Laat ik meteen maar even melden dat ik niet naar de persvoorstelling ben geweest, maar uit vrije wil deze film heb bekeken. Ja, ik weet het: ik ben 26. Oud genoeg om tot kamerlid verkozen te kunnen worden. Van mijn moeder mag ik inmiddels tot elf uur opblijven (mits ik om 22:30 de pyama al aan heb) en het is een knappe vent die mij kan verbieden om, als ik er zin in heb, van mijn eigen centjes een nieuw setje Pokémon-kaarten te kopen. Toevallig!
Evenzogoed zit ik er totaal niet mee om me op een woensdagmiddag aan de kassa te melden om naar een film over een muis te kijken. Sterker nog, ik zou de meeste films bij een kindermatinee willen zien: ten eerste heb je nooit een lang persoon in de stoel voor je, ten tweede houden ze daadwerkelijk hun kop dicht als je boos hun kant uit kijkt en ten derde maken ze minder rommel dan een zaal met volwassenen. Bovendien ben je dan verlost van al die semi-hippe, extra lange reclamespots voor alcohol en tabak: als DAT geen bonus is, weet ik het niet meer.
Bij kinderfilms is een ongeloofwaardig verhaal wel ongeveer het laatste
waar je over moet gaan zeuren (Bewijsstuk A: Pokémon), dus nemen we het
volgende voor kennisgeving aan: meneer en mevrouw Little (Geena Davis en
de britse komiek Hugh Laurie) willen een kind adopteren. Kennelijk was
hun zoontje George een mazzeltje of heeft meneer Little voortijdig de
boel laten afbinden.
Het gezin woont midden in New York, in een schattig klein huisje dat
tussen twee wolkenkrabbers in staat. Nou ja, New York... er is nog geen
spatje duivenpoep te zien, laat staan dat er hoeren, gestoorde
taxichauffeurs, zwervers of overvallers in beeld komen. Er is echt geen
buitenopname aan te pas gekomen: de horizon is van bordkarton. (Hee, dat
rijmt...) Deze versie van New York heeft nog het meest weg van Almelo
tijdens de koopavond. Doet er allemaal niet toe, die koters komen er
vanzelf wel achter hoe het zit.
We hebben ook geen boodschap aan een nadere uitleg want al na vijf
minuten zitten de Little's op de stereotiepe stoelen voor het
stereotiepe bureau van de stereotiepe weeshuisdirectrice. Vervolgens
gaan ze naar de afdeling zelfbediening en ontmoeten daar Stuart (met de
stem van Michael J. Fox - ze hadden dat opdondertje net zo goed zelf in
een muizenpak kunnen stoppen maar dat zal wel niet mogen van de
dokter), een pratende muis die ook wacht op nieuwe ouders. Dankzij
Stuarts vlotte babbel mag hij mee naar huis, maar zijn stiefbroer George
blijkt allesbehalve enthousiast. Stom joch. Wat ben je dan voor kind,
als je de lol niet inziet van een pratende muis als broer? Daar mogen
mijn ouders wat mij betreft alsnog mee aankomen! Mag-ie mee naar m'n
werk. Kan-ie me helpen om nieuwe kabels te trekken in het serverhok.
Ook de kat des huizes, Snowbell (met de stem van Nathan 'The Birdcage'
Lane), is niet erg blij met Stuart aangezien hij hiërarchisch gezien
onder hem staat. Oftewel: Stuart wordt de eerste muis met een kat als
huisdier! Om die schande te voorkomen laat Snowbell door enkele 'zware
jongens' maatregelen nemen om Stuart zo snel mogelijk de deur uit te
krijgen.
Behalve Snowbell komen er nog diverse andere katten in de film voor. Ze zijn bijna nog leuker dan Stuart. Dankzij eindeloos geduld van de regisseur en razendknappe speciale effecten zijn ze volwaardige karakters die met een bewegende mond kunnen spreken. Als kattenliefhebber (nou ja, ik ben hondenhater dus dan word je dat vanzelf) gaat je hart open.
Wat jammer dat we dit soort films zelf niet kunnen maken. Hoewel je het aan de bezoekersaantallen niet kunt aflezen zijn Nederlandse films in veel opzichten erg goed: het camerawerk en de belichting in 'The Delivery' mogen er zijn. Dat je ook in Amsterdam een schitterende achtervolging kunt draaien bewijst 'Do Not Disturb'. In 'Lef' wordt naar men zegt zowaar (af en toe) redelijk geacteerd. Zelfs op het gebied van speciale effecten kunnen we heel wat, al wordt daar voornamelijk in reclamefilms gebruik van gemaakt. Helaas komen al die elementen vrijwel nooit tegelijk voor. Dat kunnen alleen Amerikanen. En zeg nou niet dat het een kwestie van geld is: ik weet dat bij de meeste Nederlandse produkties de acteurs hun eigen brood mee moeten brengen, maar we zouden nog geen vijf minuten van dit soort kwaliteit af kunnen leveren. Het verhaal zit overigens vol met gaten, maar dat is nu het leuke van kinderfilms: de doelgroep is toch te stom om dat door te hebben (Nogmaals bewijsstuk A: Pokémon). En als je accepteert dat een muis kan praten, geloof je ook dat ze miniatuurauto's maken met werkende onderdelen in de cabine, waarin een muis toevallig uitstekend kan rondscheuren.
Stuart Little is een onderhoudende, humoristische en charmante film waar ouders ook veel plezier aan zullen beleven. Toch vind ik niet dat je persé kinderen op sleeptouw moet nemen om dit soort films te zien: het gaat er toch om dat je iets leuks ziet? Wat kan jou het dan schelen dat die cassiére je raar aankijkt. Stuart Little is een aanrader, desnoods op video.
Score: 7,5/10
Martijn Warnas
PS nog even een waarschuwing voor alle kinderen die nu denken dat Ome Warnas wel een toffe peer is: blijf uit mijn buurt of ik stop je stomme Pokémonkaartjes in je (JA DANK U, het is duidelijk - Ed.)
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|