

Ik ben voor de verandering eens naar een gewone voorstelling geweest, zo een zonder gratis broodjes en animeermeisjes, maar dat is eigenlijk best aardig. Wat lacht u toch snel, Jan met de Pet! Ik ben naar comedy's geweest waar aanzienlijk minder om geschaterd is. Overigens was het ook lang geleden dat ik zoveel IT'ers bij elkaar heb gezien. Het blijft toch echt iets voor nerds, hoe je het ook bekijkt.
Aan wie vertel ik dit eigenlijk? Fans van de serie hebben op zijn minst de vorige twee films gezien en afhankelijk van hun leeftijd ook de drie die hier chronologisch op volgen. Die willen helemaal niet weten wat er komt, want die gaan toch wel. Wie van het hele Star Wars-concept niet veel meer weet dan dat het iets met Kapitein Kirk te maken heeft (heus waar, die mensen heb je...) krijg ik echt niet over de streep. Wat rest mij dan? Een beetje beschrijven hoe de robotjes er deze keer uit zagen? Potje gaan zeiken over het wisselvallige acteerwerk van mensen die maanden achter elkaar voornamelijk geacht worden om voor een groen scherm te staan en daar te doen of ze met een lichtsabel aan het hakken zijn? Geen wonder dat het er allemaal niet echt overtuigend uit komt! Of zal ik een beetje de oplettende filmpief uithangen en over allerlei details beginnen die niemand wat kan schelen? ("Wist je dat George Lucas figureert in deze film? Wauwie!" Dat werk...)
Weet u, ik doe gewoon of u gek bent. Ik moet ook een beetje aan het nageslacht denken, de generaties na ons die deze films gewoon in hun mobiele telefoons met ingebouwde 3D-projectoren mee naar school nemen om in de pauze te kijken en die het allemaal nog in elkaar moeten puzzelen. Trouwens, ik heb de vorige twee films ook zo behandeld en Michelangelo zei bij de laatste vierkante meters van de Sixtijnse kapel ook niet opeens: 'Ik doe de laatste vakjes effe met een roller want die engeltjes en die heiligen kun je d'r verder nu zelf ook wel bij bedenken.' In for a penny, in for a pound.
Aan het slot van Episode II was Anakin Skywalker nog steeds een brave Jedi-leerling, zij het met een grote bek. Hij was stapelverliefd op Koningin Amidala en we wisten toen al lang dat ze later twee kinderen zouden krijgen, Luke en Leia.
Laten we echter eerst eens kijken naar de boef van het hele verhaal, Emperor Palpatine. Die rol betekent al jaren vast werk voor acteur Ian McDiarmid, aangezien hij het karakter al speelt vanaf Return Of The Jedi. De Emperor zien wij in deze drie films langzaam aan de macht komen, eerst als ambassadeur van Naboo, later als president (Chancellor) van de Senaat.
Palpatine weet zijn ambtstermijn als Chancellor te verlengen door twee stromannen, Count Dooku in de vorige film en ene Generaal Grievous in deze, te voorzien van een leger, waarmee ze gaan doen of ze een 'afscheidingsbeweging' vormen. Uit angst voor oorlog vraagt de Senaat aan Palpatine of-ie alsje-alsje-alsjeblieft nog wat langer in functie wil blijven en ondertussen geven ze hem ook steeds meer macht.
Het aardige van Palpatine is dat hij zo van verkleedpartijtjes houdt: als zijn handlangers hem bellen op de videofoon, zet-ie gauw een zwarte cape op, spreekt hij een octaafje lager en noemt hij zich 'Darth Sidious'. Alsof die mensen niet weten dat hij ook Palpatine is! Maar goed, daar zal vast wel in een of ander pocketboek of een weggemoffeld zinnetje ergens in al die films een verklaring voor worden gegeven. (Mail me niet!) Ik vind het maar raar en bovendien vraag ik me af waar de man de tijd vandaan heeft gehaald voor een correspondentiecursus 'Hoe Word Ik Een Zwaardvechtende Sith Terwijl Ik Jarenlang Op Een Zacht Ei Lijk'. Die Darth Maul uit deel één, ook een Sith, was overigens de vorige leerling van Sidious, maar daar is in de finale van The Phantom Menace al korte metten mee gemaakt.
Het belangrijkste thema van deze film is echter de transformatie van Anakin Skywalker naar Darth Vader, de schoothond van Darth Sidious. Dat gebeurt natuurlijk niet zomaar, maar daar is een goede en geloofwaardige invalshoek voor gevonden: Anakin hoort Padmé (Amidala dus) zwanger is, maar krijgt dan visioenen van de bevalling, waarbij zij overlijdt. Uiteraard is hij daar doodsbang voor, maar dan hoort hij van Palpatine over de Sith en hun uitgebreide kennis van de donkere kant van The Force. (Moet ik The Force nog uit gaan leggen? Zo ja, wat doe je hier dan in vredesnaam?!) De Sith zijn kort gezegd hetzelfde als de Jedi, maar dan van de duistere kant. Hun orde is vrijwel geheel uitgeroeid, maar het is net als met kakkerlakken en flitspalen: er duiken altijd weer nieuwe op.
Een van de geinige truukjes die de Sith beheersen is dat ze mensen uit de dood kunnen terughalen. Anakin wil dat natuurlijk graag leren, om zijn geliefde Padmé te kunnen redden en dat is dus het aas waarmee Palpatine hem aan de haak slaat. Dat betekent veel broeierig kijken en steeds langer wordende krullen voor acteur Hayden Christensen. Ik weet niet precies wat de Jedi tegen kappersbezoek hebben, misschien zitten de midichlorians wel voornamelijk in je gespleten haartoppen ofzo, maar het wordt steeds gekker. Alleen die plakbaard van Ewan McGregor is nog grappiger.
Ik moet zeggen dat me van al het geknok weinig bij is gebleven. Er gaan heel wat robotjes kapot, maar dat weten we nu zo langzamerhand wel. Het gaat ook allemaal zo verrekte snel! Maar goed, dat zegt een man die ongeveer een uur bezig is om een SMS-je van tien woorden te tikken. Ik zal wel oud zijn geworden. Overigens ben ik nog best wel benieuwd naar de IMAX-versie van deze film, al zou ik het waarderen als ik dan de afstandsbediening vast mocht houden zodat ik af en toe even terug kan spoelen. Zal wel weer niet, trouwens. IMAX-bioscopen zijn tamelijk kinderachtig wat dat betreft, wist u dat?
Voor mij was de grootste attractie eigenlijk de manier waarop allerlei karakters die we in films 4, 5 en 6 zullen tegenkomen hier geïntroduceerd worden. Chewbacca kwam bijvoorbeeld even voorbij, net als de aanstaande pleegouders van Luke en uiteraard Darth Vader en zijn baasje. Daarnaast is een hele collectie karakters die duidelijk NIET in de volgende film zitten netjes opgeruimd en dat ging niet subtiel! Die wijsneuzerige Jedi's van de Council hebben duidelijk iets te lang in die comfortabele stoelen gezeten, want zodra het menens wordt lijkt het wel domino D-day! Mooi, opgeruimd staat netjes. We zien overigens ook uitgebreid aan welk ongelukje Darth Vader zijn kostuum, zijn helm en zijn karakteristieke ademhaling te danken heeft en die scene is ook meteen de reden dat dit de eerste Star Wars film is die niet geschikt is voor alle leeftijd maar pas voor 13 jaar en ouder. (Amerikaanse norm.) Ik had het persoonlijk véél leuker gevonden als uit deze film was gebleken dat zijn ongelukje stomweg met een poffertjespan of een wankel keukentrapje te maken had gehad, maar ik begrijp dat George Lucas het zelf allemaal nogal serieus neemt dus vooruit maar weer.
Deze film duurt ook net lang genoeg, zeker met een beschaafde pauze erin. Ik had nóg wel een stukje willen zien en dat is een goed teken. Verder heb ik kritiek genoeg, maar dan van het soort om een avondje bekvechten onder vrienden leuk mee door te brengen. (Ik mag dan ook graag beweren dat Wookies gewoon volwassen Ewoks zijn. Als je een Star Wars-fan wilt laten schuimbekken moet je die écht even onthouden!)
Overigens zit hier nog wel een beetje maatschappijkritiek in, met name het feit dat de Senaat uit angst voor oorlog vrijwel onbeperkte bevoegdheden aan Palpatine geeft. Je hoeft geen docent maatschappijleer te zijn om te snappen waar hiermee naar verwezen wordt, maar een film als deze is niet de plek voor zulk commentaar en dat zou een man als George Lucas ook moeten snappen.
Episode I kreeg van mij een 8, Episode II een 7,5. Ik wilde hier ook maar een 8 voor geven. Het is een geweldige avond uit en dat het oppervlakkige augenkitzel is weten we zo langzamerhand ook wel weer. Ik zal er zelf niet wakker van liggen als er nooit meer een Star Wars film bij komt en afgezien van dit bioscoopkaartje zal George Lucas waarschijnlijk ook nooit meer een cent aan me verdienen, maar het was alles bij elkaar een lekkere achtbaanrit in drie etappes.
Score: 8/10
Martijn Warnas