Lekker hoor, af en toe een goeie tekenfilm ertussendoor. Disney is weliswaar de onbetwiste marktleider, maar gelukkig doet af en toe een andere studio een poging Uit het recente verleden kan ik me alleen van Warner Brothers' The King and I herinneren en dat was ongelofelijk treurig, maar The Road to El Dorado is van Dreamworks (een samenwerkingsverband van Steven Spielberg, voormalig Disneyman Jeffrey Katzenberg en muziekguru David Geffen) en als die geen behoorlijke film meer kunnen afleveren weet ik het ook niet meer. Chicken Run is trouwens ook van Dreamworks.
Toch kun je niet bepaald spreken van een originele aanpak: de tekenstijl is Disney, de verhaalstructuur is Disney en Elton John deed de liedjes. Er is zelfs weer gedacht aan twee grappige dieren, te weten een Armadillo en een wijsneuzerig paard. Dus de poppetjes voor bij het Happy Meal zijn ook weer geregeld, zullen we maar zeggen.
Slechts twee dingen wijken af van het Disney-stramien: het belangrijkste vrouwelijke karakter heeft billen als de achterspatborden van een VW Kever (dus geen Pocahontas maar meer een Pocaheuptas) en de twee mannelijke hoofdrolspelers... nou, laat ik het zo zeggen: als ze Holmes en Watson er al van verdachten, zijn Miguel en Tulio het zéker.
Wie zei u? Miguel en Tulio, twee 'schavuiten' van halverwege de twintig, voorzien van de stemmen (en mimiek) van Kenneth Branagh en Kevin Kline. Een aardige combinatie, al viel het mij op dat de poppetjes in beeld soms moeite hadden het tempo en de intonatie van de beide heren bij te houden en dus maar voor zichzelf waren begonnen. Dat moet ik misschien even uitleggen, voor u denkt dat ik een fan ben van het fenomeen dat tekenfilmfiguren gaan lijken op de acteurs die de stem leveren (denk aan Minnie Driver en Brian Blessed in Tarzan). Wat mij betreft hoeft dat zeker niet, maar bij El Dorado valt het soms nogal op dat het geluid niet erg bij het beeld past. En nu ik het dan toch over het beeld heb: de computer heeft duidelijk zijn intrede gedaan in de animatie. Dat bespaart tijd en geld en maakt meteen ook een heleboel leuke effecten mogelijk (ik verwijs weer naar Tarzan, specifiek de scenes waar hij door de jungle 'surft') maar voor mij hoeft het niet: het valt meteen op dat je naar twee verschillende soorten beeld zit te kijken en een opname waarbij de camera rond de helden draait en uitzoomt tot een panoramashot van een gouden stad in de jungle is absoluut spectaculair maar als het elke vijf minuten voorbij komt gaat de glans daar ook snel weer af.
Je zou bijna denken dat ik het niet naar mijn zin heb gehad, maar dat is toch niet waar: de film heeft een aardig tempo, stapelt grap op grap en is een lust voor het oog. Het verhaal begint als de heren worden betrapt op het dobbelen met verzwaarde stenen. Tijdens hun ontsnapping komen ze terecht in watertonnen die aan boord van een Spaans expeditieschip, onder leiding van Hernando Cortes himself, worden gehesen. Stomtoevallig (...) hadden ze net een schatkaart gewonnen en als ze samen met Cortes' paard Altivo (...) van het schip ontsnappen spoelen ze aan op het strand waar het eerste herkenningsteken van de schatkaart al klaar staat... Ja, het viel mij ook op. Het verhaal is ongeveer even geloofwaardig als de onkostendeclaratie van een Italiaanse Europarlementariër, maar ik had geen zin om me daar al te druk om te maken.
Uiteindelijk komt het duo terecht in de verborgen stad El Dorado. Daar ontmoeten ze Chel (met de stem en het uiterlijk van Rosie Perez), die er niet alleen uitziet als een eh... hoe noem je dat, een mevrouw met een bruine huid? Nou ja, laten we zeggen dat ik in Chel bepaald geen Indiaanse trekjes kon ontdekken maar wel een hoop eh... zwarte. Donkerbruine. Whatever, zoek het even uit en laat mij het nette woord voor negerin (één woord graag, geen definitie) maar weten. Ze maakt rare nekbewegingen, praat als een fly girl, dat werk. Verkeerde continent, lijkt mij. Maar wat doet het er toe... The Road to El Dorado is gewoon fun, meer niet. Volgende keer graag wat minder van Disney jatten en de stemmen beter op de figuurtjes afstemmen, dan kan Michael Eisner vast een dweiltje onder zijn bureaustoel gaan leggen.
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|