Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Ik doe weliswaar mijn best, maar zelfs ik heb geen tijd om de hele dag naar Nickelodeon te kijken en het fenomeen Spongebob kende ik dan ook alleen van horen zeggen. Zelfs toen een vriend me de eerste serie op DVD te leen aanbod had ik geen interesse. Wat moet je nu met een serie over een spons die onder de zeespiegel in een ananas woont en in een snackbar werkt? Slikken die striptekenaars soms LSD ofzo? Wat is er mis met een kat en een muis die elkaar naar het leven staan? Het idee voor deze serie komt kennelijk ook van een marinebioloog, maar om daar nu goede sier mee te maken vind ik wat zwak. Menig debiel belspelletje is verzonnen door mensen met een HBO-diploma, maar dat maakt ze nog niet educatief.

Vakidioot die ik ben (...) doe ik dan toch wat research voor ik de zaal binnenstap, dus wist ik wel zo'n beetje hoe het zat. Als je alle rare details achterwege laat is Bob gewoon een sukkel, die werkt als kok in een snackbar. Hij heeft een zo mogelijk nog dommere vriend, Patrick de zeester, en een vervelende collega die in de Nederlandse versie Octo heet. Het restaurant waar Bob werkt heeft concurrentie van ene meneer Plankton, die kennelijk geregeld probeert om het geheime hamburgerrecept van Mr. Krab te bemachtigen. In de film lukt dat, maar daardoor wordt Mr. Krab vals beschuldigd van diefstal en wacht hem de doodstraf tenzij Bob zo snel mogelijk het gestolen voorwerp, de kroon van Neptunus, terug weet te vinden.

Hartstikke leuk allemaal, maar ik vraag me af of Oma dit uit weet te zitten zonder een knallende migraine-aanval op te lopen. Spongebob Squarepants is echter niet alleen populair bij kinderen: met name studenten en vergelijkbare half-volwassen types vinden het allemaal hilarisch, hoewel een tweede laag zoals bij, pakweg, South Park of The Simpsons, geheel ontbreekt. Een typisch voorbeeld van Spongebob-humor is om spontaan een kinderachtig liedje te gaan zingen en dan... eh... niks meer. Waarom deze film dan ook in de Engelse versie uitkomt is me een raadsel.
De lol schijnt te zitten in het feit dat Spongebob en zijn vrienden onder water wonen, maar dat veel dingen zijn zoals bij ons. Zo gaan ze in Bikinibroek (Bob's woonplaats) gewoon onder de douche en kennen ze dingen zoals vuur en frituurpannen. Goh, leuk hoor. Dat moet een kind van zes toch zeker een half uur bezig houden, denk ik... Het deed me ook nogal denken aan een tammere versie van Ren & Stimpy, toch ook geen fijnbesnaarde humor.

De film ziet er marginaal beter uit dan de TV-serie en is, het moet gezegd, best vermakelijk. Er zitten ook wat details in die het leuk houden voor mensen met een IQ boven de 90, zoals een hamburgerauto met het kenteken 2-GO. Na drie kwartier begaf de filmprojector het echter, waarop distributeur UIP aanbood een nieuwe voorstelling in te plannen. De teneur in de zaal was toen als volgt: 'Ach mevrouw, wij geloven het zo ook wel'. Ik geef daarom ook rustig een cijfer. Prove me wrong...

Score: 6/10
Martijn Warnas

Naschrift: vlak voor deze film in roulatie kwam bedacht een of andere achterlijke Amerikaan dat Bob waarschijnlijk homosexueel is omdat hij wel eens hand in hand met Patrick rondloopt. En kennelijk worden kleuters die dat zien later ook meteen van de roze kant. Ik hoef vast niet uit te leggen dat je daar in deze film uiteraard niets van merkt, afgezien van de scène waarin Bob in een openbaar toilet een gat in de muur ontdekt en zich vervolgens door een groepje motorrijders stevig in zijn zeester laat flossen. Moet kunnen, hoor.

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .