

We hebben het allemaal wel een paar keer meegemaakt, denk ik: je staat bij het altaar, je bruid komt eraan en op dat moment bedenkt ze dat ze toch liever in een sloppenwijk in Manilla woont dan bij jou, waarna ze de benen neemt. Vervolgens moet je weer bellen met de vreemdelingenpolitie om haar op te laten sporen en uit te laten zetten, want ik ben natuurlijk geen verblijfsvergunningen-fabriekje. Voor wie de eerste keer nog mee moet maken: ze zittten aan de Johan Huizingalaan 757, telefoon 020-5596300.
Over dit gegeven (nou ja, ongeveer) is een film gemaakt, namelijk Runaway
Bride. Gek he, hoe de dagelijkse dingen opeens interessant worden als
je ze verfilmt? Richard Gere en Julia Roberts wilden wel weer eens samenwerken
en Runaway Bride leek hen daarvoor erg geschikt.
Iedereen denkt bij de namen Gere en Roberts meteen aan Pretty Woman en
als je hoort dat ze samen een film gaan maken met Pretty Woman-regisseur
Garry Marshal denk je natuurlijk: Pretty Woman II. En vervolgens word
je fysiek onwel, want een vervolg is maar zelden zo leuk als het origineel.
Ik leed aan hetzelfde vooroordeel, moet ik u zeggen. En het is onterecht.
Runaway Bride is een geheel op zichzelf staande film.
Richard Gere speelt 'Ike' Graham, een columnist voor een landelijke krant. Af en toe zit hij zonder inspiratie en dan gaat hij de straat om mensen te pesten en zo een goed idee te krijgen. Bovendien heeft hij de neiging in zijn columns wel eens een schimpscheut los te laten over het zwakke geslacht, waar hij sinds zijn scheiding een beetje een hekel aan heeft gekregen. (Rijdt hij ook in een Daihatsu? Als ik jou was zou ik Touchstone aanklagen wegens ongeoorloofd gebruik van je levensverhaal in een film. - Ed.)
Als Ike in een kroeg het verhaal te horen krijgt van Maggie Carpenter,
een jonge vrouw die al diverse mannen voor schut heeft gezet door tijdens
de huwelijksceremonie de benen te nemen, levert dat een zeer pittige column
op waarin Maggie met naam en toenaam wordt genoemd. Helaas controleert
Ike zijn feiten niet erg goed: Maggie schrijft een boze brief naar de
krant en Ike krijgt de zak.
Dat pikt hij niet en als hij hoort dat Maggie binnenkort weer eens gaat
trouwen reist hij af naar het plaatsje Hale in Maryland, om er bij te
zijn als ze opnieuw aan haar stutten trekt. (Is dat bargoens voor wegrennen?
- Ed.) Ike wordt al snel vrienden met vrijwel de hele stad en hoort uit
allerlei hoeken stukjes over Mary's leven. Zo is er van elk huwelijk een
amateurvideo en zit de stad vol mannen wiens hart ooit door Mary is gebroken.
Mary's familie zit vol met leuke weetjes ('bruidstaart kun je invriezen')
en de aankomende bruidegom wordt door de andere vrijgezelle dames in de
stad belangstellend bekeken want hij is binnenkort weer op de markt.
Daar wilde ik het wat het verhaal bij laten, als u het niet erg vindt. Ik wordt er nog al eens van beschuldigd te veel te verraden en dat gebeurt met name hier nogal makkelijk. Gere en Roberts spelen hun rollen uitstekend, al is dit voor hen natuurlijk routinewerk. En niet vanwege Pretty Woman, maar vanwege al hun films daarna. Overigens is Julia magerder dan ooit. Ik heb niks met Rubensvrouwen maar ik zie liever een kuiltje in de wang dan een uitstekend stuk kaakgewricht. Maar misschien is dat anorexia-figuur de enige manier waarop die mooie herte-ogen van haar goed uit de verf komen, dat weet ik allemaal niet hoor.
Twee bijrollen wil ik nog even noemen: Joan Cusack, die normaal gesproken psychopaten speelt (zie bijvoorbeeld Arlington Road) en Laurie Metcalf (Jackie in de serie Roseanne). Ze zijn vriendinnen van de bruid. Aanvankelijk vond ik TWEE van zulke maffe wijven wat veel voor een film, maar uiteindelijk viel het erg mee. Ze geven wat extra kleur aan een verhaal wat verder een beetje eendimensionaal blijft. Echt bulderen van de lach wordt het ook niet in deze romantische komedie, maar dat is dan ook de enige overeenkomst met Pretty Woman. Je kunt het er dus gerust op wagen.
Score: 7/10
Martijn Warnas