Mijn eigen herinneringen aan de serie, oorspronkelijk uitgezonden tussen 1975 en 1979 maar daarna oeverloos herhaald, zijn nogal wazig. Ik herinner me dat de heren bij voorkeur over de motorkap gleden in plaats van om het voertuig heen te lopen, en een blanke man met een permanentje. Zelfs anno 1975 zag dat er belachelijk uit, dus dat blijft wel hangen.
In het fictieve Bay City beleefden detectives Starsky (de donkere) en Hutch (de blonde) hun avonturen. Misschien was het niet de allereerste politieserie waarin ook een vleugje humor zat, maar deze serie zette wel degelijk een trend. Starsky was de serieuze van het tweetal, vol met kleine neurotische trekjes. Hutch was rustig en ontspannen, maar tegelijk degene die ook niet zo betrokken was bij het politiewerk. Kortom, een ideale rolverdeling voor Ben Stiller en Owen Wilson, die al sinds Zoolander laten zien dat water en vuur wel degelijk samen kunnen gaan. De heren zijn in het echte leven ook dikke vrienden en waren niet te beroerd om tijdens de Oscaruitreiking in 2004 voor vrijwel elke cameralens die ze tegenkwamen hun (zogenaamde) haat/liefde-relatie te demonstreren, als PR voor deze film. Dat Stiller, naar mijn mening overigens een zeer matige komiek, daarbij niet te beroerd is om altijd de underdog te spelen, siert hem.
De film vertelt een afgerond verhaal, wat de proloog van de serie zou kunnen zijn, ware het niet dat daarin de kennismaking tussen Starsky en Hutch al op een andere manier werd verteld. Feitelijk is dat dus onjuist, maar je moet wel een erg fanatieke fan zijn om je daar iets van aan te trekken. Bij andere verfilmingen van series, zoals pakweg Charlies Angels, let ook nooit iemand daarop. En dus begint het verhaal bij detective David Starsky, een toegewijde maar helaas niet erg capabele smeris. Hij begint doodleuk een schietpartij als hij een tasjesdief achtervolgt en is het lachertje van zijn collega's, die hem bijvoorbeeld via de portofoon laten reageren op een 'overval bij een kauwgomballenautomaat'. Vrijwel niemand houdt het lang uit als zijn partner: in vier jaar verslijt hij er twaalf, zodat hij nu alleen 'opereert'.
Uiteindelijk wordt hij gekoppeld aan Hutch, een detective die zijn badge misbruikt om zichzelf te verrijken door bijvoorbeeld gokpaleizen te overvallen, maar de buit nooit inlevert of zelfs maar een rapportje schrijft. Toch is hij een betere smeris dan Starsky, als hij er zin in heeft.
Op een dag spoelt er een lijk aan en dat wordt een klusje voor ons duo. Nou ja, Hutch loopt niet zo hard. Hij probeert zelfs het lijk met een stok weer in zee te duwen ("Opletten dat-ie niet barst", mompelt hij nog) zodat het met een beetje mazzel aanspoelt in een ander district. Starsky wil daar natuurlijk niks van weten en dus beginnen ze aan een onderzoek wat uiteindelijk zal eindigen bij een drugdealer die een nieuwe vorm van cocaine heeft uitgevonden: deze is reukloos, wat het smokkelen een stuk makkelijker maakt. Daarnaast is het spul zoet, zodat het lijkt op sacharine. En dat levert een vermakelijke scene op als Starsky het spul uiteindelijk in zijn koffie doet en dan naar de disco wil.
De film zit trouwens vol bizarre situaties, al is dit ondanks alle bakkebaarden en eigenaardig gecoupeerde pantalons geen dik aangezette parodie op de Seventies. Wel vinden de heren genoeg redenen voor verkleedpartijtjes: zo gaan ze undercover als Hells Angels en mime-spelers, maar ook worden ze telefonisch aangerand door een gevangene met hele rare sexuele voorkeuren, die helaas wél beschikt over belangrijke informatie.
De boef van dienst wordt gespeeld door Vince Vaughn (vanaf 2004 wordt die man een hele bekende naam, let maar op) die dat heel aardig doet. In 1975 hadden boeven nog gewoon een pistool en kwade plannen. In deze film dus geen gelul met misdaadsyndicaten, hackers die in banken inbreken, kernwapens, gekloonde ninja's en meer van dat gelul, maar gewoon een boef die geld wil verdienen en niet gediend is van twee smerissen die zelfs op de Bar Mitsvah van zijn dochter nog de boel komen verpesten.
De rapper Snoop Dogg heeft zich in een aantal krankzinnige outfits laten hijsen en speelt ene Huggy Bear, een crimineel die niet van concurrentie houdt en daarom af en toe wat handige aanwijzingen verstrekt. Dat karakter was indertijd de smaakmaker van de serie, maar ik vond hem anno 2004 niet zo boeiend.
Ik heb werkelijk geen idee of de film recht doet aan de serie, maar laten we wel wezen: doet dat er toe? Volgens mij bevat de film veel meer grappen en veel gekkere situaties dan vier jaargangen van de TV-serie, maar die grappen werken ook echt en ik heb vaak gelachen. Uiteindelijk is dat het enige wat telt. Ga dus gerust zelf kijken. Go. Do it! DO IT!
Score: 7,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|