Met de vorige film van François Ozon, Huit Femmes, kon ik geen kant op. Het was kennelijk kunst. Ikzelf zou zweren dat het een kutfilm was. Van dezelfde maker moest ik nu de film Swimming Pool bekijken, met maar liefst zes vrouwen minder. Nou, daar gaan we dan…
Sarah Morton is een Britse schrijfster. Ze levert de ene detective na de andere af en maakt zo zichzelf en haar uitgever John steenrijk. Mooi werk, zou je denken. Maar hoe gaat dat met creatieve mensen: zodra ze ergens goed in zijn, gaan ze er op neerkijken en willen ze wat anders. En dat verkoopt dan vaak lang zo goed niet.
Om Sarah te stimuleren toch nog een avontuur van Inspecteur Dorwell uit haar laptop te persen, laat John haar een poosje logeren in zijn buitenhuisje in Frankrijk. Daar knapt een bijna grijs-doorzichtige Engelse dame meestal wel van op. Sarah gaat op pad en heeft nog maar nauwelijks haar draagbare printertje ingeplugd of de ideeen beginnen alweer te komen.
Dan duikt opeens een jonge meid op, Julie. Zij is de dochter van John en had zelf ook bedacht dat het wel lekker zou zijn een poosje vakantie te vieren in dat huis. Dat bevalt Sarah maar matig, met name als Julie allerlei kerels mee naar huis neemt voor gezellige avondjes op de bank (of de keukentafel, als het zo uitkomt). En zo is de bron voor een conflict dus geboren. Het zwembad heeft daar niet eens zo veel mee te maken, al is het natuurlijk wel een belangrijk deel van de lol van luxe buitenverblijven. Het zal op een of andere manier ook nog wel ergens symbolisch zijn, of op zijn minst aanleiding geven voor wat functioneel bloot.
Deze film heeft namelijk een groot pluspunt: Julie dartelt een aanzienlijk deel van de tijd topless door het beeld. En anders draagt ze wel een spannend badpak. Hardstikke leuk natuurlijk, maar toevallig heb ik zelf óók een frisse blondine in huis die niet erg preuts is, dus dat nieuwtje is er wel vanaf. Overigens heb ik er wel begrip voor dat Sarah zich er aan ergert. Ik zou zelf ook geen letter meer op papier krijgen met zo'n uitzicht vanuit mijn werkkamer.
Toch heeft deze film verder niet zo veel te bieden. Okay, de twee hoofdpersonen leren elkaar steeds beter kennen en worden uiteindelijk gedwongen de handen ineen te slaan. Dat is allicht een beter verhaal dan in, pakweg, Pokémon The Movie. Het probleem van deze film is echter dat de sfeer niet in orde is. Het is allemaal net iets te donker, te langzaam, te zielloos. Alle filmwetten en stijlregels worden netjes gevolgd, maar daar blijft het dan ook bij. Zo'n observatie is natuurlijk ontzettend subjectief, maar ik kijk in zo'n geval altijd even wat een paar andere critici er van vinden (buitenlandse, overigens) en we zijn het er allemaal wel zo'n beetje over eens. Ozon heeft opnieuw een film afgeleverd met iets te veel (gestyleerde) vorm en iets te weinig inhoud. Toch verwacht ik dat de DVD-rip een onzettende hit zal worden op Internet. Maar dat is dan uitsluitend dankzij Julie.
Score: 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|