Eerst maar even het verhaal. Het is 2084 en de mensheid heeft een enorme kolonie op de maan gebouwd. Een van de bewoners is Pluto Nash, een voormalige smokkelaar die na zijn gevangenisstraf een gore kroeg koopt en daar een enorm succes van weet te maken. Hij koopt die kroeg trouwens van Tony, een man die het liefst wil zingen en daarmee elke dag alle klanten de zaak uit heeft gejaagd. Pluto kan maar net voorkomen dat Tony's schuldeisers een thermosflesje accuzuur door zijn strot gieten. (Ik hoop dat Sevn Alias daar ook nog eens geld leent.)
Op een dag krijgt Pluto bezoek van twee ongure types, die namens de mafiabaas Rex Crater een bod doen op de club. Daar valt ook niet over te onderhandelen: Pluto wordt geacht tien miljoen Hilary's (dollars - de film zit vol 'toekomsthumor' ) aan te nemen en dan gewoon even op te donderen.
Nou, dat is Pluto dus niet van plan. Het gevolg is een daverende ruzie met de mafia, waarbij Pluto hulp krijgt van zijn robot-lijfwacht Bruno en van Dina, een pas aangewaaid serveerstertje.
Het enige nieuwe element aan deze hele film is dat hij zich afspeelt op de maan. Dat is dan meteen ook wel erg leuk, al doet het allemaal behoorlijk denken aan Total Recall. Verder zien we het ene uitgekauwde clichee na het andere: de hondstrouwe maar niet al te slimme lijfwacht bijvoorbeeld, of het mooie meisje dat net op tijd het verhaal binnenkomt om op de juiste momenten te glimlachen, de auto te halen of ontvoerd te worden. Dan zijn er nog wat achtervolgingen te voet en per zweefauto en een humoristisch bijfiguur. Die rol is weggelegd voor John Cleese, die deze keer de computerchauffeur is van een door Pluto gestolen auto. Hij is ongeveer net zo grappig als een blindedarmontsteking.
Akkoord, ik mopper nogal. Misschien wel iets te veel. Wie niet te kritisch is en gewoon een vrolijke, bij vlagen humoristische film wil zien met 'motormouth' Murphy, zit hier gebakken. En toevalig houd ik wel van dat soort films. Toch vind ik het jammer dat een productie waarbij aan de visuele kant zoveel aandacht is besteed, zich er met een Jantje-van-Leiden vanaf maakt als het over het verhaal gaat. De maan is hier niet meer dan een gimmick en het speurgedeelte van het plot is beneden Donald-Duck-niveau.
Wél origineel is Bruno de robotlijfwacht, gespeeld door Randy Quaid. Voor een grote, kale, metalig sprekende robotlijfwacht is hij eigenlijk meteen geloofwaardig en sympathiek. Hoewel deze film in het rek 'gemiste kansen' thuishoort, durf ik hem voor de niet al te kritische kijker toch aan te bevelen.
Score: 6,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|