Het was voor mij een verbazend jaar bij de Oscars, maar dat is het elk jaar en daarom kijk ik ook zo graag. Films die ik waardeer worden niet eens genomineerd, films die ik op zijn gunstigst dodelijk saai vond en soms zelfs verfoei komen in de spotlights. Eén keer per jaar voel ik dan ook eens wat het is om me kapot te ergeren aan een verkeerd oordeel. Zo moet het dus zijn om de filmpagina van het NRC te lezen…
Beste Acteur werd Adrien Brody. Volkomen terecht. Jack Nicholson was goed in About Schmidt, maar liet ons niets nieuws zien. Hetzelfde gold voor Daniel Day-Lewis in Gangs Of New York. Daarbij had ik steeds het gevoel dat Daniel met een heel andere film bezig was dan de rest van de cast. Nicolas Cage was uitstekend in Adaptation, maar we hebben hem wel gekkere rollen zien spelen. Michael Caine in The Quiet American heb ik nog niet gezien, maar Michael kennende zal hij wel op onderkoelde toon dreigende taal uit hebben zitten slaan zoals hij dat zo goed kan en ook al jaren doet. Kom maar terug als Caine eens iets nieuws verzint. Hij heeft trouwens al twee Oscars.
Adrien Brody speelde dan wel in een uitermate deprimerende film, geregisseerd door een in Amerika gezochte verkrachter, maar ondanks de passiviteit van die rol was die prestatie toch formidabel. Zijn speech trouwens ook: Brody slaagde er zelfs in het orkest weer te laten stoppen toen de regie zijn verhaal te lang en te onsamenhangend vond worden.
Beste Actrice werd Nicole Kidman. Ongelofelijk! Oh, ze kan best acteren hoor, ik bedoel meer dat het ongelofelijk was dat mensen The Hours uit konden zitten zonder ronkend uit hun stoel te rollen. Dan vond ik Diane Lane in Unfaithful een stuk spannender. Selma Hayek had ook nog een kansje, niet omdat Frida zo geweldig was maar omdat ze er zo hard voor gewerkt had. Waarschijnlijk vond de Academy het toch een raar idee om die prijs te geven aan iemand met het accent van een Braziliaans kamermeisje. Bovendien was het wat vroeg voor een Oscar: eerst maar eens zien of ze dit niveau weet te handhaven.
Renee Zellweger liep in Chicago wat mij betreft alleen maar hinderlijk door het beeld en Julianne Moore in Far From Heaven is in Nederland pas vanaf 5 juni te zien dus dat kon ik niet inschatten. Kortom: gezien de competitie een redelijke keuze van de Academy.
Voor Beste Vrouwelijke Bijrol was Catherine Zeta-Jones gek genoeg een heel aardige keuze. Ze speelde in Chicago, samen met Queen Latifah die ook genomineerd was. Een beetje behoorlijk zingen en dansen is nog best moeilijk en daar mag best eens een prijsje voor gegeven worden. Meryl Streep deed gewoon haar werk in Adaptation en Julianne Moore speelde in The Hours, waar Nicole Kidman haar kennelijk overschaduwde. De prestatie van Kathy Bates in About Schmidt kan ik helaas zelf niet beoordelen: mijn kabelmodem heeft kuren.
Chicago als Beste Film had ik nooit verwacht. Verhaal, muziek en cinematografie waren weliswaar netjes verzorgd, maar Renee Zellweger en Richard Gere stonden er helaas doorheen te balken. Bovendien lag het er iets te dik op, allemaal. Het leek wel afgekeken van Moulin Rouge. Gangs Of New York was een klassiek voorbeeld van zinloos geweld en The Hours was dus saai, al scoort dat vaak wel omdat moeilijk kijken ook vaak een Oscar oplevert. Acteur John Rhys-Davies zei over The Hours: "Well, if you like the lesbo-Aids thing, this is the film for you." Maar goed, hij was dan ook een grappige dwerg in Lord Of The Rings.
Zelf had ik The Pianist als beste film verwacht, al heb je na afloop een week in Disneyland met een blowjob van Doornroosje nodig om er weer bovenop te komen. Lord Of The Rings II was een mooie keuze geweest, maar die serie wordt nu eenmaal grotendeels genegeerd door de Oscars. Peter Jackson was deze keer niet eens genomineerd als beste regisseur. Die award ging naar Roman Polanski voor The Pianist, waarvan ik dus verwachtte dat die ook tot beste film verkozen zou worden. Niet dus. Maar goed, zolang Gangs Of New York geen prijs kreeg, vond ik het al lang best.
Ik was verbijsterd toen Zus & Zo genomineerd werd voor Beste Buitenlandse (of eigenlijk niet-Engelstalige) Film, maar had er rustig mijn auto onder verwed dat hij niet zou winnen. Het is op zijn best een luchtige komedie en daar gaan die Yanks echt niet voor naar de bioscoop: dat kunnen ze zelf beter. In werkelijkheid is het een bijzonder onfris werkje, waarin onder meer te zien is hoe een kunstenares zaad uit condooms wringt om dat spul in haar werk te gebruiken. En dat wordt dan ook uitgebreid in beeld gebracht, inclusief de sex vantevoren. Natuurlijk wint zoiets niet! We mogen al blij zijn dat de Amerikanen ons land niet binnenvallen na zo'n bijdrage, om hier eens wat beschaving te verspreiden! Het was dan ook zeer begrijpelijk dat regisseuse Paula van der Oest na afloop gearresteerd werd. Dat hadden we in Nederland zelf ook moeten doen.
In de categorie Beste Documentaire had ik maar twee kandidaten gezien, die wat mij betreft allebei hadden mogen winnen: Winged Migration (ook bekend als Traveling Birds en Le Peuple Migrateur) is een werkelijk schitterende documentaire over vogels en Bowling For Columbine zou verplicht elke dag om acht uur 's avonds in Amerika moeten worden uitgezonden. Deze docu won dan ook, wat regisseur en dwarsligger Michael Moore de kans gaf om 45 seconden op president Bush te katten. Toevallig voor de verkeerde redenen, maar het was toch wel grappig.
Beste Animatiefilm is een relatief nieuwe categorie, waar in 2003 voor het eerst 5 nominaties voor waren. Dit jaar won Spirited Away, een tamelijk bizarre film die ik helaas in het Japans zag en die dus voor een groot deel aan mij voorbij ging. In het Engels komt het kennelijk veel beter over, want Amerika loopt wég met deze film. Ice Age was een technisch meesterwerkje, maar gericht op érg jonge kinderen en dus nogal simpel. Dat laatste gold ook voor Spirit: Stallion Of The Cimarron, al kan het ook zijn dat de academy vreesde dat de presentator de voorste rijen zou bespugen als die titel te vaak uitgesproken moest worden. Treasure Planet was vrolijk en had een leuke wisselwerking tussen de hoofdrolspelers, maar de leden van de Academy zijn meestal al wat ouder en volgens mij ging die film gewoon iets te snel voor ze. Lilo & Stitch was ook wel een kanshebber, al is het niet erg om de serieuzere animatiefilm ook eens in het zonnetje te zetten.
Jammer dat die Oscars in Nederland alleen midden in de nacht te zien zijn. Halverwege zo'n dansnummer is de behoefte om te gaan slapen toch wel erg groot. En toch kijk ik volgend jaar weer, want het blijft de prijs der prijzen. En met een beetje geluk heeft Halle Berry in 2004 weer een ouderwets blote jurk aan.
Martijn Warnas
|
Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via . 
|