Voor wie deel 1 (uit 1994) niet kent, een korte terugblik: komiek Tim Allen (Tooltime) speelt Scott Calvin, een man die tegen wil en dank het werk van de Kerstman over moet nemen als deze op zijn dak een ongelukje heeft. Door het aantrekken van diens kleding wordt hij echter op magische wijze de enige echte Kerstman. Het zit 'm dus in die jas. En waarom niet? Zo kun je ook agent worden.

In deel 2 is Scott alweer 8 jaar tot volle tevredenheid Santa Claus, inclusief dikke buik en witte baard. Hij woont op de Noordpool, waar hij samen met zijn elfjes druk bezig is met het fabriceren van speelgoed. Helaas gaat het niet zo goed met zijn zoon, die in Amerika op school zit. Dat jochie is een jaar of zestien en zit vaker bij de directrice dan in de klas. Scott wil dus eigenlijk naar zijn zoon, maar het is bijna Kerst en de Elven hebben Santa hard nodig voor goede raad en morele steun. Hij kan eigenlijk niet weg!
Elf Curtis heeft de oplossing: met hetzelfde apparaat waarmee al dat speelgoed wordt gemaakt kan natuurlijk ook een kopie van Santa worden gemaakt. Die kopie kan mooi op de Noordpool blijven en dan kan Scott mooi naar zijn lastige zoontje.

Waarom heet de film Santa Clause met een e aan het eind? Clause is Engels voor clausule. Er zit namelijk een addertje onder het gras, al is dat een beetje vaag in het verhaal verwerkt. Een ordentelijke Santa Claus is immers getrouwd en als dat niet binnen een bepaalde termijn (toevallig deze Kerst...) geregeld wordt, begint onherroepelijk de "de-Santafication". Anders gezegd: dan verdwijnen de baard en het buikje en is Scott geen Kerstman meer. En hij vond het net zo leuk!

De problemen beginnen als de speelgoed-Santa de regels van het handboek iets te letterlijk gaat nemen en op eigen houtje plannen gaat uitvoeren. Curtis gaat hulp halen, maar Santa heeft wel een probleem: hij heeft al zoveel magie gebruikt om de toffe peer uit te hangen bij het toch wel smakelijke schoolhoofd van zijn zoon, dat hij niet genoeg overheeft om terug te keren naar de Noordpool.

Zelf heb ik deel 1 nooit gezien, maar hoewel deel 2 weinig uitleg geeft over hoe het allemaal zo gekomen is, kon ik het toch aardig volgen. Het verhaal is vederlicht, maar dit is dan ook een kinderfilm. Voor volwassenen zit er helaas geen tweede laag in het verhaal, maar evenzogoed is het allemaal goed uit te houden. Amerikanen zijn ijzersterk in het oproepen van Kerstsfeer en op zijn tijd gaat dat er bij mij in elk geval best in. Met name visueel heeft deze film veel te bieden. Het verhaal laat echter wel een heleboel kansen en grappen liggen. Echt gebulderd heb ik nergens, terwijl het toch een comedy is. Daarom is mijn eindcijfer gematigd.

Score: 6/10
Martijn Warnas