

Eigenlijk had ik me voorgenomen nooit meer naar een film van Woody Allen te gaan. Bij filmkenners kan die man geen kwaad doen, maar na Deconstructing Harry had ik wel weer gehad met die man. Maar hoe gaat dat, je zit al in de zaal en het is toch je werk... Wel, ik ben blij dat ik ben blijven zitten!
Small Time Crooks is een hele aardige komedie, maar het uitgangspunt berust op een heel simpele plotwending. Die ga ik ook verklappen, want als ik het niet doe leest u het wel ergens anders of vertellen ze het in de trailer. Toch is dat een beetje jammer want het is leuker als je geheel blanco naar deze film gaat en iets heel anders krijgt te zien dan je verwacht. Met andere woorden: ik zou nu zelf ophouden met lezen en ook proberen alle informatie over deze film te vermijden. (Ik zou zelfs de site uit uw bookmarks verwijderen als ik u was - Ed.)
Nou ja, dan moet u het zelf maar weten. Woody speelt Ray, een onhandige
sukkel die na een mislukte bankroof twee jaar in de gevangenis terecht
komt en na zijn vrijlating hooguit een carriere als bordenwasser
tegemoet kan zien. Ray vindt zichzelf een beroepscrimineel, hoewel hij
nooit verder is gekomen dan valsspelen met kaarten en ander kruimelwerk.
Hij is getrouwd met Frenchy, een voormalig stripteasedanseres die nu
nagels verzorgt in een schoonheidssalon. Ze leiden een eenvoudig bestaan
en zoals dat gaat, verlangen ze naar een beter leven.
Op een dag komt Ray met een doos Belgische chocolade thuis en Frenchy
weet meteen hoe laat het is: hij heeft weer een dom plan dat haar geld
zal kosten en hem in de cel zal doen belanden.
Deze keer heeft Ray bedacht dat hij een bank wil beroven door via een
tunnel in de kluis te komen. Die tunnel moet dan gegraven worden vanuit
een winkelpand dat vlak naast de bank ligt en op dat moment te huur is.
Tijdens de graafwerkzaamheden moet Frenchy daar een winkeltje runnen om
geen argwaan te wekken. Frenchy stemt na enig aarzelen toe en omdat ze
goed kan bakken gaat ze daar koekjes verkopen. Ondertussen slaat Ray met
een paar niet al te slimme vrienden in de kelder aan het graven. Dat
gaat niet erg makkelijk, want als ze geen waterleidingen mollen houden
ze de kaart wel ondersteboven, om vervolgens in het verkeerde pand te
belanden.
Ondertussen worden de koekjes van Frenchy in razend tempo populair. Ze heeft zelfs extra personeel nodig en de keuze valt op een niet al te snuggere nicht, May. Die ziet de graafwerkzaamheden in de kelder, krijgt een smoesje te horen over een uitbreiding en duikt dan op de eerste de beste klant af, in dit geval een politieman, om daarover te vertellen. De politieman komt al snel achter het geheim en vraagt of hij mee mag delen in de winst. In de inhoud van de bankkluis is hij echter niet zo geinteresseerd: hij wil een eigen filiaal openen om Frenchy's koekjes te verkopen!
Binnen een jaar rijden er zeshonderd vrachtwagens door Amerika die
vanuit een grote fabriek miljoenen koekjes distribueren. Ray en zijn
domme vrienden vormen het management en omdat ze nooit voor manager
hebben geleerd doen ze rare dingen zoals de waarheid vertellen aan
cameraploegen. "Valt het u ook op dat onze koekjes ruiken alsof ze vers
gebakken zijn? Wel, op deze afdeling krijgen onze koekjes door middel
van chemicalien dat luchtje," vertelt Ray doodleuk.
Desondanks blijft de omzet stijgen en al snel hebben Ray en Frenchy
zoveel geld dat ze niet meer weten wat ze ermee moeten doen. Frenchy
zoekt aansluiting bij de hogere klasse en organiseert in haar stuitend
lelijke appartement (veel wit, goud en luipaardenvel als u begrijpt wat
ik bedoel...) geregeld feestjes, die ook erg populair blijken te zijn. Na
een tijdje krijgt ze door dat de gasten alleen maar komen om zich over
de wansmaak en de gastvrouw te amuseren. Dat doet pijn en daarom vraagt
Frenchy aan kunsthandelaar David (Hugh Grant) om haar en Ray een
stoomcursus cultuur te geven. Aan Ray is dat echter niet besteed. Hij
mist zijn spaghetti met gehaktballetjes en heeft geen boodschap aan
kunst. Het stel lijkt langzaam uit elkaar te groeien.
Het is leuk om Allen eens vol overtuiging een eenvoudige sukkelaar te zien spelen in plaats van een gekwelde intellectueel. Hoewel de kans groot is dat zijn volgende film weer een deprimerend, onbegrijpelijk verhaal wordt kun je Small Time Crooks met een gerust hart gaan bekijken.
Score: 8/10
Martijn Warnas