Carmen en haar broertje Juni werken alweer een poosje voor de OSS, een van de Amerikaanse veiligheidsdiensten. Als speciale Spy Kids krijgen ze net zulke lastige (en prestigieuze) opdrachten als volwassen agenten, al is hun hoofdkwartier dan vrolijk geel geschilderd. Op een dag worden ze opgeroepen als de dochter van de president zich in de nesten heeft gewerkt, door in een pretpark met de beveiliging van een attractie te rommelen. Voor de zekerheid worden ook twee andere Spy Kids opgeroepen, Gary en zijn zusje Gerti. Er blijkt aardig wat concurrentie te bestaan onder Spy Kids, want Gary wil alle eer voor de redding opeisen en met name Juni kan dat niet hebben. Bovendien wordt de vader van Gary en Gerti de nieuwe baas van de OSS, waardoor ze hogere bevoegdheden en leukere missies krijgen. Kortom, dat steekt.
Tijdens de 'verkiezing' van de nieuwe OSS-baas (om een of andere reden kiest deze organisatie zijn leider op dezelfde manier als de Oscars worden uitgereikt, dus met nominaties en een feestelijk avondje) wordt een geheim apparaat gestolen door de obers. Gary en Gerti krijgen de opdracht het ding terug te vinden en Juni wordt zelfs ontslagen omdat hij weer eens ruzie met Gary heeft gemaakt. Tijd voor wraak en eerherstel!
Ik schrijf het nou wel zo vlot op, maar in werkelijkheid snap ik de helft niet van wat er gebeurde. Het verhaal is (opnieuw) zo krankzinnig gammel en onlogisch dat een beetje bijdehante zesjarige er waarschijnlijk al kritische opmerkingen over zal gaan maken.
Spy Kids deel één was een heel aardige kinderfilm, met name vanwege de belangrijke rol voor de komiek Alan Cumming en de speelse speciale effecten. Toch vond ik het jammer dat het verhaal zoveel onduidelijkheden bevatte en, erger nog, kansen liet liggen om naast een kinderfilm ook een intelligente parodie op het genre te zijn. Maar goed, daar moet je niet over blijven zeuren. Na het dieptepunt van Die Another Day ben ik voorlopig erg mild voor films met minder kapsones als er wat gaten in het verhaal zitten. In elk geval is Spy Kids niet kinderachtig met speciale effecten. Weliswaar zijn ze niet allemaal zo naadloos als bij de allergrootste Hollywoodfilms (er zit zelfs een gevecht met skeletten in wat meer doet denken aan de tijd van Ray Harryhausen), maar dat is niet storend. In vrijwel elke scène zien we wel een paar gadgets, van robotkevers die helpen met het omdoen van een strikje tot eenpersoonshelikopters. De opening in het pretpark, waarin we een aantal zeer realistische attracties zien die in werkelijkheid absoluut niet zouden kunnen, geeft al aan dat hier met name de ogen verwend gaan worden.
Er zijn volwassen bijrollen van Antonio Banderas, Bill Paxton, Cheech Marin en zelfs Ricardo Montalban (Khan uit Star Trek Wrath Of Khan en de eigenaar van Fantasy Island). Steve Buscemi heeft hier ook weer een geweldige schnabbel als gekke geleerde met slechte tanden. De man mag dan weliswaar al jaren steeds hetzelfde truukje vertonen, maar hij doet het leuk en ik vermoed dat hij zich nooit meer druk hoeft te maken om de huur. In zijn plaats zou ik precies hetzelfde doen. Het is een knappe kerel die het hebben van een kop als een aardappel telkens weer om weet te zetten in klinkende munt!
Spy Kids 2 is een vrolijke kinderfilm die het bekijken zeker waard is. Weliswaar worden veel vertrouwde stijlmiddelen voor een sequel uit de kast gehaald (een boef in de eigen gelederen, concurrentie, nog meer gadgets) en is het verhaal zoals gezegd maar bijzaak, maar toch maakt de film dat met zijn liefde voor (visuele) details en zijn knipoog naar volwassen actie-avonturen ruimschoots goed. Hoewel ik deel 1 om al zijn nadelen een 5,5 gaf, vond ik deze film (met dezelfde zwakke plekken) een puntje meer waard. Ach, een filmcriticus is ook maar een mens.
Score: 6,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|