Als Charlize Theron het niet wat kalmer aan gaat doen, loopt het nog eens verkeerd met haar af! Ik kan tegenwoordig echt geen bioscoopzaal meer binnenlopen zonder haar olijke bekkie tegen te komen. Nou is het een lekker bekkie, daar niet van, maar over het algemeen speelt ze toch geen rollen waar ik stijl van achterover sla. In Sweet November heeft ze de hoofdrol en dat doet ze vrij aardig, maar in dit geval laat het script een en ander te wensen over.
We beginnen met de heer Nelson Moss, gespeeld door Keanu Reeves. (Geheimpje: Reeves bestaat niet echt maar is een geheim Hollywood experiment om acteurs door computeranimaties te vervangen. Het werkt nog niet echt goed: hij heeft maar één gezichtsuitdrukking.)
Nelson Moss is een man die het zo druk heeft met zijn carriere dat hij een behoorlijke etter is geworden. Het zal u dan ook niet verbazen dat hij werkzaam is als accountmanager op een reclamebureau. Ergere galbakken vind je niet gauw, buiten het GAK dan.
De film begint terwijl Moss bezig is met een heeeeeel belangrijke campagne voor hotdogs. (Ja, in de reclamewereld kunnen ze zoiets bloedserieus zeggen) Hij doet dat samen met zijn collega, Vince. Deze Vince vormt de hele film lang een soort maatstaf van lulligheid: hoe minder Moss op Vince gaat lijken, hoe beter.
Zoals het een snelle reclamejongen betaamt scheurt Nelson rond in een BMW en zoals het een BMW-rijder betaamt is hij door zijn gedrag zijn rijbewijs kwijtgeraakt. Hij moet voor straf opnieuw examen doen.
Bij het theoriegedeelte spiekt hij bij Sara Deever (Charlize Theron) en daardoor wordt zij weggestuurd. Moss doet of zijn neus bloedt, maar als hij buiten komt zit Sara rustig op hem te wachten. Ze vindt dat hij verantwoordelijk is voor haar vervoersprobleem. Moss geeft haar zijn visitekaartje, zodat zijn secretaresse een afkoopsom voor dat geneuzel kan regelen. Nu weet Sara echter zijn adres en het blijkt dat ze helemaal niet op geld uit is: ze verwacht gewoon dat Moss haar af en toe een lift geeft!
Intussen heeft Sara heel goed door wat Moss voor een type is en ze doet hem een verbluffend voorstel: als hij een maand bij haar blijft, maakt zij weer een acceptabel mens van hem. Hij mag die maand echter niet werken en moet bij haar intrekken. Moss ziet dat aanvankelijk helemaal niet zitten maar wegens problemen op zijn werk en met zijn vriendin zie je natuurlijk aankomen dat hij het aanbod uiteindelijk accepteert. Hij komt er al snel achter dat Sara wel vaker enge mannen van de straat oppikt om ze te resocialiseren en de buurman noemt hem dan ook Meneer November. Die buurman is trouwens een verhaal apart, want bij een alternatief ingesteld hoofdpersonage hoort in films nu eenmaal altijd een sympathieke maar eigenaardige buurman. Oh, er is trouwens ook een vaderloos buurjongetje aanwezig zodat Nelson een beetje kan oefenen met vadertje spelen. U ziet, aan alles is gedacht.
Is Sweet November geloofwaardig? Nou nee. Natuurlijk zijn vrouwen gek op sleutelen en de juiste vriendin kan wonderen verrichten voor onder meer je humeur, je taille en je gemiddelde zelfgebakken taartconsumptie, om maar eens een paar volslagen uit de lucht gegrepen voorbeelden te noemen. (Ze heet Birgit - Ed.)
Dit is echter zo vergezocht dat we hier het beste van een sprookje kunnen spreken. Een tamelijk flauw sprookje, trouwens. Als de dialogen wat scherper waren geweest en de tegenstelling tussen de levenswijze van Nelson en Sara wat beter uit de verf kwam zou ik hier nog wel enthousiast over kunnen zijn, maar dit is net iets te weinig van het goede.
Score 5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|