Sahara is het verhaal van twee vrienden, waarvan er een de slimme lefgozer is en de andere de zwijgzame steunpilaar. De lefgozer heet Dirk Pitt. Weliswaar heeft hij echt voor archeoloog en historicus gestudeerd, maar Dirk (blonde lachebek Matthew McConaughey) las kennelijk alleen de hoofdstukken over gouden beeldjes en ander waardevol spul. Zo had hij ook meer tijd over voor nuttige vaardigheden als schietles en waterscooter-instructie.
Zijn maatje Al (Steve Zahn) heeft aanzienlijk minder historische kennis, maar maakt dat ruimschoots goed door alles te weten van motoren, wapens en het oplossen van potentiële ruzies. Samen werken ze op freelance basis voor een of andere VN-afdeling die af en toe linke klussen voor ze heeft en waar ze voor hun eigen projecten dure apparatuur kunnen bietsen. Dirk is namelijk al jaren op zoek naar een soort gepantserd schip dat in de Amerikaanse burgeroorlog een belangrijke rol heeft gespeeld, de SS Stoneclad. De film begint dan ook met beelden van dat schip in actie en dan zie je ook meteen dat hier geen groepje amateurs op pad is gegaan. Deze film zit technisch bijzonder solide in elkaar. Het is raar om zoiets te melden, puur omdat we eigenlijk niet anders gewend zijn, maar sommige stukken van deze film kun je bijna als lesmateriaal gebruiken.
Het zoeken naar de SS Stoneclad is eigenlijk bijzaak, want de voornaamste problematiek betreft een smerig virus dat zich een weg baant door een Afrikaans bananenrepubliekje. Via het grondwater verspreidt zich daar een ebola-achtige ziektekiem en dat is dan ook de klus waar Dirk en Al op gezet worden, al is het dan voornamelijk als chauffeur voor VN-arts Eve Rojas (Penelope Cruz). En dan is er ook nog sprake van een zeer futuristische energiecentrale midden in de woestijn, waar James Bond maar wat graag een puinhoop aan zou richten als hij de kans kreeg. Bij gebrek aan Bond doet Dirk dat dan maar en dat gaat eigenlijk net zo lekker. Er is ook een boef, de Franse (en dus makkelijk haatbare) dandy Yves Massarde. Hij wordt gespeeld door Lambert Wilson, de 'Merovingian' uit de Matrix-films. Ik ben erg gesteld op boeven die bij het bouwen van hun geheime basis ook aan een goed gesorteerde minibar en wat modieuze meubels denken: waarom zou je crimineel worden om vervolgens alsnog te leven als een Telegraaf-lezer?
De vergelijking met Indiana Jones is onvermijdelijk. Wat dat betreft kun je zeggen dat Sahara zich schaamteloos van dezelfde elementen bedient, maar ik zie het liever wat positiever: dit is een vlotte, onderhoudende en lekker oppervlakkige film geworden, die historisch weliswaar net zo verantwoord is als een Noord-Koreaanse geschiedenisles maar die tegelijkertijd het avonturengenre eens lekker opschudt. Waar ik van Lara Croft en haar verborgen tepels (je bedoelt tempels - ed.) vlekken in mijn nek kreeg van pure ergernis (en die goedkope polyester hemden - ed.) neemt deze film zichzelf amper serieus en dat scheelt een hoop. Dan doe ik meteen ook niet zo moeilijk over dat nodeloos ingewikkelde verhaal.
Wel wil ik even zeuren over het karakter van Penelope Cruz: "Dit is geen 'damsel in distress' hoor!" kraait ze in de persmap. Nou, ze lost welgeteld één schot en wordt zeker twee keer door de heren uit de penarie gehaald. Niks pittige tante dus, als het er op aan komt zijn er toch echt kerels nodig om de boel te redden. En dat mag ik óók graag zien! Nee, Sahara krijgt wel een ruime voldoende van mij. Dat komt voor een groot deel ook door de uitstekende casting. Iedereen lijkt precies te begrijpen wat hier de bedoeling is: ernstig kijken, maar wel lol trappen. Ze hebben alleen wel mazzel dat ik zeker tien jaar geleden voor het laatst een Indiana Jones-film heb gezien...
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|