Voor ik de film zag las ik in Salon Magazine een lyrische bespreking van deze film. Ook The Guardian was zeer te spreken over dit werkje van regisseur Robert Rodriguez, die er om bekend staat heel goedkoop te kunnen werken en die zich (mede daarom) door filmmaatschappijen niet laat vertellen hoe hij de zaken aan moet pakken.
Ik zag het dus bij voorbaat al aan alle kanten zitten: een film over kinderen die als spionnen ingelijfd worden en zo hun ouders, die ook in dat vak zitten, gaan redden kan in aanleg een heerlijke parodie of een vrolijke kinderfilm worden. Er waren bovengemiddeld veel Spanjaarden bij de productie betrokken, maar aangezien de cast werd aangevoerd door Antonio Banderas, Teri Hatcher, Robert Patrick (de tegenstander van Arnold in Terminator II) en George Clooney maakte ik me geen zorgen. Bovendien zag ik de naam van Alan Cumming opduiken: dat zegt je waarschijnlijk niets, maar deze Schotse acteur ken ik uit een schitterende comedyserie waarin hij een bijdehante nichterige steward speelt en hij kan bij mij geen kwaad doen. Niet dat ik iets met nichterige stewards heb, maar ik respecteer iedereen die zelf een comedyserie schrijft, gemaakt weet te krijgen en er dan briljant in speelt. En de muziek schrijft, dat vergat ik nog. Flying High heet het, let er eens op. Er zijn slechts 7 afleveringen gemaakt, in 1995 voor de BBC. (Zeg, toen ik hier kwam werken deden we iets met filmbesprekingen. Kun jij je dat nog herinneren? - Ed.)
Gregorio en Ingrid Cortez zijn spionnen in ruste. Kennelijk betaalt dat werk goed, want ze wonen in een hi-tech villa ergens aan de Spaanse kust. Ze hebben twee kinderen: Carmen en haar broertje Juni.
Moeder Ingrid heeft misschien wel eens van geheimhoudingsplicht gehoord, maar toch begrijpt ze het concept niet helemaal want ze vertelt haar kinderen vaak over de avonturen van twee 'willekeurige' spionnen die verliefd op elkaar werden. Ze mist haar spannende leventje duidelijk en als de OSS (een van de meer obscure Amerikaanse geheime diensten, hoewel dat land zelfs een inlichtendienst heeft die zich bezig houdt met energiecentrales en afvalverwerking dus je mist er al snel een) een beroep op haar en haar man doet, twijfelt ze geen seconde.
Dat had ze beter wel kunnen doen, want hun missie is om uit te zoeken waarom er de laatste tijd 4 OSS agenten zijn verdwenen. Nog geen uur na hun vertrek is de OSS 6 agenten kwijt en wordt de spoeling zo dun dat Carmen en Juni maar ingezet worden.
Dan is er ook nog de gekke wetenschapper annex TV-persoonlijkheid Floop (Cummings). De combinatie tussen wapenhandelaar en presentator van een kinderprogramma zie je niet zo vaak, vandaag de dag (Peter-Jan Rens uitgezonderd, al vind ik een prik van een cactus nou ook weer niet zo schokkend), maar Floop weet beide disciplines prima te combineren. In zijn show, waar Juni een grote fan van is, zien kinderen de meest rare fantasiewezens voorbijkomen. Samen met zijn assistent Minion bouwt Floop onder andere robots en wondermachines. Ene Mr. Lisp heeft wel interesse in de robots en andere wapens van Floop, maar die heeft niet zo'n handelsgeest en als hij even niet oplet neemt zijn assistant de zaken over. Je kunt wel raden dat Floop iets te maken heeft met de verdwenen OSS-agenten.
Het was vrolijk, het was goed gefilmd, knap bedacht, leuk gemaakt... helemaal niks mis mee. Maar om de een of andere reden werkte het voor mij allemaal niet. De grappen zijn te zouteloos. Zo heeft Floop robotsoldaten in de vorm van duimen. Dat moet je zien voor je het snapt, maar denk aan een man met een duim als gezicht en dan kom je een eind. Die dingen heten Thumthumbs en omdat ze 'all thumbs' zijn (een Engelse uitdrukking die 'onhandig' betekent) is er, als je er een paar bij elkaar ziet, altijd wel eentje die struikelt of tegen een deur vliegt. Dat is een geweldig idee, als je er mee speelt. Laat je gewoon steeds mensen struikelen, dan is dat grapje na een keer wel weer leuk geweest. En zo gaat het dus met vrijwel alles. De hele film bestaat uit voorzetjes voor grappen die nooit komen. Kinderen zullen daar minder last van hebben en voor volwassenen is deze film goed te doen, maar ik snap al die ophef niet. Dit had echt enorm leuk kunnen zijn: over de details is heel goed nagedacht. Toch had iemand ook eens naar de grote lijnen moeten kijken...
Als ik 'm nog eens bekijk zal ik eerst een paar borrels achteroverslaan. Volgens mij knapt die film daar enorm van op. (En anders jij wel - Ed.)
Score: 5,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|