Na zijn Oscarsucces met La Vita è Bella heeft acteur/regisseur/scenarist Roberto Benigni uiteraard aardig wat krediet in de filmwereld. Dat stelde hem in staat om een behoorlijk ambitieus project te starten: een live-action verfilming van Pinokkio, het boek waar Disney al jaren geleden een prachtige tekenfilm van maakte. En raad eens wat? Het is mislukt.
Pinocchio is in feite een verzameling van alles wat er mis is aan Italië: te veel geklets, te veel herrie, te veel aandacht voor vorm en te weinig voor inhoud. Ik zag de Italiaanse versie van deze film (hij wordt ook in het Nederlands nagesynchroniseerd) en heb nog nooit zoveel geschreeuw gehoord. Stel je het kabaal voor als je in de opera van Milaan een handgranaatje laat ontploffen en dan heb je de hoeveelheid herrie die Benigni (die zelf Pinokko speelt) in zijn eentje weet te produceren. Het was niet vol te houden: na ongeveer een uur ben ik weggelopen. Als iemand in het echte leven zo lang en zo hard tegen me zou schreeuwen, had ik zijn tong al drie keer om zijn nek geknoopt.
Er zijn verschillende opvattingen ten aanzien van kinderfilms. Disney vindt dat het een combinatie van grappig en schattig moet zijn, Australiërs zien kinderen graag ruzie maken met boeven, in Scandinavië willen ze dat het over piemeltjes en gescheiden ouders gaat en bij de VPRO en in Italië is men van mening dat kinderen het best bezig kunnen worden gehouden door absurd geklede volwassenen die in geen enkele relatie tot de echte wereld staan. Nu verwacht je bij een sprookje ook geen grimmig realisme, maar er is een verschil tussen een vrolijke fantasiewereld en een bizar gekkenhuis en Pinocchio zit aan de verkeerde kant van die scheidslijn.
Deze film ziet er prachtig uit en hij is gemaakt door een Italiaanse Oscarwinnaar, dus het NRC zal wel weer schrijven dat het een kunstwerkje is. Trap er niet in: ondanks de sfeer van een olijfoliereclame is dit een warrig verhaal, zonder een sprankje humor. Qua stijl komt het dicht in de buurt van de films van de Pythons Terry Jones en Terry Gilliam (Eric The Viking, Brazil, The Adventures of Baron Munchausen), maar wat Italianen grappig vinden is duidelijk iets heel anders dan wat wij leuk vinden. En met wij bedoel ik u, ik en uw kinderen, dus niet mijn collega-critici. Nee, geef mij maar kinderfilms als Monsters Inc, Minoes en Harry Potter. Als ik een Italiaan wil horen schreeuwen, steek ik wel een pizzeria in de fik.
Score: 4/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|