Een van de leukere kanten van het leven als filmcriticus, nog afgezien van het feit dat je werkdag meestal pas om half elf begint, is wel dat je zonder enig excuus naar kindervoorstellingen mag. Nou, en ik ben altijd wel te porren voor een tekenfilmpje!

En dan krijg je dus dit: paardensentiment voor twaalfjarige meisjes. Met een voice-over van Anthony Kamerling op een toon alsof hij een voorleesbeurt heeft in de brugklas. Ik heb een stukje van zijn tekst opgeschreven: "Mijn hart galoppeerde die nacht door de lucht. Ik verlangde terug naar de kudde waar ik thuishoorde en vroeg me af of ze mij net zo zouden missen als ik hen." SNEL, EEN EMMER! NEE, TWEE! Kijk, ik zou het ook niet echt met overtuiging mijn strot uit krijgen, maar ik heb dan ook niet jarenlang in een soap gespeeld. Het hoefde trouwens niet eens lipsynchroon (Spirit praat niet, maar hij denkt des te meer), maar het klinkt nog minder overtuigend dan die radiocommercial met Frank de Boer. Sterker nog, Frank had het beter gedaan. En als klap op de vuurpijl zitten er in deze film wat liedjes met teksten op het niveau van Marco Borsato. Snapt u dan wat ik bedoel? Van dat stroperige kreupelrijm. Weliswaar gaat het in de Engelse versie om songs van Bryan Adams, maar als 'onze eigen' Ruurd Boes het in het Nederlands zingt blijft daar weinig van over, met zijn 'dank je heet Merci' stem.

Affijn, hoe zit het met de avonturen van Mr. Spirit, het denkende paard? Wel, het begint met de geboorte van een veulentje ergens op de prairie. Het veulen, Spirit, groeit op tot een ondeugende puber en daarna tot de leider van de kudde.
Op een nacht ziet hij ergens in de verte een vuurtje. Omdat hij nooit contact heeft gehad met mensen, gaat hij op onderzoek uit. Het blijken vijf slapende mannen te zijn, maar omdat Spirit zo brutaal hun kampement binnen loopt worden ze wakker. Zo'n gezond, sterk paard liet je in die tijd niet lopen en na een achtervolging krijgt Spirit uiteindelijk een lasso om zijn nek.
Hij komt terecht in een legerkamp, waar men probeert hem te temmen. Dat lukt echter niet, zelfs als een wrede Kolonel besluit om Spirit drie dagen zonder water en voedsel in de zon te laten staan. Daarbij krijgt Spirit gezelschap van een gevangen genomen Indiaan, die ook niet van plan is mee te werken.
De stem van die Kolonel is trouwens van Arnold Gelderman, de voice-over koning van Nederland. Hij regisseert stem-acteurs maar spreekt zelf ook altijd een rolletje in. Ik vraag me trouwens af hoe dat gaat..
"Arnold! Zoek eens even tien stemmen voor de nieuwste Disneyfilm!"
"Negen stemmen? Ga ik regelen!"
"Eh... nee Arnold, ik zei tien stemmen."
"Ja, negen stemmen. Ik verstond je wel."
"Niet negen! TIEN!"
"Ja, precies. Negen plus ikke, toch? Maakt tien."
"Whatever, Arnold. Ik geef het op."

Kortom, aan mij is deze film niet besteed. Aan de andere kant: wat wil je nou ook? Ik ben een vent van 28 en deze film is voor grietjes van 12. Volgens mij zullen die zich hier prima mee vermaken. En dan na afloop een Spirit Happy Meal, met keuze uit Spirit, zijn moeder, de Kolonel en Hiawatha Doolittle of hoe die indiaan ook mag heten. Hardstikke leuke middag voor oma en kleindochter. Maar hoger dan een zes ga ik niet, want het blijft het tekenfilmequivalent van een doktersromannetje.

Score: 6/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .