Ik hoef geen panic room in mijn huis. Je kunt je er namelijk prima verstoppen voor inbrekers. Verstoppen? Net als ik een legaal excuus heb om iemand dood te knuppelen? Ammenooitniet! Maar voor de vrouwtjes kan zoiets toch prettig zijn, dus als Meg Altman (Jodie Foster, de huilende versie van Meg Ryan, of anders gezegd de schrielere uitvoering van Nicole Kidman c.q. de wat killere versie van Helen Hunt) na haar scheiding op kosten van haar ex een huis mag kopen in New York kijkt ze niet op een paar centen: de ruime woning van haar keuze blijkt van een miljonair te zijn geweest die bang was voor inbrekers en ontvoerders. Daarom is het pand voorzien van een speciale kamer met monitoren voor alle bewakingscamera's, proviand, een gezellig gevangenistoiletje, een speciale telefoonlijn en een fijne stalen deur.
Zonder dat Meg en haar dochter Sarah, een hevig puberend wicht, het weten blijkt er in die kamer ook nog een geheime kluis te zitten met daarin een interessant bedragje. Dat weet eigenlijk niemand, behalve de neef van de overleden miljonair. Omdat hij de 'erfenis' niet met zeven andere familieleden wil delen, besluit deze 'Junior' wat mensen te ronselen om in te breken. Helaas weet hij niet dat de nieuwe kopers er al zo snel in zijn getrokken. En daar staat hij dan, samen met zijn collega's. De ene is een expert op het gebied van panic rooms: hij installeert ze namelijk zelf. Burnham (een voornaam horen we nooit, maar hij wordt gespeeld door Forest Whitaker) heeft geld nodig omdat hij zelf midden in een scheiding zit. Hij is echter niet van plan om iemand kwaad te doen voor deze klus en wil de boel eigenlijk afblazen.
Helaas denkt boef nummer drie, Raoul, daar heel anders over. Deze engerd (gespeeld door countrymuzikant Dwight Yoakam) heeft een bivakmuts en een wapen, maar geen scrupules. Zodra Burnham en Junior bedenkingen krijgen over deze klus neemt hij de regie over.
Je begrijpt wel dat Meg en Sarah naar de panic room vluchten zodra ze de inbrekers horen. Dat zou een goed plan zijn, als het de heren niet specifiek om iets in die kamer te doen was. Burnham gaat dus proberen om ze er uit te krijgen, hetgeen hem doet verzuchten: "Ik bouw al elf jaar dit soort kamers, precies om types zoals ik buiten de deur te houden." Dat citaat lees je overigens in elke review van deze film, maar het is dan ook een erg kernachtige samenvatting van de film.
Hoewel het uitgangspunt erg origineel is, moet me van het hart dat Panic Room me niet echt kon beroeren. Het was dan wel spannend, maar Jodie Foster is niet echt een vrouw waarbij mijn ridderlijke instincten ontwaken. Ik kan me ergens wel voorstellen waarom de ex van die grijze muis is vreemd gegaan, wil ik maar zeggen. En dat dochtertje is ook niet veel zaaks. Kortom, het kon me niet echt veel schelen of ze die kamer open zouden krijgen. Jodie Foster komt eigenlijk pas op dreef als haar karakter zelf het initiatief neemt en vanaf dat moment wordt de film een stuk interessanter.
Ik was eigenlijk voornamelijk benieuwd of Burnham nog last van zijn geweten zou krijgen, want je ziet heel duidelijk dat dit eigenlijk een fatsoenlijke kerel is die helemaal niet gelukkig is met de gang van zaken. Daar zal ik verder niks over zeggen, maar de film verbaasde me op dat punt wel.
De manier waarop de overspelige ex, ook een soort boef in dit verhaal, alsnog zijn verdiende pak slaag incasseert vond ik storend. Het lijkt wel of een lesbisch regisseuse-collectiefje zich op die momenten met het verhaal heeft bemoeid. Hij wordt behoorlijk toegetakeld, terwijl ik niet de indruk heb dat het een sukkel is.
Als thriller mag Panic Room er best zijn, ook visueel. Regisseur David Fincher leeft zich helemaal uit, onder andere met een heel lang shot waarin de hele inbraak te zien is en de camera langs alle verdiepingen en zelfs door het handvat van een koffiepot vliegt. Iedereen is daar lyrisch over. Noem het kinderachtig, maar dat soort truuks maken op mij een stuk meer indruk als je niet ziet dat de computer er bij geholpen heeft. Toch is er niks mis mee, want het geeft wel een goed idee van de indeling van het huis en dat is best prettig. Bovendien krijg je dan leuke doorkijkjes, waarbij je ziet wat er aan weerszijden van de deur gebeurt.
Al met al is Panic Room zeker het bekijken waard, maar ik heb het idee dat er wat kansen gemist zijn. Aan de andere kant: dan heb je na afloop nog iets leuks om te bespreken.
Score: 7,5/10
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|