Robin Williams als boef, dat blijft een rare gewaarwording. Hij speelde er onlangs een in Insomnia (in Nederland op 31 oktober te zien), tegenover Al Pacino, en nu is hij opnieuw een zonderlinge, maar niet uitgesproken gewelddadige figuur.

Sy Parrish werkt in een grote, zielloze supermarkt op de foto-afdeling. Dat werk doet hij al twintig jaar en hij neemt het erg serieus. Een afwijking van 0,2% te veel cyaan kan hem al in grote woede laten ontsteken tegen de technicus die zijn ontwikkelcentrale repareert. Maar afgezien daarvan is Sy een rustige kerel. Iets te rustig misschien: zijn huis is net zo steriel als zijn werkplek en hij volgt elke dag dezelfde routine. Sy is duidelijk eenzaam, maar te verlegen om daar wat aan te kunnen veranderen.
Nou moet ik zeggen dat een eenvoudige lavalamp en een Perzisch tapijtje bij Sy toch geen kwaad zouden kunnen hoor. (Ik weet dat het smakeloos is, maar formica is ook niet alles.) Een simpel halogeenlampje zou al wonderen doen in dat huis. Maar goed, deze film wil nu eenmaal klinisch zijn. En dat lukt uitstekend.

De familie Yorklin is al jaren vaste klant bij Sy. Met name de jonge moeder Nina is zijn favoriete klant. Als hij toch eens zo'n vrouw zou kunnen vinden! Ze fotograferen wat af, dus via de ontwikkelmachine blijft Sy nauwgezet op de hoogte van alle feestjes, vakanties en verjaardagen. In de loop der jaren is hij zich zelfs gaan inbeelden dat hij een soort oom is. De laatste tijd maakt hij zelfs standaard twee afdrukken van de foto's van de familie Yorklin. En het tweede setje is voor hem...

Ik moet toch even iets kwijt over deze film: hij is niet erg sterk. Oh, de sfeer is heel knap, Robin Williams is perfect voor de rol en het uitgangspunt is natuurlijk ijzersterk maar de film greep me niet echt. Dit is een thriller! Je moet je er ongemakkelijk bij voelen, bang zijn voor de volgende scéne, meeleven met de slachtoffers... en dat gebeurde niet echt. Nu is dat natuurlijk erg persoonlijk. De reacties van pers en publiek zijn positief, dus houd het er maar op dat het aan mij lag. In elk geval is het een goede film. Je moet er alleen voor in de juiste stemming zijn. Bij een comedy is dat nog wel te regelen, maar hoe je dat bij een thriller moet voorbereiden zou ik niet weten. Van een slechte LSD-trip schijn je nog wel eens paranoïde te worden, heb ik begrepen. Als u dat wat drastisch vindt, blijft One Hour Photo helaas een gokje. Ik zou het risico maar lopen, als ik u was.

Score: 7/10
Martijn Warnas