Schaum Brunner is, ondanks de zware sociale handicap die zijn naam met zich meebrengt, een getapte jongen op school. Dat zal wel komen omdat hij zich niet al te slim voordoet en tot het kliekje van de surfers behoort.
Als op een dag een van zijn surfmaatjes bij een vloedgolf enhousiast de zee op peddelt en dat met zijn leven moet bekopen, besluit Schaum echter dat hij zijn leven anders aan gaat pakken: tijd om eens even serieus te gaan studeren! Daarnaast vindt hij een boek op het strand waarvan hij zo onder de indruk is dat hij er achter komt wat hij het liefst wil worden: schrijver.

Zijn cijfers schieten omhoog en na een jaar is zijn niveau goed genoeg om een aanbeveling te krijgen voor Stanford, een prestigieuze school waar het netwerk wat je opbouwt haast nog belangrijker is dan wat je er leert. Daar hoopt Schaum les te kunnen krijgen van de man die het boek schreef waardoor hij zo geraakt werd. De schooldecaan verstuurt zijn aanmelding, samen met een aanbeveling en op dat moment gaat er iets fout: Schaum's naam wordt verwisseld met die van een klasgenote, zodat hij afgewezen wordt voor Stanford. Wat nu?

Samen met zijn vriendin Ashley en zijn broer Lance, (een nietsnut die geregeld urinemonsters komt lenen om door de drugstest van de reclassering te komen, gespeeld door beroeps-slob Jack Black, hoofdrolspeler uit Shallow Hall) gaat Schaum richting Stanford, om daar persoonlijk het probleem uit te leggen. En dat wordt dus een bijzondere trip.

Tot zover het verhaal. Schaum wordt in zijn leven omring door idioten. Naast zijn broer is er ook nog een aan alcohol verslaafde moeder, een tyran van een vader (John Lithgow, 3rd Rock From The Sun) en een assortiment dwazen zoals een vergeetachtige decaan (Lily Tomlin) en een schoolhoofd zonder ruggegraat (Chevy Chase). En dat is dan allemaal erg grappig. Hoewel... persoonlijk heb ik vrijwel niet gelachten, hoewel ik toch niet bekend sta als een introvert stuk chagrijn, maar de rest van de zaal lag geregeld in een deuk dus het zal die dag wel aan mijn hormoonspiegel hebben gelegen, ofzo.

Na een uurtje maakte ik de notitie dat de wijze les uit deze film kennelijk is dat je niets van je leven kunt maken zonder naar een kakschool te zijn geweest. Dat is toch wat eigenaardig, zelfs voor Amerikaanse begrippen, maar gelukkig had de scenarist het zelf ook door, want het verhaal verlegt op tijd zijn koers. Kijk, ik ben toch nog wel zo calvinistisch dat ik op zijn tijd graag een moraliserend verhaaltje zie. Al was het maar omdat ik zelf van het Haarlemmermeerlyceum en de verder al even laag aangeschreven Hogeschool Holland kom. En kijk eens tot waar ik het geschopt heb! Okay, slecht voorbeeld.

Orange County grossiert in grote namen voor piepkleine rolletjes, van Kevin Kline tot Ben Stiller. Daar zal de publiciteitsmachine wel misbruik van gaan maken. Als we daar even niet op letten en bovendien noteren dat deze tienerfilm gelukkig niet zo ranzig is als die trieste American Pie-pulp, mag je voorzichtig van een aanradertje spreken, voor de zaterdagavond. Tenminste, als je een beetje makkelijk lacht.

Score: 7/10
Martijn Warnas