Aan het kantoorleven moet je wennen, zeker bij grote bedrijven. In Amerika kennen ze de 'cubicles', kleine hokjes zonder plafond, gebouwd van demontabele wandjes. In een grote zaal worden zo tientallen werkplekken gebouwd die ongeveer net zo gehorig zijn en prettig ogen als een rijtje WC's.

Peter Gibbons is zo'n hokjesbewoner. Als programmeur bij Initech is het zijn taak om alle software millennium-proof te maken. Klinkt spannend he? Peter wordt dan ook langzaamaan gek. Hij heeft acht bazen die hem allemaal persoonlijk over zijn kleine foutjes komen vertellen en zijn collega's zijn net zulke sukkels als hijzelf. In een gemiddelde werkweek is Peter ongeveer 15 minuten produktief en de rest van de tijd probeert hij gewoon de tijd te doden. Klinkt dit bekend?

Wegens relatieproblemen met zijn overspelige vriendin komt Peter (Ron Livingston, bekend van.. eh... wel, helemaal niets dat de moeite waard is) bij een hypnotherapeut terecht. Deze brengt Ron in trance maar halverwege de sessie krijgt de man een hartaanval en Ron BLIJFT ontspannen. Zo ontspannen dat hij besluit maar niet meer naar zijn werk te gaan. Als hij na een weekje terugkomt om zijn adressenboekje op te halen, blijkt hij net een functioneringsgesprek te hebben. De beoordelaars zijn onder de indruk van Peters relaxte houding en dat is het begin van een mooie carriére.

Het scenario is geschreven door Mike Judge, het brein achter Beavis en Butthead. Voor mij is dat een aanbeveling maar misschien denkt u daar anders over. Dat vooroordeel wil ik dan graag even weghalen, want hoewel het verhaal niet bepaald diepzinnig is zijn de grappen verre van plat en in elk geval erg herkenbaar. Judge weet wat de zere plekken van het kantoorleven zijn en hij slaagt erin daar grappen over te maken zonder al te zeer in clichés te vervallen. Herkenbaar is niet hetzelfde als voorspelbaar, bedoel ik maar.
Judge speelt zelf overigens een rolletje in deze film, als manager van een restaurant waar het personeel wordt aangemoedigd (lees: gedwongen) (schrijf dan gewoon: gedwongen - Ed.) zich te uiten door zo veel mogelijk buttons te dragen. Groot gelijk. Zou ik ook doen als ik een film maakte.

Het enige zwakke punt is de relatie die Peter ontwikkelt met de serveerster Joanna. Zij wordt gespeeld door Jennifer Aniston (Friends, Shampooreclame) en haar rol voegt echt niets toe aan het verhaal. Wat is dat toch voor gezeur, dat in elke comedy de held een knap vriendinnetje krijgt? Wie wil dat zien? Mensen met een partner valt het niet op en mensen zonder partner worden er doodziek van.

In de trailer vraagt Ron zich af: 'Ik heb altijd al willen weten wat er voor nodig is om ontslagen te worden.' Gek genoeg komt dat zinnetje in de film niet terug, maar het is wel een deel van het verhaal. IJzersterk zijn de kantoorscénes op het moment dat Ron inmiddels besloten heeft dat het hem allemaal geen donder meer kan schelen. Hij maakt vis schoon achter zijn bureau, schroeft de wandjes van zijn cubicle los, draagt sandalen en negeert zijn baas. Dat willen we stiekem allemaal wel eens doen. Daar had ik nog wel meer van willen zien. (Dat van die sandalen lijkt me toch wel haalbaar. - Ed.)
Goed, het is geen meesterwerkje. Office Space maakt net zoveel kans op een Oscar als Milosovich op de Nobelprijs voor vrede. Daar gaat het niet om. Het cijfer drukt uit hoe goed ik me vermaakt heb, op een schaal van 1 tot 10. Zo simpel is het.

Score: 8/10
Martijn Warnas