Ongelofelijk, dat iemand hiermee anno 2003 nog voor de dag durft te komen. Het enige Science Fiction-achtige aan deze film is dat hij ons in een klap terugbrengt naar de jaren '70, de hoogtijdagen van series als Hamelen, Thomas & Senior en De Zevensprong. Dat waren ook van die tuttige vertoningen, al zag ik ze indertijd graag. (Ik was acht.) Ik kan er niet precies de vinger op leggen, maar Science Fiction is wat verteltechniek en cinematografie (zeg maar de cameravoering) betreft bepaald geen moderne film. Dit is overigens grotendeels een Belgische productie. Lopen ze daar nou zo achter? Dat verbaast me dan.
Het verhaal, heel in het kort: Andreas is een sullig jochie met stropdas en pommade-scheiding. Zijn ouders zijn allebei wetenschappers, die hem over de hele wereld mee hebben gesleept. Nu zijn ze neergestreken in een zielloos, modern huis in Nederland (met een zwembad in de huiskamer) waar ze in een afgesloten laboratorium werken aan een geheim project.
Na een moeizame start sluit Andrea toch wat vriendschappen, waaronder met Vero. Dit meisje deelt zijn voorliefde voor ruimtevaart en science fiction, en maakt hem wijs dat zijn ouders niet normaal zijn. (Daar kan ik inkomen: die ouders doen ook hun uiterste best zich te gedragen als zombies met zonnebrillen en ze hebben een speciale inloopkast gevuld met rekken vol toast. Ja, toast!) En zo groeit bij de verwaarloosde Andreas het idee dat zijn ouders buitenaardse wezens zijn.
Wendy van Dijk heeft een belangrijke rol als de moeder van Andreas. Wie daarvan wat romantiek verwacht komt bedrogen uit, al speelt ze niet onaardig: haar rol biedt ook vrijwel geen mogelijkheden en zeker niet voor de komische kant van Van Dijk. Welke gek cast haar nou als een afgetobde grijze muis?
De rest van de acteerprestaties is matig tot treurig, met name van die twee kinderen. Om een of andere reden zijn ze ook nagesynchroniseerd. Het zal toch niet zo zijn dat bij de opnames die tekst nog ongeloofwaardiger uit die bekkies kwam dan we nu horen?! Maar nee, volgens de persmap zijn die kinderen Belgen. Hun accent moest dus passen bij dat van hun moeder. Voor de juiste voice-overs zijn de makers toen kennelijk gaan scouten bij het Kinderen-voor-kinderen koor. Een grote fout: het klinkt beroerd en is vaak ook niet lipsynchroon.
Als de amateurfilmersclub uit Beetsterzwaag dit in elkaar had gedraaid, had ik een staande ovatie gegeven. Maar we hebben hier godbetert over een grote Nederlandse jeugdproductie. Er wordt gewoon schaamteloos ingespeeld op het feit dat kinderen nog niet zoveel gezien hebben en redelijk snel tevreden zijn. Kijk, het is natuurlijk hardstikke leuk voor Wendy en de rest dat ze ook eens in een film mogen spelen, maar hier wordt bij de kassa dus wel toegangsgeld voor gevraagd. En als het nou nog ten bate van de arme kindertjes in Afrika was... Er was dan wel geen Discovery Of Heaven-budget, maar bij de VPRO knutselen ze op zondagochtend nog iets beters in elkaar met een ouwe poppenkast en een camera op statief. Wat een gestumper zeg...
Score: 4/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|