David Wagner (Tobey Maguire) is fan van de sitcom Pleasantville, letterlijk 'prettigdorp'. Deze zwart-wit serie uit de jaren vijftig is wel zo walgelijk braaf dat Mr. Ed er pijn in zijn buik van zou krijgen. Je herkent de grappen alleen omdat er aan het einde van de zin opeens ingeblikt gelach klinkt. David kan dat echter niets schelen: hij kent de afleveringen woord voor woord en als er een Pleasantville marathon wordt aangekondigd met daarbij een prijsvraag, maakt hij zich klaar voor een avondje TV kijken.
Pleasantville is voor David puur escapisme, omdat zijn dagelijks leven niet echt prettig verloopt: zijn zus heeft de pest aan hem, ma heeft een jonger vriendje, meisjes zien hem niet staan en hij is, kortom, een nerd van de bovenste plank.

Vlak voor de marathon begint krijgt David ruzie met zijn sletterige zus Jennifer (Reese Witherspoon) en dat resulteert in een kapotte afstandsbediening. Ongevraagd maar wel precies op tijd komt een geheimzinnige (maar beleefde) TV-reparateur aanzetten, die een vervangende afstandsbediening achterlaat. Een druk op de knop en David staat samen met Jennifer in Pleasantville. Ja hoor eens, dit is een fantasieverhaal. Doe gewoon even mee. Ze zitten dus in de serie, als de zoon en dochter van de hoofdfiguren.
Die hoofdfiguren zijn George en Betty, meneer en mevrouw Doorsnee. Ze hebben dus een zoon en een dochter, wonen in een huis met een tuin en een wit hek en beleven dingen die, bij gebrek aan een betere naam, voor avonturen doorgaan. Toch moet het leven in Pleasantville geweldig zijn: het regent er nooit, de brandweer heeft nooit iets anders hoeven doen dan katten uit de boom halen, vrouwen zitten thuis en zorgen dat het eten op tafel staat en mannen komen om vijf uur thuis, zetten hun hoed af en zijn dan de baas. Het paradijs, kortom. Bovendien bestaat in Pleasantville het begrip 'sex' niet. Echtparen slapen in aparte bedden en tieners vinden handje vasthouden al erg gewaagd. Niemand komt zelfs maar op het idee om verder te gaan: kinderen zijn er gewoon, daar hoef je niets voor te doen. Voor sommige mensen moet dat wel Nirvana zijn! Eh... zielige, eenzame mensen bedoel ik. Niet ik, hoor. God nee. De hele dag, geloof mij. Met tientallen verschillende vr... Hee, laat mij gewoon met rust en lees verder, oké? Bemoeizuchtig type! Donder op!

Pleasantville heeft verder nog een opvallend kenmerk: het is er zwart-wit. Letterlijk. De verfwinkel heeft drie kleuren: zwart, wit en grijs. Voor de film betekent dit dat je bijna een uur naar een zwart-wit beeld zit te kijken, maar dat vond ik eigenlijk wel leuk. Als je dan eens om je heen kijkt is het net alsof je terug bent gereisd in de tijd. Trouwens, de kleur komt snel genoeg want met name zus Jennifer zet de boel in Pleasantville aardig op stelten. Ze kiest een vriendje uit en demonstreert die uitvoerig dat je nog wel meer kunt doen dan hand-in-hand in de auto zitten. De knaap deelt zijn pasverworven kennis met zijn vrienden (door het ze te vertellen natuurlijk, viezerik) en de jeugd van Pleasantville heeft er al snel een nieuwe hobby bij.

Ongewild zorgen David en Jennifer nogal voor wat opschudding in de wereld van Pleasantville, omdat zij zich niet volgens het script gedragen en kennis hebben van allerlei zaken die in Pleasantville niet voorkomen. Zo zijn de boeken leeg, totdat Jennifer zich een deel van 'Tom Sawyer en Huckleberry Finn' herinnert. David weet de rest, waarop het boek (tot dat moment enkel een kaft) zich vult. Langzaam maar zeker komt er wat kleur in het leven van de mensen. Letterlijk. De conservatieve krachten in het dorp (in casu de leden van de kamer van koophandel, vraag me niet waarom) proberen zich daar wel tegen te verzetten, maar je weet al hoe dat afloopt.

Meer details over het verhaal hoef ik eigenlijk niet te vertellen. Als je nu nog niet weet of het idee je aanspreekt, laat dan maar zitten. Gary Ross schreef, regisseerde en produceerde een originele film met een origineel verhaal. De film deed me denken aan Ground Hog Day, die zich ook afspeelt in een beperkte wereld en een origineel, 'magisch' plot heeft. Het verhaal gaat overigens niet echt snel en de grote finale is ook allesbehalve zenuwslopend. Je denkt misschien dat het voor David en Jennifere een race tegen de klok wordt om weer terug te komen in de echte wereld, maar er is voor een heel andere invalshoek gekozen. Ik wil echter niet teveel verklappen: een origineel verhaal moet je zelf zien, zonder teveel voorkennis. Geloof mij nou maar. Toch is de film hier en daar wel erg tam en laat hij ook wat kansen voor leuke grapjes liggen. Desalniettemin een aanrader.

Score: 7,5/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .