Er was ooit ook een podcast. Klik hier

Het vervelende aan het maken van Science Fiction lijkt mij dat iedereen altijd maar vergelijkingen maakt met Star Trek of Star Wars. Draagt iedereen een uniform, dan lijkt het op Star Trek. Draagt niemand een uniform, dan lijkt het op Star Wars. Dat win je dus niet! En het is ook niet eerlijk, want we zeggen toch ook niet bij elk liefdesverhaaltje dat het wel wat weg heeft van Romeo en Julia. Kortom, ik beoordeel Serenity op zijn eigen merites en pas als het erg opvallend jatwerk wordt trek ik aan de bel.

De hoofdpersoon is kapitein Malcolm Reynolds, een veteraan uit een burgeroorlog die in de toekomst in de ruimte uitgevochten zal worden. Helaas voor Reynolds vocht hij voor de kant die verloren heeft en dus heeft hij kennelijk nog maar weinig carričremogelijkheden.
Daarom reist hij met een oud, versleten ruimteschip en een bij elkaar geraapte bemanning rond op zoek naar lucratieve klusjes of vrachtjes die discreet moeten worden afgeleverd. Een beetje zoals Han Solo en de Millenium Fa... oh, pardon. Die bemanning is niet zo belangrijk, maar er zitten natuurlijk allerlei types tussen zoals een onwaarschijnlijk technisch aangelegd vrouwtje (type B'Ellana Torres), een jonge arts (á la dokter Bashir) en een jonge, blonde piloot met verkering (zeg maar Tom Paris, als je daar zo graag een etiketje op wilt plakken). Nee, het gaat in dit geval om de passagiers: Simon heeft zijn helderziende zusje River gered uit een luguber onderzoeksinstituut en wil haar nu in veiligheid brengen. Daarbij worden ze achterna gezeten door een vreemde kerel die er van overtuigd is dat River een paar geheime dingen heeft opgepikt na een toevallige ontmoeting met een paar politici.

Die geheimzinnige tegenstander wordt overigens gespeeld door Chiwetel Ejiofor, een acteur die ondanks zijn krankzinnig lastige naam met zevenmijlslaarzen bezig is het arthouse-genre achter zich te laten en die ik nu al twee keer als indrukwekkende enge filmboef voorbij heb zien komen. Zie ook zijn optreden in Four Brothers en mis vooral zijn eerste hoofdrol in Dirty Pretty Things niet, nu we het toch over film hebben. Verder zag ik in de cast echt geen enkel bekend gezicht, maar dat hoeft helemaal geen probleem te zijn als er maar behoorlijk gespeeld wordt. En dat wordt er, voor zover dat in dit genre van belang is. Dit is gewoon een 'ouderwetse' ruimte-opera, met alle sterke en zwakke plekken van dat genre. Daarnaast neemt het verhaal zichzelf niet te serieus: een van de karakters is bijvoorbeeld een soort 'mannetje in de maan', een tv-verslaafde die handelt in informatie maar die voor sociale contacten liever op sexrobots vertrouwt dan vrouwen van vlees en bloed. Lekker gek, dus.

Zoals ik al op mijn bekende subtiele wijze heb laten doorschemeren, kan een béétje sci-fi-zeikerd in deze film een heleboel elementen uit andere films en series ontdekken. Doe dat niet: je maakt op niemand indruk, behalve op andere sci-fi-zeikerds en je loopt ondertussen het risico een hele aardige, lekker vlotte actiefilm mis te lopen.
Serenity is trouwens grotendeels gebaseerd op de TV-serie Firefly, waar ik persoonlijk helaas nog niets van gezien heb. Ik weet echter wel dat de regisseur, Joss Whedon, ook de bedenker van Buffy The Vampire Slayer en Angel is, toevallig twee series waarvan ik echt geen vijf minuten achter elkaar kan zien zonder minstens drie keer heel diep te zuchten en vier keer te geeuwen. Laat dat je dus ook niet tegenhouden. Overigens laat Joss zichzelf wel lekker vaak op de aftiteling zetten, da's leuk om te turven. Ga lekker kijken en neem je vrienden mee. Zo'n soort film is dit.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .