Sproet is de Nederlandse versie van Das Sams, een Duitse kinderfilm. De Nederlandse regisseur Ben Verbong heeft daar een prima film afgeleverd, waar Nederlandse kinderen ongetwijfeld ook veel plezier aan zullen beleven. Goedemiddag!
Oh wacht, ik kom nog vierhonderd woorden tekort. Kan ik hier een heel verhaal op gaan hangen over meneer Tassenbier, de vrijgezelle paraplu-ontwerper. Heb ik dat? Nou ja, zo erg is het niet. Eigenlijk is het best een aardige film. Kijk, Meneer Tassenbier woont in een bijzonder schilderachtig Duits dorpje waar hij een kamer heeft bij een hospita. Deze mevrouw Roodkool is bijzonder streng voor hem. Ze is trouwens niet de enige die vervelend tegen hem doet: buurman Maan verbiedt hem zijn fiets tegen een lantaarnpaal te plaatsen omdat zijn hond er graag tegenaan plast, op de markt dringt iedereen voor en zijn baas laat hem graag zelf zijn eigen paraplu's uitproberen in de regensimulator van het bedrijf. Tassenbier laat zich dat allemaal maar aanleunen.
Op een dag wordt er op de markt een rare baby aangetroffen in een kistje groente. Het roept om zijn vader en beweert luidkeels dat dit Bruno Tassenbier is. En zo krijgt Tassenbier dus een heuse Sater als huisgenoot, met rood haar en bijzondere sproeten. De Sater noemt zich Sproet en groet al snel tot het formaat van een zesjarige. Het blijkt dat de sproeten op zijn (of haar, bij Saters is dat nogal onduidelijk) gezicht in staat zijn om wensen te vervullen. Als de wens voorbij is verdwijnt de sproet, dat wel.
Die eikel van een Tassenbier verpest een heleboel wensen met stomme zaken als 'ik wens dat het licht aan gaat', maar is dan zo slim om een wensmachine te wensen. Nou, vanaf dat moment is de beer los: Sproet kan namelijk zijn eigen sproeten niet gebruiken, maar wél de wensmachine!
Als de verlegen Tassenbier een nieuwe collega krijgt, de net zo verlegen maar erg mooie Marietje Maart, wordt Sproet meteen stinkend jaloers. Dat maakt het leven van Tassenbier er niet makkelijker op, maar wel een stuk spannender.
Sproet is een geinige, goed verzorgde kinderfilm. De nasynchronisatie is niet erg strak, maar zeer acceptabel. Joop Braakhekke doet trouwens de stem van een nare buurman. Da's in de verste verte geen extra reden om te gaan kijken, maar hij doet dat best aardig. Verder zijn er veel Vlamingen te horen, zodat de film een eigenaardig mix is van Vlaams en Nederlands in Duitse vakwerkhuisjes. Met 103 minuten is Sproet overigens aan de lange kant voor een kinderfilm. Waar voor je geld, zou ik zeggen.
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|