Lisa Reisert is de manager van een duur hotel in Miami. Vanwege een begravenis moest ze op en neer naar Dallas, dus ze wil zo snel mogelijk weer thuis zijn en pakt daarom de nachtvlucht. In de rij bij de incheckbalie ontmoet ze een aardige vent, die later ook naast haar blijkt te zitten. Deze Jackson Rippner ontpopt zich kort na het opstijgen als een sinister type en dwingt Lisa om haar collega van de nachtdienst te bellen: die moet regelen dat een belangrijke hotelgast wordt omgeboekt naar een andere hotelkamer. Doet Lisa dat niet of maakt ze stampij, dan instrueert hij een handlanger om direct haar vader te vermoorden...
Dit simpele en glasheldere uitgangspunt is de basis van een redelijk onderhoudende thriller, geregisseerd door Wes Craven. Kenners weten dat Wes zich heeft gespecialiseerd in het griezelgenre, maar in deze film vloeit vrijwel geen bloed. Wel gebruikt Wes erg veel lange shots van bang kijkende vrouwen, met jankende sfeermuziek eronder. Waarschijnlijk macht der gewoonte...
Het is op zich al een hele prestatie om een film die zich zeker drie kwartier afspeelt in de economy-klasse van een vliegtuig onderhoudend te maken. De sfeer aan boord komt trouwens ook erg goed over: ik heb twee keer geprobeerd mijn eigen bioscoopstoel naar achteren te klappen.
Lisa, gespeeld door de onwaarschijnlijk mooie Rachel McAdams (Wedding Crashers, The Hot Chick) is niet van plan om het haar gijzelnemer erg makkelijk te maken. Persoonlijk had ik die hotelgast al omgeboekt als iemand me een zakje zoute pinda's had aangeboden, maar ik heb niet voor niets een baantje waarbij ik het leeuwedeel van mijn tijd alleen en in het donker moet doorbrengen. In ieder geval doet ze werkelijk alles om het plan te saboteren.
Haar kwelgeest, de voor een rol als deze wat eigenaardig gecaste Cillian Murphy, is een wat minder overtuigend karakter. Ik gun iedereen een leuke rol, maar Murphy kan ondanks zijn waterige blauwe ogen net zo overtuigend voor kille huurmoordenaar spelen als, pakweg, Marc Marie Huybrechts. Gelukkig went het na een poosje, maar Murphy is duidelijk geen Pacino!
Het opvallende van deze film is de simpelheid. Het verhaal wordt rechttoe rechtaan verteld, dus zonder flashbacks, parallele verhalen of raadspelletjes. Iedereen handelt volkomen logisch en begrijpelijk, zelfs de boef. Aan de ene kant komt dat wel wat Spartaans over, aan de andere kant kun je deze film dus ook onmogelijk van dikdoenerij en goedkope truuks beschuldigen. Het lijkt me wel een film die je in de bios moet zien, of waarvoor op zijn minst de telefoon van de haak moet (om eens een sterk verouderde beeldspraak te gebruiken want wie heeft er tegenwoordig nog een telefoon met een haak? Ik bedoel dus 'op de voicemail', kiddo's.) Als je het verhaal niet aandachtig kunt blijven volgen, raak je namelijk niet zozeer de draad kwijt alsweg het gevoel van urgentie. En daarmee staat of valt deze film.
Ondanks het goed bedachte concept, kom ik niet hoger dan een zeven. De boef van dienst is een lulletje lampekatoen en bovendien is de finale nu niet bepaald een hoogstandje in het kat- en muis genre. Als ik een koffietafel op mijn kop krijg, dan kun je de krant voor de komende week echt wel opzeggen, hoor! Dan incasseer ik daarna niet nog eens lachend een bloemenvaas en hockeystick! Maar goed, een origineel verhaaltje is mij heel wat waard. Ga gerust kijken.
Score: 7/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|