Dave Douglas (Tim Allen, bekend van de comedyserie Tooltime en onder meer de stem van Buzz Lightyear uit Toy Story) deelt mijn hekel aan honden. Hij is een openbaar aanklager, die op de nominatie staat om officier van Justitie te worden. Daarom werkt hij erg hard, wat zijn gezinsleven niet ten goede komt.
Door allerlei omstandigheden die ik niet ga uitleggen omdat ze toch niet geloofwaardig zijn, verandert Dave op een dag zelf in een hond. Op die manier leert hij zijn familie op een heel andere manier kennen, bla bla bla traan in oog, doe mij een zakdoek, maar niet heus.
Het verhaal heeft ook nog een boef, namelijk het bedrijf Grant & Strickland, waar ze dierproeven uitvoeren. Twee onderknuppels en een gewetenloze manager onderzoeken daar een bijzondere hond, die in Tibet woonde en door het bedrijf ontvoerd werd toen ze er achter kwamen dat het beest meer dan 100 jaar oud moest zijn. Hoewel Dave openbaar aanklager is, hoort het kennelijk ook tot zijn werk om Grant & Strickland als advocaat te vertegenwoordigen in een rechtszaak tegen de dierproeven die ze daar houden. Ik snap daar geen zak van, maar ik ben ook geen jurist. Het komt me echter voor dat de scriptschrijvers ook niet veel meer weten van rechtszaken dan ze bij Playboy's Night Court hebben gezien. In ieder geval is Dave min of meer de tegenstander van zijn dochter, die juist actief actie voert tegen het bedrijf. Na een beet van die geheimzinnige Tibetaanse hond, wordt Dave een soort weerwolf: af en toe verandert hij voor een paar uur in een hond en pas na een nachtje slapen wordt hij (bloot, maar Godzijdank altijd in de buurt van een handdoek) weer wakker.
Ik zit nu wel te mopperen, maar eigenlijk valt het best mee als je zit te kijken. Het is en blijft een kinderfilm, daar verander je niets aan, maar volwassenen die mee moeten zullen zich ook niet vervelen.
Er zitten wat aardige grappen in de film, die natuurlijk allemaal gebaseerd zijn op het feit dat Dave af en toe niet meer weet of hij nu een mens of een hond is. Zijn zoentechniek heeft er bijvoorbeeld ernstig onder te lijden, maar zijn gehoor gaat er dan weer erg op vooruit. Verder zijn de speciale effecten dik in orde, maakt Tim Allen het beste van de brave Disneygrappen die hij moet uitvoeren en zitten er hier en daar zelfs wat knipoogjes in voor volwassenen. Zo is Dave's vrouw erg blij met zijn extra lange tong, al wordt dat natuurlijk niet zodanig gemeld dat junior na afloop lastige vragen gaat stellen in de auto. Het cijfer is dan ook gebaseerd op een kinderfilm, waarbij ik wil aantekenen dat het stukken beter is dan die Pokemon-onzin maar dat andere Disneyfilms zoals films als Toy Story (waar trouwens nog heel subtiel naar verwezen wordt), The Incredibles of Monsters Inc. dan weer aanzienlijk beter zijn. De live-action films van Disney zijn trouwens altijd minder dan de animatiefilms, nu ik er over nadenk.
Als je de persmap moet geloven was het weer oergezellig op de set, werden er geďnspireerde, bijna Oscar-waardige prestaties geleverd, streven de speciale effecten The Matrix en Lord Of The Rings ver voorbij, heeft iedereen zich voor 200% ingezet en zit heel Amerika al 47 jaar op deze remake te wachten maar dat is natuurlijk allemaal gelul. Dit is gewoon lopende band-werk van Disney. Maar in zijn genre helemaal niet zo slecht...
Score: 7/10 Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|