Twee weken voor deze film in roulatie kwam, had hij al negen nominaties voor een Gouden Kalf. Daarnaast is het verhaal gebaseerd op een boek van Giphart. Die dingen zijn het filmequivalent van een loeiende sirene en een eskader Stucka's boven de Maasvlakte. Ik werd verdomme uitgelachen door mensen die op kantoor werken: "Moet jij naar Phileine Zegt Sorry? Zo hee… blij dat ik jouw baan niet heb! Zorg dat je wat in je maag hebt, dat kotst wat makkelijker!"
Ik ben een redelijk mens. Deze film krijgt meteen twee punten krediet omdat ik een hekel heb aan Nederlandse films én aan het werk van Giphart. (Niet aan zijn KIJK-columns, overigens. Die zijn cool.) Maarrrr… ik ga 'm bekijken door de ogen van normale mensen. Wat zijn normale mensen? Simpel. Ik ben bijvoorbeeld normaal. Mijn familie is normaal. Mijn ooms en tantes, ook de aangetrouwde, zijn normaal. Of u normaal bent weet ik niet. Ik denk van niet, eerlijk gezegd. Die filmmakers moeten toch iemand voor ogen hebben als doorsnee Nederlander en ik ben het duidelijk niet. Maar ja, ik wou zo nodig filmcriticus worden dus laten we dan maar beginnen. We doen eerst het verhaal, okay? Ik zal proberen me te beheersen.
Phileine is een trut. Het is een rasegoïst, een manipulator met ziekelijk jaloerse neigingen. Haar enige pluspunt is dat ze het van zichzelf weet, al zit ze er geen seconde mee.
God beware je als je een poosje denkt dat je haar vriendje bent. Elke stap die je zet wordt in de gaten gehouden. En ze hoopt echt dat je over de schreef gaat, want dan kan ze je in het openbaar vernederen. Max ziet hoe dat gebeurt met zijn beste vriend, maar evenzogoed begint hij vol goede moed aan een relatie met Phileine. Die lul had dus beter moeten weten en alles wat hem overkomt is dan ook zijn eigen schuld. Hij is trouwens ook acteur, zo'n toneelschoolwatje met krulletjes.
Dat watje wordt uitgenodigd om een jaar lang in New York mee te doen aan een speciale opleiding. "Ik ga alle stukken van Shakespeare spelen!" roept hij enthousiast. Phileine blijft thuis en wentelt zich in haar eigen eenzaamheid. Als dat echter gaat vervelen, komt ze hem achterna.
De ontvangst in New York is nogal koeltjes en Phileine ontdekt al snel waarom: Max speelt in een wel zeer moderne bewerking van Romeo & Julia. Niet alleen is hij de halve voorstelling naakt, maar zijn tegenspeelster is dat ook. En ze raken elkaar ook zeer uitgebreid aan. Phileine springt uit haar vel (zo ongeveer het enige redelijke wat ze in deze film doet) en vanaf dat moment veroorzaakt ze de ene ruzie na de andere. En als Phileine ruzie zoekt, heeft ze daar graag publiek bij!
Het blijft vechten tegen de bierkaai, maar ook deze keer wil ik het weer even hebben over Zinloos Bloot. Hoe gaat dat eigenlijk op Nederlandse toneelscholen? "Goeiemorgen, eerstejaars. Welkom op onze school. Doe je kleren uit, dan gaan we beginnen." Waarom in vredesnaam? Wat is er leuk aan? Moeten we lachen? Moeten we geprikkeld worden? Of geshockeerd? Hou er mee op! Niemand wil dit! En deze film gaat erg ver, hoor. Kijk, je hebt bloot en bloot. Van mij mag veel. Een smoorverliefd stel in een bubbelbad is geen probleem, al wil ik dan wel wat voor het plot relevante dialogen horen. Een wilde achtervolging die ondermeer langs een doucheruimte voert kán erg grappig zijn. De boef van het verhaal zonder kleren op straat schoppen is vaak geheel te rechtvaardigen. Maar Phileine Zegt Sorry gaat veel te ver. Ik heb eens even geturfd, maar ik zag zes uitgebreide taferelen met Zinloos Bloot en dan zie ik wat kleine incidenten nog door de vingers. Het begint verdorie al in de opening van deze film: Phileine loopt als een vrouwelijke James Bond rond met een pistool en komt een groep oude, hitsige nudisten tegen, waar ze zich een weg doorheen moet banen. What the fuck was THAT all about? En verder zien we dus heel wat Zinloos Bloot bij dat toneelstuk. Het is niet leuk, het is niet prikkelend, het is niet mooi en het is niet 'hip', het is gewoon heel erg goedkoop. Het is als dik poedersuiker op een mislukte appeltaart: mensen zonder smaak denken dan alsnog iets lekkers voorgeschoteld te krijgen.
Toch heeft deze film ook positieve kanten. Zo is hij technisch dik in orde: er zitten wat leuke speciale effecten in en een aantal mooie shots van New York. Wat muziek, montage, compositie, belichting en al die andere technische elementen betreft is het allemaal top. Maar ja, dat verhaal he… Oh, ik kan best lachen om een brutaal vrouwtje, zeker als ze termen zoals 'drietrapsdebiel' achteloos uit haar mouw weet te schudden. Maar anderhalf uur vuilbekkerij, dat is een andere zaak. En daar komt deze film gevaarlijk dicht bij in de buurt. Het moet een comedy voorstellen, maar ik zat in een half gevulde zaal en als er twee keer gelachen is, is het veel. Alleen daarom al is Phileine Zegt Sorry de zoveelste Nederlandse teleurstelling waarvan we maar stilletjes moeten hopen dat ze er in het buitenland nooit achter zullen komen. Uiteindelijk kreeg het gedrocht vier Gouden Kalveren, waaronder voor beste vrouwelijke hoofdrol… Geloof me, dat slaat nergens op. Die prijzen stellen echt niks voor. Geen wonder dat Rijk de Gooyer de zijne uit het raam flikkerde!
Tot slot dit: ik heb ergere films gezien. Veel erger, echt waar. Dit was goed te doen. Het was slecht, begrijp me goed, maar niet zo slecht dat ik in mijn digitale agenda ben gaan zitten lezen of mijn ogen wilde uitsteken met mijn speciale pen-met-lampje. Daarnaast heb ik niemand vies zien doen met eten, iets waar Nederlandse films zich graag aan mogen vergrijpen. Moet ook beloond worden, zulke zelfbeheersing. En ik had twee kredietpunten beloofd, vanwege mijn eigen vooroordelen. En zo komt Phileine dus alsnog aan een voldoende. Ik heb je gewaarschuwd, meer kan ik niet doen.
Score: 6/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|