Er was ooit ook een podcast. Klik hier

In Coober Pedy, een van God en iedereen verlaten stadje in Australië leeft iedereen van dezelfde inkomstenbron: opalen. Deze edelstenen haal je daar zo uit grond, als je tenminste op de goede plek zoekt. Kwestie van een gat boren met een mobiele boormachine, die de beroepsgravers gewoon op hun achterbumper hebben hangen, laddertje laten zakken, eventueel een staafje dynamiet afsteken en dan maar hakken, jongens! Zoals je de goudkoorts had in het wilde westen, zo heb je tegenwoordig nog steeds de jacht naar opalen. Dat zijn trouwens nogal lelijke stenen, met ongeveer dezelfde kleurschakeringen als een prop natte keukenfolie.

De vader van Ashmol en Kellyanne is zo'n opalenjager. Hij koopt steeds stukjes land en verdwijnt dan lange dagen onder de grond. Soms vindt hij wat, maar meestal niet. Het is maar goed dat zijn vrouw een baantje heeft in de plaatselijke supermarkt. Ashmol vermaakt zich trouwens wel, bijvoorbeeld door zijn vader te helpen met het plaatsen van het dynamiet. Ja, dat lijkt mij ook wel een leuke jeugd!
Helaas is het eenzame dorpje voor de kleine Kellyanne niet zo geschikt: ze is een beetje gek geworden. Volgens Kellyanne zijn er namelijk twee extra gezinsleden, te weten Pobby en Dingan. Die komen met haar spelen en eten ook af en toe een hapje mee. Helaas zijn ze onzichtbaar voor de overige gezinsleden, die behoorlijk moe worden van deze denkbeeldige vriendjes. Met name Ashmol schaamt zich rot voor zijn maffe zusje.

Het wordt pas écht irritant als Kellyanne op een dag besluit dat Pobby en Dingan zijn weggelopen. Ze zeurt net zo lang tot Ashmol en zijn vader, Rex, haar 's avonds meenemen naar de mijn om te zoeken. Helaas wordt Rex daar 'betrapt' door Sid, een psychotisch type dat iets te lang onder de grond heeft gezeten en zelfs nog een passerende salamander voor opalendief zou uitmaken. Hij beweert dat Rex kwam jatten, in het opalenzoekersjargon ook wel 'ratting' genoemd. De politie komt erbij en hoewel Rex niks gedaan heeft komt het toch tot een aanklacht: zodra de rechter weer eens in het stadje langs komt, moet Rex voorkomen.
Vanaf dat moment wordt het leven voor het gezin van Rex nog veel zwaarder: moeder Annie raakt haar baan bij de supermarkt kwijt omdat niemand meer iets wil kopen bij de vrouw van een 'ratter', Ashmol wordt gepest en Kellyanne is ondertussen letterlijk ziek van verdriet omdat ze gelooft dat Pobby en Dingan niet meer terug zullen komen. Oh, en dan vergat ik nog bijna die brandbom die in de tuin wordt gegooid!
Dan besluit Ashmol zich ermee te gaan bemoeien, te beginnen met een serieuze speurtocht naar de twee ingebeelde speelkameraadjes van zijn zus...

Opal Dreams is weliswaar geen mainstream film (hij kwam slecht uit in vier zalen) maar vergis je niet: dit is nu eens een GOEDE arthouse-film! Het is een origineel en ontroerend verhaal, prima gespeeld en zonder zwakke momenten. Ik verklap niets over het slot, maar het is bevredigend en erg charmant. Weliswaar zul je goed moeten zoeken om deze film in een bioscoop te zien, maar zeker voor wie in de stemming is voor iets zonder ontploffingen of achtervolgingen maar tegelijk lekker nuchter en zonder aanstellerige symboliek of urenlang zwijgende karakters doet zichzelf een groot plezier door voor Opal Dreams de deur uit te gaan. Trouwens, wie overweegt om kinderen te nemen moet ook zeker gaan kijken: ik snap nu waarom ouders soms hun geduld verliezen en even flink uithalen...

Score: 7,5/10
Martijn Warnas