De film behandelt een onderwerp waar de meesten van ons ongetwijfeld al eens over gepiekerd hebben: hoe gaan acteurs om met sex-scènes? Het woord Comedy wil dan ook niet zeggen dat het hier om een vrolijke licht-prikkelende lachfilm gaat, maar dat sex (in films) een komedie is, een schijnvertoning.
We volgen regisseuse Jeanne tijdens de opnames van haar nieuwste, zelfgeschreven film. Het mens balanceert voortdurend op de rand van een zenuwinzinking, met name omdat ze een hekel heeft aan haar mannelijke hoofdrolspeler en omdat die jongen ook niet echt overweg lijkt te kunnen met zijn tegenspeelster.
Het verhaal opent op het moment dat er een scène op het strand moet worden gedraaid. Het is zo koud dat de figuranten het vertikken om hun vest uit te doen, terwijl het toch de bedoeling is om een warme zomerdag uit te beelden. Jeanne vloekt de figuranten de set af en houdt dan haar twee hoofdrolspelers over, die bibberend proberen elkaar gepassioneerd te zoenen terwijl ze een stortvloed van commentaar naar hun hoofd krijgen. En net als het ergens op begint te lijken, barst er een regenbui los. That's Showbizz!
Toch is dat zoenen nog maar een peulenschil vergeleken bij de hevige sex-scène die nog gedraaid moet worden. Daar heeft echt helemaal niemand zin in. Met name van de Acteur kan ik me dat levendig voorstelling: zo wordt hem een prothese van een pik aangemeten om over zijn eigen Willibrord te schuiven, wat onder andere enig gênant paswerk vereist. Afgezien daarvan is het een scène waarvoor zijn tegenspeelster ook weinig enthousiasme aan de dag legt, wat de klus er niet leuker op maakt.
Jeanne beseft heel goed dat de Acteur haar film kan maken en breken: de opnames zijn nu eenmaal begonnen en ze kan niet meer terug. Daarom moet ze met hem slijmen, flirten en debatteren, hoewel ze eigenlijk een hekel aan hem heeft. Niet dat je daar al te veel medelijden mee hoeft te hebben: het is ook een onuitstaanbaar pedant wijf, vol uitspraken als: "Antagonisme is de pittigste vorm van begeerte, dat weet je toch?" en "Cinema is incarnatie!" Ik heb trouwens niet het idee dat Breillat dit sarcastisch bedoelde...
Zo, genoeg over het verhaal. Je moet nog wel even weten dat het verhaal een weergave is van de ervaringen die regisseuse Catherine Breillat had tijdens de opnames van een andere film. Ik had een poosje het gevoel dat ik daar meer over zou moeten vertellen, maar laten we eerlijk zijn: who gives a shit?
De hamvraag is: doet deze film zijn naam eer aan? Nou, nee. Sex Is Awful was een stuk beter geweest. Verwacht in elk geval niet dat er iets te lachen valt. Wel zie je veel mensen ruzie maken, krijg je een kijkje achter de schermen van de slangenkuil die de filmwereld kennelijk is en zul je voortaan wel twee keer nadenken voor je je in een onbezonnen bui opgeeft voor een auditie, al is het maar voor de rol van 'tweede man in bus'.
Het risico lopend voor homofoob te worden versleten, wil ik toch even melden dat deze film met name ongemakkelijk is om naar te kijken vanwege het gedoe met die kunst-eh... eh... Willibrord, dan maar weer. Ik had weliswaar niemand naast me in de zaal, maar ik zat evengoed niet erg lekker op mijn stoel. Noem het hypocriet, maar wat mij betreft zijn blote vrouwen gewoon onschuldig entertainment. Blote mánnen daarentegen zijn een gevaar voor de samenleving. En daar sta ik vast niet alleen in. Sterker nog, ik schrijf over het algemeen speciaal voor de mensen die er net zo over denken! Voor wie denkt dat het een en ander een goede aanleiding is om uitgebreid te gaan giechelen: mispoes. Er valt NIETS te giechelen bij deze film. En helaas ook niets te leren.
Score: 4/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|