Bij gebrek aan goede en originele ideeën mag Hollywood graag putten uit het werk van de Science Fiction schrijver Philip K. Dick. Op zijn verhalen zijn inmiddels heel wat films gebaseerd, maar dan zoals kattenvoer 'gebaseerd' is op een koe… Ik heb het dan over films als Blade Runner, Total Recall en, om wat recenter werk te noemen, de films Impostor en Minority Report. En wat haalt 'Hollywood' daar dan meestal uit? Wel, kort samengevat meestal dit: 'Man Heeft Om Technische Redenen Geheugenverlies In Hi-Tech Omgeving.' En Paycheck is daar weer eens geen uitzondering op.
Ben Affleck speelt Michael Jennings, een wetenschapper die werkt aan topgeheime projecten. Zo geheim, dat de bedrijven waar hij voor werkt graag zouden willen zien dat hij er na afloop gegarandeerd met niemand over spreekt. En die garantie is mogelijk, want er is een apparaat waarmee je heel selectief een bepaalde tijdsperiode uit iemands geheugen kunt wissen. Voor de juiste prijs kun je Dr. Jennings dus inhuren om bijvoorbeeld uit te zoeken hoe een revolutionair 3d-beeldscherm van de concurrentie werkt, om het vervolgens te verbeteren. Althans, dat is het voorbeeld in de film, met wat gelul over het omzeilen van patenten erbij. Kijk, een figuur als Jennings huur je natuurlijk in om bijzonder smerig gifgas of een gluiperig computervirus te ontwikkelen, maar dat past weer niet bij het imago van pretty boy Affleck. Dit is overigens de tweede film voor Affleck waarin een kernexplosie voorkomt. Nog één keer en dat wordt trakteren, Ben! (Niet schrikken overigens, hiermee verklap ik niks belangrijks.)
Na zijn laatste klus, waarbij zijn geheugen dus weer gewist is, meldt Jennings zich bij zijn bank om een leuk bedragje te pinnen. Tot zijn verbazing blijkt hij echter helemaal niet betaald te zijn. Sterker nog, er is een door hem getekende verklaring waarin staat dat hij van zijn salaris af ziet! In zijn kluisje zit alleen een envelop met wat losse rommel, zoals een zonnebril, een sleutel en een buskaart. En dat is toch een beetje weinig voor drie jaar werk.
Langzamerhand komt Jennings erachter wat er met zijn geld gebeurd is, maar al snel krijgt hij ruzie met schietende mannetjes en moet hij rennen voor zijn leven. Op dat moment blijken de 'rommeltjes' uit de kluis allemaal zo hun eigen doel te dienen. Daarnaast maakt hij uiteindelijk kennis met een biologe (Uma Thurman) waarmee hij de laatste drie jaar kennelijk een relatie had. Dat is een item waar ongeveer vier seconden aandacht aan wordt geschonken, maar het levert wel een lekkere zoen op voor in de trailer. Bovendien is een finale pas écht een finale als er een vrouw in het spel is, of niet dan?
Natuurlijk zien we dit allemaal niet in chronologische volgorde gebeuren, maar puzzelen we mee met Jennings. Mede daarom zien we Uma Thurman alleen kort aan het begin en bij de finale van de film. Verder is er een belangrijke bijrol voor ene Shorty, het mannetje wat de techniek beheerst om selectief stukken geheugen te wissen. Hij is een vertrouwenspersoon voor Jennings: je laat tenslotte niet de eerste de beste met lasers in je brein rommelen. Dit is op zich een vakkundig gemaakt verhaal en een leuke mengeling van puzzels en actiescènes. Helaas mist het verhaal iets heel belangrijks: geloofwaardigheid. Heus, ook bij Science Fiction is dat mogelijk. Maar zoals ik al zei is het verhaal van Philip K. Dick, die bijvoorbeeld altijd een flinke dosis filosofie aan zijn verhalen toevoegde, maar juist heel weinig geweld. En de nalatenschap van deze auteur wordt door zijn erfgenamen op een schandalige manier verkwanseld…
Regisseur John Woo staat bekend om zijn actiescènes en wat dat betreft stelt hij ons ook nu weer niet teleur, hoewel ik het een bizar gezicht blijf vinden als blanke wetenschappers zich gedragen als Bruce Lee op zijn vrije dag. Daarnaast lijken zowel de muziek als veel van de shots rechtstreeks uit een Bondfilm gejat. Woo, luie flikker, doe eens wat voor je geld!
Aanvankelijk dacht ik bij mezelf: 'Kom Warnas, niet zo kritisch. Het ziet er gelikt uit, het beweegt lekker snel… doe 'es een zeventje'. Maar ik kan het niet, mensen. Dit is een heel luie film. Gemaakt door mensen die veel beter moeten kunnen, op basis van een van een (kort) verhaal waar veel meer in zit. En dat voor een bedrag waar we in Nederland rustig dertig films mee maken. Niet dat ik daar dan specifiek op zit te wachten, overigens. In ieder geval vind ik niet dat we hier nu erg enthousiast over moeten worden. Ik geef een vijf. Dat zal ze leren, daar in Hollywood!
Score: 5/10
Martijn Warnas
(Philip K. Dick was duidelijk niet de enige schrijver met waanideeën. - Ed.)
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|