Kevin Spacey is de laatste tijd vaak te zien in loser-achtige rollen: K-PAX, Pay It Forward en American Beauty zijn wat dat betreft aardige voorbeelden, en het bevalt hem kennelijk goed: zijn nieuwste rol is die van John Quoyle, een man die een tamelijk rottig leven heeft. De slechte start kwam via zijn bikkelharde vader, een man die zwemles gaf door zijn zoon gewoon in de sloot te donderen, en na een serie treurige baantjes (schitterend maar bijna onmerkbaar samengevat in een heel lang shot waarbij het gezicht van Kevin op zijn plaats blijft maar zijn lichaam steeds andere baantjes heeft) komt hij tot overmaat van ramp ook nog eens Petal tegen. Deze 'dame' stapt op een dag gewoon bij hem in de auto, sleurt hem later op de dag het bed in en maakt vanaf dat moment zijn leven een hel. Ze krijgen weliswaar een dochtertje, Bunny, maar dat weerhoudt ma er niet van geregeld louche kerels mee naar huis te nemen. Met één daarvan vertrekt ze op een dag voorgoed, met Bunny aan de hand.
John ziet ze net wegrijden als hij terugkomt van de crematie van zijn beide ouders: pa had namelijk genoeg van het leven en nam aan dat zijn vrouw het daarmee eens was. Die boodschap sprak de man in op het algemene antwoordapparaat van Quoyle's werk: "Jongen, je moeder en ik maken er een eind aan. Jammer dat je ons zo hebt teleurgesteld." Fijne vent he? Oh, en als kersje op de appelmoes krijgt John kort daarop van de politie te horen dat Petal in de sloot is gereden en daarbij is overleden. Geluk bij een ongeluk: ze had net daarvoor haar dochtertje aan een illegaal adoptiekantoor verkocht, dus die leeft nog en pa kan zijn kleine meid in elk geval komen ophalen. Ik zei toch dat Quoyle een rotleven had? En, heb ik overdreven?
Hoog tijd voor een nieuwe start! Nu is Quoyle zelf niet iemand die zo'n stap durft te zetten maar toevallig komt er een tot dan toe onbekende tante binnenwaaien (Judi Dench) die van plan is af te reizen naar Newfoundland, waar de Quoyles oorspronkelijk vandaan komen. Bij gebrek aan een beter plan gaan Quoyle (zijn voornaam gebruikt haast niemand en staat ook niet in de persmap: ik dacht dat het John was) en Bunny dan maar mee.
Op Newfoundland staat er zelfs een huis op ze te wachten, vrijstaand aan de kust en zeer geschikt voor de masochistisch ingestelde doe-het-zelver. Het drietal gooit evenzogoed toch maar wat slaapzakken op de grond en Quoyle gaat solliciteren bij de plaatselijke krant, aangezien hij drukker van beroep is. Hoofdredacteur Jack Buggit heeft echter geen behoefte aan een drukker, wel aan een redacteur. Quoyle mag daarom de rubriek scheepvaartberichten en de auto-ongelukken gaan doen, het journalistieke equivalent van het derde dameselftal. Zijn nieuwe collega's, stuk voor stuk types die je eigenlijk op een garnalentrailer verwacht, leren hem de kneepjes van het vak en Quoyle pikt dat nog tamelijk snel op.
Eenmaal op het eiland gebeurt er nog veel meer, inclusief de kennismaking met een smakelijke roodharige schooljuffrouw, gespeeld door Julianne Moore. Daarnaast zijn de eilandbewoners zoals je dat in dit soort film mag verwachten érg excentriek. Persoonlijk mag ik dat graag zien. The Shipping News heeft trouwens toch wel een bijzonder rijk, interessant achtergrondverhaal. Die Quoyle's, dat waren nog eens bikkels: als ze moesten verhuizen, sleepten ze het huis gewoon mee. Desnoods over het ijs!
De moed is je natuurlijk inmiddels in de schoenen gezonken, zeker als ik ook nog vertel dat het tijdens vrijwel de gehele film rotweer is (jas aanhouden in de zaal!), maar zo erg is het nou ook weer niet. Dit is inderdaad geen comedy, maar ik vond The Shipping News van begin tot eind boeiend en het is typisch een film waarvan ik zeg: goed dat ik over film schrijf ben, anders was ik deze film nooit gaan zien. En dat zou zonde zijn geweest.
Score: 8/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|