Een beetje filmkenner weet dat er al jaren een prima verfilming van dit boek bestaat, met Charlton Heston in de hoofrol. De apenmaskers waren toen iets minder verfijnd en op hulp van de computer hoefde je als regisseur ook niet te rekenen, maar niemand kreeg het idee dat hij slechts naar een simpele verkleedpartij zat te kijken. Ook het einde van die film is overbekend en werd vaak geparodieerd. Zelfs in The Simpsons komt geregeld een grap voorbij die naar de originele versie verwijst.
Nu is het voor mij lastig dat de gemiddelde negentienjarige, tevens de voornaamste bioscoopbezoeker in dit land, waarschijnlijk geen flauw benul heeft van de originele film en dus ook niet op de hoogte is van de dubbele bodem in dit verhaal. Wel, die ga ik nu vertellen dus misschien willen sommigen onder u vanaf hier afhaken. Maar aangezien de film al meer dan 33 jaar bestaat ga ik nu niet meer geheimzinnig doen. Je hebt alle tijd gehad, zou ik zo zeggen.
Kijk, Planet Of The Apes gaat over een planeet waar apen en mensen van plaats zijn verwisseld. Mensen zijn weinig meer dan holbewoners, terwijl de apen in huizen wonen, paard rijden, lezen, schrijven en vooral veel op mensen mopperen. Als een menselijke ruimtevaarder op die planeet terecht komt, wacht hem dus een bepaald onvriendelijke ontvangst. Hij moet de mensen leren zich niet meer door de apen als slaven te laten gebruiken en als onze held in de laatste scène van de film te paard de horizon tegemoet rijdt, komt de uitsmijter van deze film: hij ziet een stuk van het vrijheidsbeeld uit het het zand steken!
In The Simpsons komt een Planet Of The Apes-musical voor waarin de hoofdpersoon dan zingt:
"Oh my God, I was wrong.
It was earth all along...
Well, they finally made a monkey out of me!"
Regisseur Tim Burton wilde geen remake maken en noemt zijn film een 'reimaging'. Ook het beroemde eindshot heeft hij opzettelijk niet nagedaan. Sterker nog, het hele verhaal is op de schop gegaan. Of het daar beter van is geworden, is nog maar helemaal de vraag. Overigens moeten we ook niet al te lyrisch worden over het origineel uit 1968, want dat is inmiddels toch vrij gedateerd en zo bijzonder was het nu ook weer niet. Hoewel... er kwamen nog vier films over de apenplaneet uit: Beneath, Escape From, Conquest Of en Battle For The Planet Of The Apes. Plus een TV-film. Die apen waren zogezegd de voorlopers van de dinosaurussen.
De smoes van Burton is dus een beetje zwak. "Nee, ik haal geen adem. Kom zeg, dat doet iedereen al. Ik laat me inspireren door het medium 'lucht'." Whatever, Tim. Maar wat geeft het ook: als iemand een mooi filmpje kan maken is het Burton wel.
De ruimtevaarder is deze keer Leo Davidson. Hij werkt op het ruimtestation Oberon, waar apen worden opgeleid en ingezet om gevaarlijke ruimtemissies uit te voeren. Als zijn favoriete aap naar een magnetische storm wordt gestuurd en niet meer terugkomt, gaat Leo op eigen houtje achter hem aan. De storm beschadigt zijn ruimtevaartuig en uiteindelijk stort hij neer in een moeras op een onbekende planeet. Daar staat een klein groen mannetje dat hem leert hoe hij The Force moet gebruiken. Pardon? Wacht even... Ed, blijf #$&@! uit mijn aantekeningen! (Clever you are. Scared you should be... - Ed.)
Samen met een groepje mensen in berenvellen wordt Leo door een slavenhandelaar gevangen genomen. Onder die mensen zit ook een smakelijke blondine, maar die doet de rest van de film weinig anders dan smachtend kijken. Waarschijnlijk zat daar meer in, maar is dat bij de montage gesneuveld. Leo heeft trouwens meer interesse in Ari, een vrouwtjesaap die pleit voor een aapwaardiger behandeling van mensen. Daar maakt ze weinig vrienden mee en het is maar goed dat haar vader een senator is, want alle andere apen worden doodziek van haar gezeur. Ze ontmoet Leo en ziet in dat hij een stukje ontwikkelder is dan de meeste mensen. Als hij bij zijn ontsnappingspoging dan ook een beroep op haar doet, gaat ze met hem mee.
De andere apen denken nu dat Leo de dochter van de senator heeft ontvoerd. Generaal Thade, een mensenhater van de bovenste plank, ziet dat als een ideale kans om een grootscheepse aanval op alle overgebleven mensen te starten. Ondertussen probeert Leo met een groepje mensen en wat solidaire apen een punt in de woestijn te bereiken waar volgens zijn electronische kompas een reddingsploeg moet zijn geland.
Leo is overigens niet echt een sympathiek karakter. Hij probeert gewoon thuis te komen en hoe het met de mensen afloopt lijkt hem minder te interesseren. Zelfs het lekkere holbewoonstertje, dat toch voor het grijpen ligt, laat hij links liggen. Zeker bang voor luizen.
Ik zal het slot niet verklappen, maar het vrijheidsbeeld komt er niet aan te pas. Wel een ander standbeeld, trouwens. Eigenlijk slaat het einde helemaal nergens op en is het ook helemaal niet logisch, maar dat schijnt ook niet de bedoeling te zijn. We horen geschokt en verbaasd te zijn, weet u? Nou ja, het zal allemaal wel. De apen zien er geloofwaardig uit en de acteurs doen hun best zich zo geloofwaardig mogelijk te gedragen. Met name Tim Roth gaat als Thade helemaal uit zijn dak en Michael Clarke Duncan is een erg geloofwaardige chimpansee.
Kortom, deze remake van Planet Of The Apes is leuk om te zien maar verder eigenlijk volslagen nutteloos. Net als Tatjana Simic, zeg maar. Duidelijker kan ik het niet stellen.
Score: 6,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|