft 'm nog niet gezien. Mij heeft deze film niets te zeggen of te bieden en helaas deel ik hier de cijfers uit, maar ik nodig iedereen die de film wél mooi vond van harte uit om dit te melden in het forum.
Score 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|