Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Seven Years In Tibet is het verhaal van Heinrich Harrer, een jonge Duitser die met alle geweld in het Indiase deel van de Himalaya's een berg wil gaan beklimmen. Zijn vrouw, met wie hij toch al geen denderend huwelijk heeft, is zwanger en gaat niet mee. Bovendien neemt ze het hem kwalijk dat hij weg zal zijn op het moment dat hun kind geboren gaat worden. Om Heinrichs geluk compleet te maken vraagt een duitse PR-functionaris of hij nog even een vlag met een hakenkruis op die bergtop wil planten. Had ik al gezegd dat het verhaal begint in 1939? Nee? Bij dezen dan.

"De Chinezen besluiten om Tibet te annexeren en aangezien het Chinese volksleger op dat moment 1 miljoen goed getrainde soldaten telde, waar de vredelievende Tibetanen slechts 8000 stuks ongeregeld in rooie soepjurken konden ophoesten, is dat in een weekeind gepiept."

Heinrich, overigens gespeeld door de voor echte mannen uitermate afstotelijke en misselijk makende Brad Pitt, is een onuitstaanbare en pedante kerel. Dat is handig als je het wilt maken in de wereld die lokale omroep heet, maar het is niet bijzonder bevorderlijk voor de teamspirit in een team van bergbeklimmers. De expeditie komt overigens niet ver, want de tweede wereldoorlog breekt uit en het team wordt direct in de kraag gepikt door Engelse soldaten, in die tijd nog in ruime mate aanwezig in India, en in een krijgsgevangenenkamp gestopt. Ze ontsnappen en Heinrich komt via allerlei omzwervingen, die overigens volslagen oninteressant zijn maar helaas wel een goed uur duren, aan in de verboden stad Lhaza, in Tibet. Het duurt vervolgens tot ver na de pauze tot Heinrich de piepjonge Dalai Lama ontmoet. Op dat moment heeft de kijker er al goed anderhalf uur op zitten.
De kleine Dalai Lama, binnenkort te koop als plastic actiefiguurtje met als bijzondere eigenschap dat hij NIKS doet (grote zwarte bril los verkrijgbaar), heeft bijzondere interesse in de grote blonde Duitser...

Hoe dan ook, om een veel te lang verhaal kort te maken: de Chinezen besluiten om Tibet te annexeren en aangezien het Chinese volksleger op dat moment 1 miljoen goed getrainde soldaten telde, waar de vredelievende Tibetanen slechts 8000 stuks ongeregeld in rooie soepjurken konden ophoesten, is dat in een weekeind gepiept. Dat gesodemieter van die Chinezen duurt tot op de huidige dag voort, terwijl de film na zeven jaar ophoudt, namelijk zodra Heinrich hoort dat de oorlog in Europa is afgelopen. Hij gaat nog even zijn zoontje opzoeken en dat was het dan, in grote trekken. Ik heb het u nu in ongeveer twee minuten verteld, maar de film doet er drie uur over en naar mijn smaak is dat zeker anderhalf uur te lang. Daar kom ik zometeen op terug.

Seven Years In Tibet is gebaseerd op een waargebeurd verhaal: Heinrich Harrer is nog steeds goede vrienden met de Dalai Lama. Hardstikke leuk natuurlijk voor die twee, daar hoort u mij niet over. Sterker nog, dat is nou net het leukste element uit die film, al hebben we dat verhaal in een iets andere versie natuurlijk al gezien in de film The Last Emperor Of China. Het komt redelijk uit de verf en de jochies die de Dalai Lama spelen tijdens verschillende fases in zijn leven, spelen de sterren van de hemel. Kortom, we hebben Brad Pitt, kleine jochies, tibetaanse kloosters en een heleboel wijdse vergezichten over bergen. Kunt u ongeveer voorspellen bij wie deze film het best zal aanslaan? Precies: vrouwen. Dat maakt mij, als ex-commando, straaljagerpiloot en zeker niet in de laatste plaats als MAN zijnde, bepaald geen objectieve beoordelaar.

Heren: this movie SUCKS. Amper ontploffingen, in het geheel geen vrouwelijk schoon, er valt niks te lachen en Brad Bloody Pitt. Dames: this movie RULES. Amper ontploffingen, in het geheel geen vrouwelijk schoon, er valt niks te lachen en Brad Bloody Pitt. Geen film om met zijn tweetjes te gaan zien, wat mij betreft. Of je moet een walkman meenemen en naar studio sport gaan zitten luisteren.

Overigens schijnt het allemaal in de Andes gefilmd te zijn, zo'n 8000 kilometer verderop, want de Chinezen houden er niet zo van om van landjepik beschuldigd te worden. Maar ja, Andes, Himalayas, wie ziet het verschil? Ik niet. Ze zullen trouwens wel opgekeken hebben, daar in Peru en ommelanden, toen er opeens een filmploeg langskwam met een paar honderd Tibetanen in hun kielzog. Zo vaak komen ze daar geen buitenlanders tegen die OOK cavia's lusten. Maar dat terzijde.

Ik geef een 8. Geen 8-, geen 8+, geen 8.21 maar gewoon een 8. Je moet bij het beoordelen van een film immers rekening houden met de doelgroep, en die zal het best leuk vinden. Zelf vond ik er echter weinig aan en het duurde mij ook allemaal VEEL te lang. Ik geef voornamelijk een 8 omdat ik vermoed dat Seven Years In Tibet nog wel eens een Oscartje of wat kon gaan winnen en vorige keer stond ik ook al zo voor paal toen ik The English Patient een 6,5 gaf terwijl die rotfilm 9 Oscars scoorde. Dat is mooi de laatste keer geweest. Seven Years In Tibet is een saaie, lange rotfilm en u moet vooral gaan kijken. Ik dank u.

Martijn Warnas

Score: 8/10