Jack Lemmon en Walther Matthau kunnen erg goed ruziemakers spelen, met name tegenover elkaar. Dat deden voor het eerst in The Odd Couple uit 1968, waarin ze twee mannen speelden die noodgedwongen een appartement deelden. De vonken sloegen er af. In 1993 werd op dat succes gekapitaliseerd door ze met vrijwel dezelfde personages tegenover elkaar te zetten in Grumpy Old Men. Daarop volgde al snel een vervolg, Grumpier Old Men (1995).
Om een of andere reden is men toch weer overgestapt op de andere formule (zo ongeveer het verschil tussen Twix en Raider, maar who cares) en zo ontstond het verhaal voor The Odd Couple II. Geen bijster originele titel, maar in de wandelgangen zou hij toch wel zo genoemd gaan worden en The Odder Couple bekt niet.

Zeventien jaar lang hebben voormalig flatgenoten Felix (Lemon) en Oscar (Matthau) geen ruzie gemaakt. Dat kwam voornamelijk omdat ze ruim duizend kilometer van elkaar wonen. Oscar is op zijn oude dag een cynische oude baas die echter heel goed weet hoe hij het leven leuk kan maken. Hij moppert wel, maar hij bijt niet.
De toch al erg zindelijke Felix is veranderd in een neuroot die ongeveer twee tissues per dag verwijderd is van smetvrees. Bovendien is hij allergisch voor van alles en nogwat. Ook heeft hij de nodige echtgenotes versleten, dus al met al heeft hij over het algemeen het humeur van een aangeschoten grizzlybeer.

Het tweetal komt weer bij elkaar door een wel zeer onverwachte wending: Felix' dochter gaat trouwen met Oscars zoon. Ja... heeeeeeeeel origineel natuurlijk. Not! Eerst die titel, nu dit weer... Maar vanaf dat moment gaat het de goede kant op en zit het scenario keurig in elkaar. Kijk, dit is zo'n film waarin twee mensen die elkaar niet mogen op reis gaan, min of meer zoals Plains, Trains and Automobiles. Dat is natuurlijk een ideale manier om twee ruziemakers tegen elkaar op te hitsen, want er zijn zelfs goede huwelijken geweest die een lange autorit niet hebben overleefd.
In dit geval komen Felix en Oscar elkaar tegen op het vliegveld, vanwaar ze samen per huurauto naar San Melina moeten zien te komen, waar de bruiloft plaatsvindt. Al snel verliezen ze (onder meer) de kaart en het helpt ook niet dat ze van naam van het stadje alleen het woord San kunnen onthouden: zowat elke stad in Californie begint met dat woord.
Onderweg komen ze drie keer terecht bij dezelfde politieman, onder meer wegens verdenking van moord, mensensmokkel en ontvoering. Natuurlijk gaat er nog veel meer mis, maar ik wil niet te veel verklappen.

Ik heb vaak en hard gelachen bij deze film, hoewel de rest van de zaal vrij stil bleef. Nu ik er zo over nadenk kan dat best eens komen omdat ik mezelf een beetje herken in de personages. Dat is dus een heel persoonlijk reden om de film al dan niet leuk te vinden. Bovendien bevalt de manier waarop de gebeurtenissen elkaar opvolgen me goed: afgezien van dat onwaarschijnlijke huwelijk verloopt alles weliswaar rampzalig, maar de hoofdpersonen handelen zoals verstandige mensen nu eenmaal doen. Het is dus allemaal echte pech en niet het gevolg van eigen schuld dikke bult. Daarmee krijg je extra sympathie voor beide heren, temeer als ze in handen vallen van de gemene zussen van Thelma & Louise.

The Odd Couple heb ik nog niet gezien (straks even naar de videotheek) dus ik kan moeilijk beoordelen of deel 2 leuker is. Omdat ik de karakters al kende uit Grumpy Old Men was het echter erg makkelijk om 'in te haken' bij deze film. Ook zitten er wat romantische aspecten aan en hoewel ik normaal gesproken allergisch ben voor jonge liefdespaartjes op het witte doek (I know, I know... maar wees blij anders had ik geen tijd om deze website te maken) gun ik het die oude knarren wel. Ik verheug me nu al op The Odd Grumpy Men deel 5.

Score: 8/10
Martijn Warnas

Alle informatie op Warnas' Movie Academy is eigendom van Warnas.net en mag niet op een andere manier worden bekeken, verspreid, geciteerd of gebruikt dan door het bezoeken van deze website, behoudens schriftelijke toestemming van de maker, te bereiken via .