

Nostalgie is de grootste vijand van de vervolgfilm, zeker bij een Disneyfilm uit 1953. Een bioscooprelease van een Disney-sequel is overigens tamelijk zeldzaam: Disney maakt ze wel, maar brengt ze meestal direct uit op video. En daar is dan ook een goede reden voor, als je bijvoorbeeld naar de kwaliteit van Aladdin 2 kijkt. Die kwam alleen uit bij de Blokker, zogezegd.
Overigens: het gaat in dit geval om een animatiefilm. Verwacht dus geen nieuw verhaal met Robin Williams en Dustin Hoffman zoals Hook uit 1991.
Return To Neverland wordt dus goed genoeg geacht voor een bioscooprelease. Wat is daarvoor allemaal uit de kast gehaald? Wel, er is heel veel moeite gedaan om de visuele stijl van het 'origineel' te handhaven. Tenminste, dat zeggen ze. Ik zag het er niet echt aan af: de invloed van de computer is toch geregeld zichtbaar, met name als het vliegende schip van Kapitein Haak in beeld is. Ook met de sterrenstof van Tinkerbell is iets raars aan de hand, omdat de tekenaars het domweg teveel werk vonden om elk korreltje los te tekenen. Luie donders. In 1953 zat niemand daar mee. Trouwens, daar hadden ze toch juist die Koreaanse zweethokken voor opgericht? (Kijk maar eens naar de aftiteling van een animatiefilm: met name voor het 'tweening' en het inkleuren zie je voornamelijk namen als Li Pak An en Kan Nie Mee staan. Die zaten vroeger vastgeketend achter het weefgetouw en nu achter de tekentafel.)
Hoe dan ook, Return To Neverland ziet er alleszins acceptabel uit. Maar hoe is het verhaal? Wel, hoe moeilijk het ook is om toe te geven: ik ben te oud voor Peter Pan. Ik vond het saai en voorspelbaar, met veel te weinig grapjes. Trouwens, waar zijn de liedjes gebleven? De eerste regel van 'When You Wish Upon A Star' was en is verdorie de herkenningstune van Disney! (Oh nee, die kwam uit Pinokkio. Zie je nou dat nostalgie rare dingen doet?) Het enige muzikale in deze film is een inktvis die rhytmisch met zijn vingers knipt! Natuurlijk is er wel wat muziek, maar echte liedjes heb ik niet gehoord. Op de soundtrack staan welgeteld vijf nummers. Dat is dan inclusief dat ene lied wat aan het eind van de aftiteling draait, als er al geen hond meer zit te kijken.
Ach, de kinderen in de zaal hebben zich duidelijk goed vermaakt en daar gaat het uiteindelijk om. Toch?
Hoewel... per kind zit er toch ook gemiddeld een volwassene in de zaal. En die hebben toch voor het grootste deel hun eigen herinneringen aan Peter Pan, neem ik aan. Voor hen valt er echter weinig te beleven: geen liedjes, geen grapjes met een dubbele laag... en tot overmaat van ramp die Nederlandse nasynchronisatie. Die is deze keer overigens zeer acceptabel gedaan, maar dat had ik pas door toen ik een paar dagen later voor de zekerheid de Engelse versie bekeek: die is namelijk ook zo duf.
Overigens heeft Pan in het Nederlands een rare, onprettige stem. Hij deed me denken aan de stem van Klungelsmurf. Nu had Haak toevallig de stem van Gargamel (Paul van Gorcum), dus dat kwam niet eens zo slecht uit. Hij zegt ook vrijwel letterlijk: "Ik krijg je nog wel, Peter Pan, al is het het allerlaatste wat ik doe!" Ik bedoel maar.
Maar goed, het gaat niet om mij. Voor iedereen tot, pakweg, veertien jaar is dit gewoon een leuke film met figuren die zich al lang bewezen hebben. Het enige verschil is dat Wendy wat ouder is geworden en een dochter heeft: deze keer is de dochter dus aan de beurt om te leren dat vrolijk zijn niet verboden is. Dat lijkt trouwens ook de enige les te zijn die in Neverland te leren is. Verzin eens wat nieuws! Trouwens, Haak komt ook nooit verder dan het bedenken van ontvoeringen. Heeft die man nooit van kernwapens gehoord?
De rest van het verhaal laat ik maar zitten: iets met een inktvis en een gemeen plan van Kapitein Haak. Big deal... Kinderen aantreden, oma's haakwerkje meenemen.
Score: 6/10
Martijn Warnas