Het is hoog tijd dat ik ook een duit in het zakje doe wat deze veelbesproken film betreft. De verzamelde wereldpers kan wel zo veel beweren, maar uiteindelijk is er maar een die bepaalt of een film de moeite waard is en we weten allemaal wie dat is...
Pearl Harbor is een film over een spectaculair bombardement op een stelletje nietsvermoedende soldaten. Hiervoor moest een complete marinebasis worden (na)gebouwd, inclusief schepen. Vroeger namen ze dan een badkuip, een paar bouwpakketten en een paar rotjes, maar in dit geval was dat kennelijk niet realistisch genoeg. Omdat je voor 300 miljoen dollar hooguit 35 minuten bombardement kunt filmen, is deze film voor het resterende bedrag voorzien van wat liefdesverhaaltjes. Het is immers altijd spannender om mensen te bombarderen waar het publiek wat vanaf weet. Tot zover geen probleem.
Helaas is vrijwel iedereen teleurgesteld over het materiaal voor en na het bombardement. Het is nogal lang, het is nogal voorspelbaar, het is nogal saai en het ergst van alles: het gaat er vanuit dat het grote publiek uit louter randdebielen bestaat. Het idee is duidelijk: we geven 350 miljoen dollar uit en we gaan dus voor de grootste gemene deler.
Hoofdpersoon, of liever gezegd de man die het langst in beeld komt want hij zou in dit geval pas de hoofdpersoon zijn als hij het bombardement wist te voorkomen, is Rafe MacCawley. Deze Amerikaanse piloot is zo gek op vliegen dat hij zich laat overplaatsen naar een Engelse luchtmachtbasis om daar boven het kanaal tegen de Duitsers te vechten. Hij heeft ook nog een vriendinnetje, namelijk de verpleegster Evelyn. Op een dag wordt hij neergeschoten boven het kanaal en dan krijgt Evelyn iets moois met zijn beste vriend. Vervolgens bombarderen de Japanners Pearl Harbor.
Wat goed van u, dat u ook meteen ziet dat het een niets met het ander te maken heeft! Dit zijn twee films door elkaar, of gezien de lengte misschien meer twee films achter elkaar. Of nee, beter nog: een romantische film met op tweederde een dramatische reconstructie van de aanval op Pearl Harbor. Ik heb eens even wat tijden opgeschreven:
Vervolgens vijfendertig minuten pieuw boem au en dan nog wat gepruttel over hoe erg het was en meer van dat fraais. Eerlijk gezegd heb ik dat niet gezien want ik moest nog naar een trouwerij dus ik heb die dag mijn portie misselijkmakende romantiek ruimschoots gehad. Even wat illustratieve zinnetjes uit die film, mocht je me niet geloven:
Verpleegster: I'm giving my heart to Danny. But I'll never look at another sunset without thinking of you.
Piloot: I'm not eager to die, sir, just eager to matter.
Krijg je daar jeuk van of niet? De kernvraag is in feite: is dat bombardement van vijfendertig minuten de resterende 145 minuten kleffe film waard?
Nee.
Score: 5/10 (zonder het bombardement een 3)
Martijn Warnas
Een tip van Edje: kom gewoon anderhalf uur te laat binnen. Je mist niks!
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|